Sunday, May 20, 2007

Το δύσκολο

Η Σουζάν Βέγκα έδωσε αυτή την συνέντευξη. Και, φυσικά, μία από τις ερωτήσεις αφορούσε στο My name is Luca, πιθανόν το γνωστότερο τραγούδι της. Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει ένα κάπως μελαγχολικό τραγουδάκι χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Οι στίχοι του όμως...

Το μυαλό μου πήγε αμέσως στο ελληνικό αντίστοιχό του: Το Τελευταίο (Αμοργός) του Βασίλη Καζούλλη. Πρόκειται για ένα χαρούμενο σκοπό με ταξιδιάρικη διάθεση. Τα δύο κομμάτια παρουσιάζουν ομοιότητες οι οποίες δεν είναι άμεσα αντιληπτές, οι οποίες, όμως, είναι περισσότερες από τις διαφορές. Και πάλι, η επιφάνεια ξεγελά, όπως αποκαλύπτεται από τους στίχους. Εδώ, το θέμα αφορά στην έκτρωση. Ο Καζούλλης χρησιμοποιεί το ταξίδι μόνο ως την αφορμή για να αναφερθεί στο ουσιαστικό.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το πως και τα δύο αυτά κομμάτια έγιναν τόσο μεγάλες επιτυχίες. Μου φαίνεται απελπιστικά μαζοχιστικό να 'χαίρεσαι' και να χαμογελάς ανέμελα ακούγοντας ιστορίες βίας και θανάτου. Αδυνατώ, επίσης, να καταλάβω το πως είναι δυνατό να περνάν μέσα σου οι στίχοι των συγκεκριμένων κομματιών χωρίς ο εγκέφαλος να τους επεξεργάζεται εξάγοντας τα ανάλογα συμπεράσματα.


Υ.γ.: Υπάρχουν πολλά τρομακτικά για τα οποία θα μπορούσα να γράψω σήμερα. Όπως αυτό που αφορά στις πλαστικές σφαίρες που ο αδαής ετοιμάζεται να δώσει στους άσχετους. Δεν θέλω. Παρακαλώ, όμως, προσέξτε τα.

22 Comments:

Blogger lucy of wild flowers said...

Σήμερα μάς κόλλησες στο μπλογκ σου!
Άλλο αγαπημένο κομμάτι κι αυτό!

Τι-να-κάνω-για-να-τον-κάνω-να-χαμογελάσει;;

Διερωτώμαι...

3:28 PM  
Blogger lucy of wild flowers said...

And yes, my name is Luka...

3:30 PM  
Blogger Pan said...

Περιμένω...περιμένω...περιμένω!

Hopefuly the name isn't accompanied by the rest that the song describes...

4:04 PM  
Blogger lucy of wild flowers said...

Δεν περίμενες πολύ, ε;
Έγινε!
Και...
Αφιερωμένο από καρδιάς...
Φιλιά!

6:09 PM  
Blogger Σπύρος Σεραφείμ said...

δεν είναι η πρώτη φορά που ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν επεξεργάζεται το βαθύτερο νόημα.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους στίχους, αλλά και με άλλα πράγματα της καθημερινότητάς μας.
Πάντως, για να γυρίσω στο θέμα που έθιξες, ένα άλλο τραγούδι που ανέφερε τραγωδία και μας είχε κολλήσει, επειδή μιλούσε για τις Δευτέρες που κανείς μας δε γουστάρει, ήταν το I don't like Mondays, από Boomtown Rats...

The silicon chip inside her head
Gets switched to overload
And nobody’s gonna go to school today
She’s gonna make them stay at home
And daddy doesn’t understand it
He always said she was good as gold
And he can see no reasons
'Cos there are no reasons
What reason do you need to be show-ow-ow-ow-own?

12:49 AM  
Blogger Pan said...

@ Lucy: Το έγραψα στο τσαρδί σου, το γράφω και εδώ: Ευχαριστώ. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.

1:40 AM  
Blogger Pan said...

@ Σπύρος Σεραφείμ: Αδελφέ, πολύ ζόρικη δοκιμασία μας βάζεις. Είναι και Δευτέρα...

1:40 AM  
Blogger tzotza said...

καλημερα και καλη εβδομαδα pan!!
too much deep thought for a chilly monday morning (without having drunk my coffee yet either:))
ο σπυρος το εθεσε πολυ σωστα.απλα και στα τραγουδια,μαζι με το ρυθμο και την μελωδια, ξεχναμε πολλες φορες να επεξεργασουμε ακριβως τι λενε οι στιχοι..κακο ειναι αλλα το κανουμε..οχι παντα,αλλα συχνα.. καλη δουλιτσα!!!

7:42 AM  
Blogger Pan said...

@tzotza: Καλημέρα, καλή εβδομάδα! You're true. It is way too much thinking for a Monday morning, let alone one without any sun and some coffee.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνω: πως μπορείς να ακούς ένα τραγούδι...and practically no to listen to it!!!
Anyway, later!

9:45 AM  
Blogger tzotza said...

μη το πολυψαχνουμε πολυ μακρια pan μου..ποσες φορες σου εχει τυχει να μιλας σε καποιον,διπλα σου να ειναι και ουτε αυτος να μη σε ακουει πραγματικα και απλα να ακουει ο,τι θελει και οπως τον βολευει αυτα που του λες? φαντασου και με τα τραγουδια τι γινεται..(κατεβασα τον καφε μου και πηρα τα πανω μου!!)

10:13 AM  
Blogger Pan said...

Τραγικό μεν, απόλυτα σωστό δε.
Εγώ τώρα άρχισα σιγά σιγά να λειτουργώ!

11:05 AM  
Anonymous mpampakis said...

Ίσως δρα ως "ομοιοπαθητική" θεραπεία. Δεν είναι η μόνη περίπτωση, πολύ συχνά άλλωστε τα τραγούδια έχουν εύθυμη μουσική και θανατηφόρους στίχους. Και σε παλιότερες γενιές: "Ο κυρ-Αντώνης ξε-κι-νά να πάει να κοι-μη-θεί". Είναι πράγματι αξιοσημείωτο, αλλά τελικά όλη η τέχνη λειτουργεί σαν προσπάθεια αυτο-ίασης.

Και κάπως έτσι λειτουργούν και τα μπλογκ άλλωστε, σωστά; ;^)

12:17 PM  
Blogger λόγια του αέρα said...

Μπορεί να είναι για ομοιοπαθητικούς λόγους, ωραία το είπε ο mpampakis, για να ξορκίσεις το κακό που έγινε. Όχι, δεν σου το λέω μεταφυσικά, αλλά είναι εντυπωσιακό πόσα, ας πούμε δημοτικά τραγούδια είναι γραμμένα σε χαρούμενους, αλέγκρους ρυθμούς και τα λόγια τους είναι φαρμάκι. Μπορεί να θέλουν να ισορροπίσουν την πίκρα με τη χαρά. Και μπορεί για αυτό να τα τραγουδάμε κι εμείς. Πώς γελάμε στις κηδείες και κλαίμε στους γάμους; Κάπως έτσι. Μπορεί και να είναι βλακείες κι αυτά που σου λέω βέβαια, κι αυτό παίζει...

3:12 PM  
Blogger Pan said...

@mpampakis: Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου. Είχα ακούσει μια συνέντευξη του Καζούλλη στην οποία και ο ίδιος απορούσε γιατί από όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του, αυτό γνώρισε τέτοια δημοφιλία.

@λόγια του αέρα: Δεν είναι καθόλου βλακείες. Πιθανόν αυτό να συμβαίνει. Κάτι, φυσικά, που δείχνει ότι παρά την ισοπέδωση κάποια πράγματα συνεχίζουν να υφίστανται. Και πιθανόν να υφίστανται για πάντα.

3:34 PM  
Blogger Siddhartha said...

Θα συμφωνήσω με τους από πάνω. Δεν ακούν όλοι μουσική πάντα. Μερικές φορές, ή μάλλον τις περισσότερες, θες να παίζει κάτι απλά στο background όπως λέμε. Αν ειδικά σε πάρει μαζί του ο ρυθμός. Θυμάμαι για να καταλάβεις, τη μαμά μου να κουνίεται στους ρυθμούς του Maxwell's silver hammer. Όταν της εξηγησα για τι μιλάει,έμεινε με το στομα ανοιχό. Ξέρει αγγλικά. Απλά ποτέ δεν έκατσε να προσέξει τους στίχους.

Όσο για τις πλαστικές σφαίρες τί να πώ? Πόσοι αδαής και πόσοι άσχετοι δεν είχαν υπό τη κατοχή τους και χειρότερα όπλα και όμως κανείς δεν έβαλε μυαλό. Με το να εκσυγχρονίζεις τις 'αμυντικές' σου ικανότητες, είτε στο επίπεδο της εσωτερικής ή της εξωτερικής ασφάλειας, πρέπει να εκσυγχρονίζεις και τα μυαλά που θα ελέγχουν όλα αυτά. Και τα μυαλά ως τώρα του αδαή και των άσχετων, παρεμένουν τα ίδια.

7:38 PM  
Blogger industrialdaisies said...

Πάντως η ικανοποίηση που παίρνει κάποιος από ένα τραγούδι με λυπημένους ή "δύσκολους" στίχους δεν είναι η ίδια με μια ανόητη χαρά που θα έπαιρνε από ένα τραγούδι με αερολογίες... Είναι άλλου είδους ευχαρίστηση, μαζοχίστική εν μέρει αλλά και ειλικρινής, σαν να μπαίνει μέσα σου μια ανάσα και να γεμίζει τα πνευμόνια σου με κάτι τόσο δικό σου που δεν μπορείς να μην νιώσεις οικεία...
Όσο για τις πλαστικές σφαίρες... Πλαστικές σφαίρες από πλαστικά μυαλά... Χαμός θα γίνει!
Φιλί!

9:16 PM  
Blogger Pan said...

@siddhartha: Είναι κρίμα ρε γμτ μου. Έχεις τόσα να κερδίσεις ακούγοντας ένα τραγούδι προσεκτικά. Ακόμη και την γλωσσική σου ικανότητα διευρύνεις.

Σίγουρα πάντως, το συγκεκριμένο είδος οπλισμού κάθε άλλο παρά εξυγχρονισμός μπορεί να ονομαστεί. Και ειδικά τώρα που θα πέσει στα χέρια των 'τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων'...Εφιάλτης.

10:28 PM  
Blogger Pan said...

@ Industrial Daisies: Και προσθέτω ότι, εφόσον έχεις λιιιγο περισότερο μυαλουδάκι μπορεί να διδαχτείς και κάτι.
Ακριβώς έτσι. Ακριβώς όμως!

10:29 PM  
Blogger BeBe said...

Σωστή παρατήρηση και για τα δύο κομμάτια..Κι αν κάτσω να ψάξω θα βρω τόσα και τόσα άλλα που η μελωδία τους νομίζεις πως σε παίρνει και σε ταξιδεύει σε ηλιοβασιλέματα και ο στίχος σε καρφώνει στον τοίχο..Πάντα έδινα περισσότερη σημασία στα λόγια έτσι κι αλλιώς..
Την καλημέρα μου,ευχαριστούμε για την παρατήρησή σου..:)

9:51 AM  
Blogger Pan said...

@bebe: Καλημέρα, ευχαριστώ.

10:39 AM  
Blogger sorry_girl said...

Κοίτα εγώ καμιά φορά σκέφτομαι πως είναι εντελώς ανώμαλο να μου φτιάχνει το κέφι η φωνή του Κέρτις που τρέμει πως "love will tear us apart"..αλλά στο έχω ξαναπει αυτό έτσι;
Έτσι!

1:40 PM  
Blogger Pan said...

@sorry_girl: Τώρα εγώ τι να απαντήσω; Ανώμαλο δεν λες τίποτα! Εμένα που με φτιάχνει το Twenty-Four Hours, να ανησυχώ γιατρέ μου;

2:17 PM  

Post a Comment

<< Home



ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η πληρωμή
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια