Tuesday, June 12, 2007

Το κινητό μου μέσα...

"Στις 9:00 στο Καφεκούτι είναι εντάξει;"
"Μια χαρά! Έχω και κινητό, γράψε τον αριθμό."
"Μισό λεπτό να βρω χαρτί και στυλό."

Κατεβάζω το τηλέφωνο.
Ανακατεύω τα χαρτιά στο γραφείο, ανοίγω το επάνω συρτάρι, τίποτα.
Ανοίγω το κάτω, βρίσκω χαρτί, βρίσκω και στυλό.

"Έλα, για πες το μου."
"097238..."
"Κάτσε να σου το πω και εγώ, μπας και έκανα κανένα λάθος. 097238..."
"Σωστός!"
"Πολύ ωραία, στις εννιά στο Καφεκούτι, έτσι;"
"Ναι!"
"Τα λέμε τότε."
"Εντάξει, γεια."
"Γεια!"

Κλείνω το τηλέφωνο και ξαναπιάνω το βιβλίο. Κοιτάω το ξυπνητήρι στο κομοδίνο, 5:00.
Γυρνάω την καρέκλα, σηκώνομαι, βγάζω παπούτσια και κάλτσες, ξαπλώνομαι στο κρεβάτι.

Σηκώνω τα μάτια μου στο ξυπνητήρι, οκτώ η ώρα.
Κλείνω το βιβλίο, ανακάθομαι, αρπάζω τις κάλτσες. Φοράω την αριστερή και το αριστερό μποτάκι. Η δεξιά και το άλλο μποτάκι. Δένω τα κορδόνια, σηκώνομαι, αρπάζω το πορτοφόλι από το γραφείο, τρέχω στην πόρτα, ανοίγω, βγαίνω, κλειδώνω και κατρακυλάω τα σκαλιά.

Ωραία η Αθήνα ρε πούστη μου τα καλοκαιρινά βράδια. Ακόμη και η Βασιλίσσης Σοφίας δείχνει αλλιώς. Πιο...όμορφη. Να περπατάς απέναντι από τον Δρομέα και...

Κελάηδημα πουλιών. Σταματάω, κοιτάω επάνω. Δυναμώνει.
Προχωράω κοιτώντας ψηλά και χαμογελώντας.

Καθώς απομακρύνομαι κατεβάζω το κεφάλι και επιταχύνω.

Φτάνω στο Καφεκούτι.
Ανοίγω την πόρτα, μπαίνω μέσα, κοιτάω τριγύρω.
Βρίσκω ένα τραπεζάκι κολλητά στον τοίχο.
Κάθομαι με πρόσωπο στην πόρτα.

Κοιτάω τις αφίσες στον τοίχο.
Τρύπες στο Ρόδον. Διάφανα Κρίνα στο Αν.
Ω ρε μανά μου τι έχει να γίνει.

Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά στο Θέατρο της Πέτρας.
Καλός μου φαίνεται αυτός ο Μάλαμας. Η Κωνσταντίνα δεν ρώταγε γι'αυτόν;
Και ο Παπακωνσταντίνου, ψιλοπαράξενος μου φέρνει. Λες; Θα γουστάρει να πάμε μαζί η Γιούλη; Να έχω να μείνω κάπου μετά. Θα δούμε.

"Καλησπέρα!"
Γυρνάω και την βλέπω να μου χαμογελάει.
"Καλησπέρα! Δεν σε είδα να μπαίνεις!"
"Ήσουν καρφωμένος στις αφίσες, γι'αυτό!"
"Σωστό. Κάθισε, μην στέκεσαι."

Τραβάει την καρέκλα. Η τσάντα της κουδουνίζει.
"Με συγχωρείς μισό λεπτό."
"Ελεύθερα."

Κάθεται, κατεβάζει την τσάντα από τον ώμο της, την αφήνει στο τραπέζι και βγάζει μια παντόφλα που κουδουνίζει και κουνιέται δαιμονισμένα.

"Έλα χρυσή μου, τι κάνεις; Καλά είμαι και εγώ. Για καφέ στα Εξάρχεια."

Κοιτάω τριγύρω για να βρω κάποιον να παραγγείλω.

Τι κοιτάν όλοι αυτοί;

Κάνω νόημα στην γκαρσόνα πίσω από τον πάγκο.

"...θα σε πάρω εγώ αργότερα να τα πούμε. Ναι, ναι, ναι, το βράδυ. Γεια σου χρυσή μου, φιλιά!"

Ακουμπάει την παντόφλα στο τραπέζι, τραβάει κοντά της την τσάντα και αρχίζει να την ψάχνει.

"Τι θα πάρεις;"
"Ε, ένα καπουτσίνο."
"Πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαίρι;"

Η παντόφλα κουδουνίζει και πάλι.

"Με συγχωρείς έτσι;"
"Κάνε δουλειά σου."

Αφήνει την τσάντα και χουφτώνει πάλι την παντόφλα.
Ξανακάνω νόημα στην γκαρσόνα.

"Ρε μαμά, σου είπα, είμαι για καφέ στα Εξάρχεια. Αύριο. Αφού...Εντάξει, μόλις τελειώσω θα έρθω. Ναι, ναι. Ναι σου είπα. Έλα, γεια, γεια, γεια."

"Τι θα πάρετε;"

Γυρνάω και κοιτάω την γκαρσόνα στημένη ακριβώς από πάνω μου.
"Εεε, ένα καπουτσίνο και...ένα καπουτσίνο φρέντο γλυκό."

Η γκαρσόνα χαμογελάει και φεύγει.

Την κοιτάω καθώς αφήνει και πάλι κάτω την παντόφλα και ξαναπιάνει την τσάντα.

Στρογγυλό προσωπάκι, πεταχτά μήλα του προσώπου, μακριά ξανθά μαλλιά, καστανά μάτια.

Αφήνει κάτω την τσάντα και μου χαμογελάει.

"Τι σκέφτεσαι για το καλοκαίρι; "
"Ακόμη τίποτα. Λέω πρώτα να εξαντλήσω τις συναυλίες στην Αθήνα και βλέπουμε! Εσύ;"
"Θα πάμε με τις φίλες μου στην Σαντορίνη στο τέλος του μήνα, μέσα του Ιούλη μάλλον θα πάμε στην Μύκονο και τον Αύγουστο στο εξοχικό, στην Ναύπακτο."
"Αμάν ρε παιδί μου, κάθισε και εδώ λίγο!"
"Καλοκαίρι είναι ρε συ..."

Η παντόφλα κουδουνίζει και έρπει προς την άκρη του τραπεζιού.

"Συγνώμη μισό λεπτό."

Αρπάζει πάλι το ματζαφλάρι.

"Έλα Τζοάνα μου, τι κάνεις; Εγώ καλά είμαι, στα Εξάρχεια για καφέ."

Γυρνάω στον τοίχο.
Για να δούμε, Τρύπες, Διάφανα, Μάλαμας, τι άλλο; Α, τα Υπόγεια Ρεύματα! Που παίζουν; Στους βράχους; Πάρα πολύ καλό. Και οι Κατσιμίχες; Την επόμενη, εκεί πάλι; Πάει το μηνιάτικο. Δεν γαμιέται, πότε θα τους ξαναδούμε;

Βαρέθηκα γαμώτο μου.

Άγγιγμα στον βραχίονα. Γυρνάω και την κοιτάω. Το άλλο της χέρι μπροστά στο μικρόφωνο.
"Πάω στην τουαλέτα, έτσι;"
"Έγινε."

Σηκώνεται, ξαναβάζει το ακουστικό στο αυτί της.
"...που λες χρυσή μου..."

Α, καλά, αυτή δεν έχει σωτηρία.

Γνέφω στην γκαρσόνα για τον λογαριασμό.
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα έρχεται.
Βγάζω το χαρτάκι από το σφηνοπότηρο, το κοιτάω, βγάζω το πορτοφόλι. Βάζω δύο χιλιάρικα και ένα εκατοστάρικο στο σφηνοπότηρο και το δίνω στην γκαρσόνα.


"Ευχαριστώ."
"Εγώ σε ευχαριστώ!"


Φεύγει. Τραβάω δυο-τρεις γουλιές από το καλαμάκι κοιτάζοντας προς τα έξω. Με την άκρη του ματιού μου την βλέπω να περνάει δίπλα μου. Κάθεται.


"...ώστε στην Φολέγανδρο εσείς; Ωραία ιδέα! Λες να το πω και στις άλλες.."

Κουνάω την παλάμη του αριστερού μου χεριού.

"...μισό λεπτό χρυσή μου."
Βάζει την αριστερή της παλάμη επάνω στο μικρόφωνο.
"Έλα μου;"
"Επειδή προφανώς έχεις σημαντικότερα πράγματα να πεις, όταν τελειώσεις το τηλεφώνημά σου φεύγεις, έτσι δεν είναι; Μην ανησυχείς, πλήρωσα. Γεια σου τώρα."


Καθώς σηκώνομαι βλέπω το στόμα της να μισανοίγει, τα φρύδια της σμίγουν, τα μάτια της ακολουθούν την κίνηση του σώματός μου
με τα χέρια της κολλημένα στην παντόφλα.

Ενημέρωση 1 (14- 6): Αν ο Ρ. Βρανάς έχει δίκαιο, παρ'όλη την ενίσχυση των Αμερικάνων, δεν τους βλέπω καθόλου καλά τους Ισραηλίτες.

47 Comments:

Blogger Amon Ra said...

Τελικά εσύ έδωσες την παντόφλα στο τέλος :-)

Ωραίο άδειασμα...

2:28 AM  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Ω ρε βοδια που κυκλοφορουν...Ας πανε ολοι αυτοι στη Μυκονο κι ας μην ξαναγυρισουν

3:18 AM  
Blogger Loth said...

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!!...ΚΑΜΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΝΤΩΣ...ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΤΕΞΕΣ ...
ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ..
;)

7:51 AM  
Blogger Σπύρος Σεραφείμ said...

κύριος πήγες και κύριος έφυγες.
"Αδυναμία εκπομπής σε κοινό δίαυλο", η διάγνωση...
Καλημέρες

8:32 AM  
Anonymous Μωβ Κλημεντίνη said...

Χχοχοχοχοχ μας βλέπω να στήνουμε διαγωνισμό αποτυχημένων εξόδων!
Σ'έχω σ'εχω χαλλλαρά!χιχιχιχ!

8:59 AM  
Blogger παπί said...

Απάτηηηηη!!
Πού είναι η συνέχεια του προηγούμενου ποστ;!
Τι είναι αυτό το καινούριο τώρα?!
ε? ε? ε?

9:12 AM  
Blogger Pan said...

amon ra: Καλημέρα, καλωσόρισες! Μιλάμε, πάντως, για πολύ παντόφλα, ε; Κουδούνιζε και κουνιόταν το τραπέζι!

9:59 AM  
Blogger Pan said...

μαρία-δεν-σε-λεν-αντουανέτα: Το τραγικό είναι ότι ήταν καλό παιδί γμτ μου.

10:00 AM  
Blogger Pan said...

loth: Καλημέρα! Αν εννοείς την δημοσίευσή σου Given to fly, όχι, δεν έγραψα. Δυστυχώς την είδα πολύ αργά.

10:04 AM  
Blogger Pan said...

Σπύρος Σεραφείμ: Μάλλον αδυναμία συντονισμού θα το έλεγα!

10:05 AM  
Blogger Pan said...

μωβ κλημεντίνη: 'σου πω'σενα: θα αποφασίσεις επιτέλους;;;

Άσ'το καλύτερα. Είσαι χαμένη πριν ξεκινήσουμε! Χαλλαρά!

10:08 AM  
Blogger Pan said...

παπί: Βοήθειααααα, μας την έπεσαν οι παπιοταξιαρχίες!
Καλυφτείτε.
Αφού σου έγραψα παιδάκι μου, δεν είναι έτοιμη η συνέχεια ακόμη.

10:09 AM  
Blogger παπί said...

Θα τα πούμε στο hotel mister 666! ;)
πι πι!

12:08 PM  
Blogger Pan said...

παπί: Εκεί να δεις τι έχει να γίνει. Με τα σκουπόξυλα θα με κυνηγάν.

12:24 PM  
Blogger elafini said...

το καλύτερο ήταν το "έλα μου"..μα που τις βρίσκεις (παντού θα μου πείς :P)πάω να ετοιμάσω τα βραδινά ποτά στο hotel

1:21 PM  
Blogger elafini said...

αααα..και δεν έχουμε σκουπόξυλα στο hotel kardia μου..μόνο ηλεκτρικές :P

1:22 PM  
Blogger industrialdaisies said...

Αχαχαχαχαχααχαχαχαχα! Είσαι μεγάλος ρε συ!!!

Με εκνευρίζουν φοβερά τα κινητά, άσε που δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα. Και ποτέ δεν κατάλαβα την μανία να το βγάζουν στο τραπέζι που κάθονται... Εγώ ντρέπομαι να χτυπήσει κινητό όταν είμαι με παρέα...

1:25 PM  
Blogger Pan said...

elafini: Ωχ, θα μας ρουφήξουν.

Ελπίζω όταν το δεις να μην μου στείλεις τίποτα ιους να γίνει τελείως μπάχαλο ο υπολογιστής.

Το δικό μου ενισχυμένο Jack Daniels με πάγο παρακαλώ. Και άσε κοντά το μπουκάλι και τον πάγο.

2:05 PM  
Blogger Pan said...

Industrial Daisies: Αυτό που δεν έδωσα να φανεί είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν όταν το κινητό ακόμα το θεωρούσαν 'είδος πολυτελείας'.

Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η δεύτερη ή τρίτη φορά που έβλεπα ένα από κοντά.

Δεν φαντάζεσαι πως μας έβλεπαν οι υπόλοιποι!

2:06 PM  
Blogger R2-D2 said...

Χα, χα, θεϊκό σκηνικό! Και με κίνηση ματ δική σου στο φινάλε! Το Καφεκούτι στη Σόλωνος ε; Σε εποχές που η γκαρσόνα χαμογελούσε;!! Ή μόνο εμένα κοιτάει σαν να της έχω σφάξει τη μάνα;

2:29 PM  
Blogger Pan said...

r2-d2: Όλα αυτά έγιναν πριν 7 - 8 χρόνια. Έχω πάρα πολύ καιρό να πάω στο Καφεκούτι.
Φυσικά, δεν ξαφνιάζομαι...

3:16 PM  
Blogger Μαρω_Κ said...

Μια χαρά σε κόβω.
Εγώ βέβαια θα έφευγα χωρις να πληρώσω τον λογαριασμό.
Ομολογώ ότι μερικές φορες το εχω σκεφτεί.
Επισης εχω σκεφτεί να βάλω το κινητό του εκαστοτε συνοδού που χτυπάει ασταμάτητα μέσα στο ποτό του.
Λέμε τώρα!

3:31 PM  
Blogger Pan said...

μαρω_κ: Παρότι, όπως θα είδες, στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό ήταν αδύνατο, είναι πολύ καλή ιδέα!

Τώρα μου ήρθε άλλη φλασιά με το το κινητό!

3:53 PM  
Blogger λόγια του αέρα said...

Εντάξει, να μας το πας με δυο παραλληλες ιστορίες δεν πειράζει. Αμα όμως συνεχίσεις να μεγαλώνεις τη γραμματοσειρά θα τα χάσω τα μάτια μου, στο λέω, άλλο περιθώριο δεν έχω η γυναίκα, λυπήσου με...

4:59 PM  
Blogger Pan said...

λόγια του αέρα: μην ανησυχείς, δεν υπάρχει μεγαλύτερη! Θα δοκιμάσω την ενδιάμεση.

Βλέπεις, μας την είπαν ότι είναι πολύ κουραστικό το μαύρο του μπλογκ...

Είναι;

5:06 PM  
Blogger No Way Out said...

Τόσο χάλια ε? Καλά έκανες! Αναρωτιέμαι μόνο..... Οταν πήγε στην τουαλέτα, ......το είχε μαζί της????? Α πα πα ! Καλά έκανες! Καλως σε βρήκα!

7:38 PM  
Blogger Γιωργος Μανουσακης said...

pan είσαι θεός! άψογη η περιγραφή, έριξα πολύ γέλιο με το σκηνικό, σαν να περιέγραφες την αδελφή μου!

Παρεπιπτόντως, το "φοιτητικό καφενείο" στη Σολωμού υπάρχει ακόμα;

8:12 PM  
Blogger Pan said...

no way out: δηλαδή δεν το έδωσα αρκετά παραστατικά αυτό το σημείο; Φτου να πάρει, το καλύτερο ήταν...
ΝΑΙ! Πήγε στην τουαλέτα με το κινητό στο αυτί και ήρθε πίσω πάλι με το κινητό στο αυτί!
Καλωσόρισες!

10:04 PM  
Blogger Pan said...

Γιώργος Μανουσάκης: Αλήθεια σου άρεσε; Χαίρομαι ιδιαίτερα!
Κολλημένη η αδελφή σου ε; Άσκημο πράγμα.
Το φοιτητικό άλλαξε ονομασία - ονομάζεται Daseen αν το γράφω σωστά - και διάκοσμο, αλλά το σκεπτικό του παραμένει το ίδιο, με κάποιες ενδιαφέρουσες προσθήκες (προβολές ταινιών, διαλέξεις, κτλ).

10:08 PM  
Blogger λόγια του αέρα said...

Ερώτηση pan:"Βλέπεις, μας την είπαν ότι είναι πολύ κουραστικό το μαύρο του μπλογκ...

Είναι;"

Απάντηση με τον αέρα: τσούκου!

Μην τους ακούς, ή ζηλεύουνε ή έχουνε πρεσβυωπία...

11:16 PM  
Blogger Pan said...

λόγια του αέρα: ούτε ζηλεύουν ούτε τίποτα τέτοιο! Τα μικρά γράμματα όντως ζορίζουν εν σχέση προς το μαύρο. Γι'αυτό ξεκίνησα να δοκιμάζω τα μεγαλύτερα. Συν ότι βαριέμαι τρομακτικά να αλλάζω φόντο! Νομίζω καταλήγω στα ενδιάμεσα.

11:43 PM  
Anonymous μωβ και σήμερα! said...

Dasein λέγεται πια το φοιτητικό (όχι που θα βαστιόμουνα να μην στην πω χοχοχοχο!)
Βγάλε τα μαύρα λέμε θα μας γεράσεις τα ματάκια πριν της ώρας μας!
Χεχεχεχ!

9:04 AM  
Blogger Pan said...

μωβ κλημεντίνη και σήμερα: άμα βγάλεις εσύ τα μωβ!
Καλαααα, επιφυλάττομαι!

9:12 AM  
Blogger Loth said...

This comment has been removed by the author.

10:06 AM  
Blogger Loth said...

ΝΑΙ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΣΤΟ ΑΝΤΙΟ ΑΜΑΛΙΑ ΗΤΑΝ..ΠΑΝΤΩΣ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ..ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!!

10:10 AM  
Blogger Pan said...

loth: Και εγώ χάρηκα που βρέθηκες εδώ! Να έρχεσαι!

10:17 AM  
Blogger Holden said...

Μερικοί άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν πόσο αγενές είναι να μιλάς συνέχεια και παντού στο τηλέφωνο. Απαράδεκτοι!

1:55 AM  
Blogger trying escape the truth said...

Πέρα από τον ομφάλιο λώρο της παντόφλας χωρίς καλωδιο που και εγώ άνετα θα το έριχνα μέσα σε καφέ και μετά μαζί με το ποτήρι στο άτομο που το χε για σκουλαρίκι, αλλά αυτό που μου έκατσε άσχημα είναι το 1. "χρυσό μου" (ήμαρτον) και το αγγλιστί Ιωάννα (Τζοάννα;;;;!!!) Τέλος αν και δεινοπάθησες εγώ γέλασα με την ιστορία!

3:45 AM  
Blogger tinkerbell said...

πόσο τυχερή είναι η κοπελίτσα που δεν την γνωρίζω και δεν έχουμε πάει μαζί για καφέ και δεν έκανε όλα αυτά που λες σε μένα...

η φίλη μου η Σ. δεν ήταν τόσο τυχερή.Σε μια ανάλογη περίπτωση με την δική σου που είχαμε πάει για καφέ υποτίθεται για να τα πούμε αλλά εκείνη τα έλεγε με όοολους τους άλλους στο κινητό της, της εξήγησα απο ένα σημείο και μετά που ακριβώς να το τοποθετήσει και έφυγα άρον άρον. Απο τότε, όποτε πάμε για καφέ, απενεργοποιεί το κινητό της όπως στα σινεμά, στα θέατρα κλπ.

8:15 AM  
Blogger Pan said...

holden: Σκέψου ότι αρκετά χρόνια μετά από την στιγμή που παίχτηκε αυτή η κωμωδία, και ενώ τα κινητά πλέον ξέφυγαν από την κατηγορία είδος πολυτελείας, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο.

9:15 AM  
Blogger Pan said...

Trying escape the truth: Καλωσόρισες! Το πρόβλημα με αυτές τις δύο εκφράσεις είναι ότι πρώτη φορά την άκουγα να τις ξεφουρνίζει! Παρότι μιλάγαμε αρκετό καιρό πριν συμβεί αυτό εδώ.
Γι'αυτό την ανέβασα! Επειδή πλέον και εγώ για γέλια την θεωρώ.

9:18 AM  
Blogger Pan said...

tinkerbell: Μήπως της έχωσες και κανένα μπούφλο από το πουθενά να στανιάρει;! Τρελή έκφραση ρε συ! Την διάβασα και είδα και έπαθα μέχρι να σταματήσω να γελάω!

9:20 AM  
Blogger X-ray said...

ααα.., Ρ. Βρανάς ο αγαπημένος μου και η ιστοριούλα σου!

2:50 PM  
Blogger X-ray said...

Δεν λειτουργεί το mail σου;

3:10 PM  
Blogger Pan said...

x-ray: Α, σου κάνει και εσένα χαρούλες; Για δοκίμασε το savva_ioannou@yahoo.co.uk

4:51 PM  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Το τραγικό είναι οτι όλοι καλά παιδιά είναι. Δε με πείθει πια αυτό...

1:04 PM  
Blogger Pan said...

μαρία-δεν-σε-λεν-αντουανέτα: να πω ότι έχεις άδικο; Δεν έχεις.

2:06 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home



ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η πληρωμή
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια