The Pan Within

Άδειασμα

2007-09-13T20:45:00.000+02:00

Νιώθω άδειος. Λες και ό,τι είχα μέσα μου με κάποιο τρόπο εξατμίστηκε.

Ή μάλλον, πήγε κυριολεκτικά down the drain.

Το ρούφηξε......αλήθεια, τι;

Το περασμένο, πλέον ,"καλοκαίρι";

Η βαρβαρότητα της καθημερινότητας;

Το απύθμενο θράσος κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων να ατενίζουν μέσα από τα Photoshopαρισμένα πορτρέτα τους την πληγωμένη Ελλάδα, λες και δεν τρέχει μία;

Έχω την υποψία ότι τα όρια θα δοκιμαστούν πολύ άγρια τον καινούριο χειμώνα.

Της Tzotza

Το δωμάτιο Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Για να δουμε!

2007-09-09T21:35:00.000+02:00

Παράξενα φαινόμενα παρατηρούνται στο Πάνειο τώρα τελευταία...

Ο αλητάμπουρας θεός δέχεται να μοιραστεί, έστω και δοκιμαστικά, τον χώρο με μια θνητή ύπαρξη.

Παράξενο...πολύ παράξενο.

Ελπίζω μόνο να μας βγει σε καλό...Και των δυο μας.

Ένα μόνο εξασφάλισες στα σίγουρα.

Βόλτες!

Όσες θες, φτάνει να μην κουράζεσαι.

Για να δούμε.

Ενημέρωση 1 (11 - 9): Εγώ ψηφίζω Γκιμοσούλη!!!

Ο χαμένος τα πήρε όλα και έφυγε

2007-09-05T17:50:00.000+02:00

Γιατί ο Νικολαΐδης ρε γαμώτο;

Ενημέρωση 1 (5 - 9): Παντού και πάντοτε το δίπολο χαρά - λύπη.

Από την μια ο χαμός του Νικολαΐδη, από την άλλη εποχούμενα ελαφίνια και σοκολάτες σε βόλτα, ο Αγγελάκας που προτρέπει να κατεβαίνουμε μόνο όταν θέλουμε να γελάσουμε, μια βοήθεια για παρκάρισμα μπας και μείνει λίγος χώρος για να περνούν οι πεζοί και μια τρισυπόστατη ομορφιά που μετά την σύγκρουσή μας ζήτησε μια ντροπαλά χαμογελαστή συγνώμη.

Τι λες κι'εσύ γιατρέ μου;

Πρόταση ψήφου

2007-09-03T13:22:00.000+02:00

Νάνος Βαλαωρίτης

Γιάννης Μιγάδης

Αριστείδης Πατσόγλου

Κάτια Λεμπέση

Λεωνίδας Τσιριγκούλης

Μερικά από τα ονόματα των Οικολογων Πράσινων.

Τι άλλο;

Προς Διαφωνούντες

2007-09-01T17:47:00.000+02:00

Στους διαφωνούντες με την διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, με την αιτιολογία της παθητικότητας, έχω να κάνω την εξής ερώτηση:

Αφού είστε τόσο πολύ της δράσης, γιατί δεν ήσασταν σήμερα το πρωί στο Άλσος Βεΐκου;

Γιατί;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 30.VIII.2007 stathis@enet.gr

2007-08-30T17:15:00.000+02:00

Θεούλη μου, δεν θα 'μαι καλά. Όταν παίρνει το σοβαρό του ο Θόδωρος να μιλήσει στους δημοσιογράφους, με πιάνει -μετά το κλάμα που 'χω ρίξει- ένα γέλιο, ασταμάτητο! Νευρικό θα 'ναι, Θεούλη μου, αλλοιώς δεν είμαι καλά - νευρικό θα 'ναι...

* Επί χρόνια έστησαν το σύστημα που τώρα μας πυρπολεί.

* Απεδείχθησαν απολύτως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν το αποτέλεσμα του έργου τους.

* Με τη στάχτη ακόμα στο στόμα μας, αποπειράθηκαν με αρχηγό την κυρα-Ντόρα να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια μηρυκάζοντας θεωρίες συνωμοσίας.

* Και τώρα προσπαθούν να θεραπεύσουν το κακό με ακόμα μεγαλύτερη προχειρότητα, σφοδρότερη ανικανότητα και ψηφοθηρική πρεμούρα.

* Είμαι που είμαι μελαχροινούλης, ρίχνω και λίγο φούμο στο μάτι να γλαριάσει, φοράω κι ένα μπλουζάκι no-problem να γράφει μισοκαμένο, καβαλάω το ντατσούν, φορτώνω τα γυφτόπουλα καρότσα κι αριβάρω Πύργο στην Αγροτική. Κουφάλες, χρόνια με ληστεύετε, να μην σας πάρω κι εγώ τρία χιλιαρικάκια αντίδωρο.

* Πίσω, γορίλες! Αρχίζει η ανοικοδόμα (και η κονόμα!), θα γίνει της αχόρταγης!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/08/2007

Ενημέρωση 1 (31 - 8): Εδώ θα κατεβάσετε την γεμάτη οργή αλλά και πολιτική σκέψη, παρέμβαση του Στάθη στην εκπομπή του Οδυσσέα Ιωάννου την προηγούμενη Κυριακή (26 - 8)

ΑΥΡΙΟ

2007-08-28T12:13:00.000+02:00

Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

click! on the pic.

Ο κωδικός του banner βρίσκεται στο μπλόγκ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ. Διαδώστε το.

ΑΠΟΛΥΕΣΤΕ

2007-08-27T17:56:00.000+02:00

KΑΨΑN THN EΛΛΑΔΑ-KΑΨE TOYΣ KΑI EΣY!
KΑMIΑ ΨHΦOΣ ΣE NΔ KΑI ΠΑΣOK .
ΔIΑΛEΞE KΑI ΨHΦIΣE ΑΛΛO KOMMΑ.
OXI ΑKYΡΑ-ΛΕΥΚΑ

ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΜΕ SMS KΑI E-MAIL
ΒΑΖΕ ΤΟ ΣΤΟ BLOG ΣΟΥ.

Στην Ψιλικατζού υπάρχει αυτή η ανακοίνωση. Όλοι να τρέξουμε.

ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ

2007-08-26T14:28:00.000+02:00

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΝΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΟΜΑΔΕΣ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗΣ ΣΤΗΝ
ΠΑΡΝΗΘΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΑΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.

ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΧΩΡΑ.

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ (29 - 8) ΣΤΙΣ 7:00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Αποχαιρετισμός

2007-07-31T21:07:00.000+02:00

Προηγήθηκε ο Χόλντεν.

Ακολούθησε η Εβελίνα.

Μετά από δύο προσκλήσεις για το παιγνίδι των φράσεων και με μεγάλη καθυστέρηση αποφάσισα να ανταποκριθώ.

Είχα την πρόθεση αυτή η δημοσίευση να είναι η συμμετοχή μου.

Οι αναχωρήσεις, όμως, του τελευταίου είκοσι τετράωρου μου εξανέμισαν την οποιαδήποτε διάθεση, καθώς και την ψευδαίσθηση ότι το υπόλοιπο του καλοκαιριού θα κυλούσε σε κάπως ομαλότερο ρυθμό.

Θέλω, συνεπώς, να ζητήσω συγνώμη από τους δύο γιατί δεν θα μπορέσω τελικά να τηρήσω την δέσμευσή μου.

Τα ίδια γεγονότα ελαχιστοποίησαν την θέλησή μου για γραφή.

Γι'αυτό, θέλω να χαιρετίσω όλους εκείνους που θα φύγουν για τον προορισμό της καρδιάς τους.

Θέλω, ταυτόχρονα, να τους ευχηθώ να έχει αξία και το τελευταίο τους δευτερόλεπτο.

Όσο αφορά σε εκείνους που θα παραμείνουν, σίγουρα θα τα λέμε με κανένα σχόλιο στα σπίτια τους.

Παρακαλώ σας, και τους μεν και τους δε, τον Σεπτέμβρη να είμαστε όλοι εδώ πάλι, υγιείς.

Της Εβελίνας. Σου το χρωστάω πολύ καιρό.

Μάρκος και Άννα Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Της Λόγια του αέρα, που μου ζήτησε να γράψω κάτι

The Raggle Taggle Gypsy (Version 2) The Waterboys

Του Χόλντεν

Tonight's the Night Neil Young & Crazy Horse

Για τους υπόλοιπους, ένα τραγούδι θλίψης μα και ελπίδας.

Death is Not the End Cave - Harvey - MacGowan - Minogue - Wydler - Lane - Bargeld

Πολλά φιλιά

Ενημέρωση 1 (1 - 8): Αυτό της Loth. Ελπίζω να με συγχωρέσει.

Κάθε τρελό παιδί Γιάννης Αγγελάκας - Νίκος Βελιώτης

Ενημέρωση 2 (2 - 8): Κυρίες και Κύριοι, ο κόσμος της Ναταλίας

Της Industrial Daisies. Ελπίζω να βοηθάει.

Ένα κλεμμένο ποδήλατο Stereo Nova

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ;

2007-07-25T01:23:00.000+02:00

Ενημέρωση 1 (25 - 7): "Ειρωνεία" της τύχης; Ο ηθοποιός που υποδύθηκε με απίστευτο τρόπο τον πράκτορα της Στάζι στο Οι ζωές των άλλων κατέληξε μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Απόγνωση

2007-07-23T18:24:00.000+02:00

Την περασμένη εβδομάδα ήταν τρεις δασοπυροσβέστες.

Σήμερα οι δύο χειριστές του Canadair.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟΥΣ ΑΔΙΚΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ.

ΑΚΟΥΤΕ;

Ενημέρωση 1 (23 - 7): Μερικοί συγκλονιστικοί αριθμοί που εξηγούν γιατί φτάσαμε στην συντριβή.

Θλίψη

2007-07-20T19:27:00.000+02:00

Η σίγουρη συνταγή για να καταστρέψεις τις διακοπές σου: Ανεξέλεγκτο Άγχος.

Γιατί ρε'συ;

Μην ανησυχείς Mike, δεν σας ξεχνάω

Strange Arrangement - The Waterboys

Ενημέρωση 1 (22 - 7, 03:30): Αυτό τώρα ονομάζεται διάδραση. Ο Exitmusician υποστηρίζει τους Queen ως το μεγαλύτερο συγκρότημα που φτιάχτηκε ποτέ. Παρότι διαφωνούμε, έπρεπε να καθίσω στις 3:00 η ώρα για να βρω κάποιο τραγούδι τους. Πέτυχα διάνα.

Ανασκαφές

2007-07-17T11:23:00.000+02:00

Με αφορμή αυτό το βίντεο του αγαπητού Ηλία, έκανα μια μικρή έρευνα. Ιδού λοιπόν δύο από τα αποτελέσματά της!

Νεκροί τρεις δασοπυροσβέστες στο Ρέθυμνο

2007-07-12T01:01:00.000+02:00

Τρεις εποχικοί δασοπυροσβέστες βρήκαν τραγικό θάνατο ενώ ένας ακόμα συνάδελφός τους έπαθε σοβαρά εγκαύματα όταν εγκλωβίστηκαν από τις φλόγες ενώ έπαιρναν μέρος στην κατάσβεση πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στις 14.15 το μεσημέρι στην περιοχή Δοξαρό του δήμου Κουλούκωνα Ρεθύμνου Κρήτης.

Το τραγικό περιστατικό συνέβη λίγο πριν τις 5 όταν η φωτιά περικύκλωσε ένα πυροσβεστικό όχημα, το οποίο επάνδρωναν οι τέσσερις εποχικοί δασοπυροσβέστες, λόγω του ισχυρού αέρα που πνέει στην περιοχή.

Η πυρκαγιά είναι σε εξέλιξη σε δύσβατη περιοχή και στο έργο της κατάσβεσης παίρνουν μέρος 40 πυροσβέστες με 13 οχήματα, 14 άτομα πεζοπόρο τμήμα, και ένα ελικόπτερο.

Νικήτας Κορομηλάς του Νικολάου

34 ετών, παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού

Στυλιανός Μαρκάκης του Νικολάου,

37 ετών, άγαμος

Ηρακλής Τζανάκης του Μιχαήλ,

40 ετών, άγαμος

Τραυματίας ο Εμμανουήλ Μανωλιτσάκης του Ιωάννη,
37 ετών, παντρεμένος και πατέρας 3 παιδιών

www.kathimerini.gr

Ενημέρωση 1 (12 - 7): Ο Φώτης Γεωργελές στο Edito της Athens Voice δίνει μια πολύ καλή περιγραφή των όσων κάναμε την Κυριακή.

Πυρόσβεση

Τίποτα

2007-07-11T10:31:00.000+02:00

Για νέες ήττες, για νέες συντριβες

Πως πέρασα την Κυριακή μου

2007-07-09T13:08:00.000+02:00

Ο Exitmusician τα γράφει πολύ καλύτερα από όσο θα μπορούσα εγώ.

Ενημέρωση 1 (9 - 6): Βίντεο από το Σύνταγμα. Ευχαριστούμε, vrypan

Ενημέρωση 2 (10 - 7: Και φωτογραφίες από τον Σπύρο Σ.!

Ενημέρωση 3 (10 - 7): Βίντεο καταπληκτικό του Φυσιοδίφη!

Open Air Festival

2007-07-07T14:03:00.000+02:00

Είναι μεγάλη αδικία να ξεκινάει ένας καλλιτέχνης ή συγκρότημα την εμφάνισή του ημέρα. Ακριβώς αυτή ήταν η αίσθησή μου όταν ανέβηκε ο Ντίνος Σαδίκης επάνω.
Φαινόταν στα μάτια του και στις κινήσεις, τόσο τις δικές του, όσο και του λίγου κόσμου που ήταν μαζεμένος εκείνη την στιγμή.
Όπως και να έχει, ανέβηκαν επάνω και άρχισαν να βαράν.
Ήταν, πρέπει να πω, η πρώτη φορά που έβλεπα σε "ολοκληρωμένη" συναυλία τον Σαδίκη. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δικαιολογεί απόλυτα τον χαρακτηρισμό που του δίνω παρακάτω!

Ήταν, επίσης, η πρώτη φορά που έβλεπα τον Παυλίδη με τους B-Movies. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου αρέσει περισσότερο τώρα ή πριν, ως Ξύλινα Σπαθιά. Είναι στην μέση και η συγκίνηση της φοιτητικής ζωής, που αλλάζει κάπως τα πράγματα. Το μόνο βέβαιο είναι, πάντως, ότι η ενέργειά του, είναι σε τρελά ύψη, ακόμη και αν αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη.

Και για να μην ξεχνιόμαστε.

Μόλις ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του πρώτου κομματιού των Διάφανων Κρίνων, ήξερα ότι θα μετάνιωνα ατελείωτες φορές για το ότι αφέθηκα να απομακρυνθώ από την μουσική τους τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια. Κυριολεκτικά όσες και οι νότες με τις λέξεις των ποιημάτων τους μαζί. Και ακόμη περισσότερες.

Άλλο να ακούς τους Last Drive και άλλο να τους βλέπεις στην σκηνή. Σκέψου ότι μέχρι και κάποιοι που το μυαλό τους κόβει πολλά μίλια σε καθημερινή βάση, ενώ στην αρχή δήλωσαν την απέχθεια τους, στο τρίο ή τέταρτο κομμάτι άρχισαν τα "Αυτό δεν είναι άσχημο!", "Και αυτό, καλό είναι!"

Και ένα - ακαδημαϊκό ερώτημα: γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε η δικιά τους εκτέλεση του Μισυρλού στο Pulp Fiction;

Δεν ξέρω αν η "κατάταξη" των συγκροτημάτων ευνοούσε ή αδικούσε κάποιους, δικαιωματικός, πάντως, βασιλιάς της βραδιάς ήταν σίγουρα ο Αγγελάκας με τους Επισκέπτες! Λιώσαμε! Πεθάναμε! Ουρλιάξαμε! Ξεβιδωθήκαμε! Κολυμπήσαμε στην σκόνη! Και καπάκι ζητάγαμε κι'άλλο!!! Φτάνει;

Εδώ χωράει και ο χαρακτηρισμός του Σαδίκη που λέγαμε πρίν: Ο ψυχοπαθής δολοφόνος- ΚΑΙ -με το μπαγλαμαδάκι! Πρώτη φορά είδα το συγκεκριμένο όργανο να χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο! Μπορούσε άνετα να δολοφονήσει κάποιον, μετά από παρατεταμένη έκθεση! Πήγαινε πακέτο με την γενικότερη εμφάνιση του παίχτη!

Οφείλω, τέλος, να ομολογήσω ότι ελάχιστα, πλέον, νοσταλγώ τις Τρύπες. Η συνέχεια είναι όχι απλά αντάξια αλλά κατά πολύ καλύτερη.

Προσπέρασα την απουσία των Lost Bodies. Και αυτό επειδή δεν ήθελα να ξεκινήσω με την ερώτηση εάν οι διοργανωτές έχουν σώας τα φρένας. Το να ζητάς από ένα συγκρότητα οκτώ συνολικά ατόμων να μπορέσει να παίξει για είκοσι μόλις λεπτά....είναι κάπως.

Υπερβολικά The Lost Bodies

Κυριακή 8 Ιουλίου απο τις 7 το απόγευμα.

2007-07-06T09:32:00.000+02:00

TO ΜΗΝΥΜΑ

"ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ. ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ. ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ. ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!!!"

Ερωτήματα και απαντήσεις

Ποιος το διοργανώνει;

Κανείς ! γιατί πρέπει να μας διοργανώσουν κάποιοι, κάτι που αφορά όλους μας, ας πούμε λοιπόν ότι την ευθύνη αναλαμβάνουν «οι ρομπέν των δασών».

Δεν πρέπει να πάρουμε άδεια από κάποια υπηρεσία, θα κλείσουν δρόμοι ποιος θα μας προφυλάξει;

Ας πούμε ότι είναι μια βόλτα, στους δρόμους της Αθήνας την Κυριακή το απόγευμα είναι μαγεία. Να μας προφυλάξει ποιος από ποιους και γιατί.

Ποιος θα μας μιλήσει, πως θα ακουστεί, θα είναι ο Νταλάρας;

Δεν θα μας μιλήσει κανείς, θα μιλήσουμε μεταξύ μας, θα ανταλλάξουμε απόψεις θα γνωριστούμε. Πήρα ένα email από κάποιους μουσικούς και κάτι αυτοσχέδιες ορχήστρες και κάτι άλλους περιέργους μάγους με φωτιές . Δεν θα υπάρχουν μικρόφωνα και φυσικά δεν θα είναι ο Νταλάρας.

Και τι θα κάνουμε;

Άντε πάλι, οι μουσικοί θα αυτοσχεδιάζουν, εμείς θα χαζεύουμε, θα συζητάμε για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα και αποφάσεις, θα φωνάζουμε κάπου – κάπου μήπως ξυπνήσουν οι 300 έγκλειστοι, τέτοια πράγματα.

Λοιπόν θα πάμε και μάλιστα σκέφτομαι σαν ένδειξη διαμαρτυρίας να κάνω και μια τελετή, όπως κάνουν αυτοί οι επίσημοι, θα καταθέσω στον άγνωστο στρατιώτη, ένα κουτί σπίρτα με ένα μήνυμα επάνω ή ένα όνομα από αυτούς που θεωρώ υπεύθυνους για το χάλι, έτσι όπως κάνανε στην αρχαία Αθήνα με τον εξοστρακισμό. Πάρε μαζί σου και αυτές τις φωτογραφίες απο την Καθαρά Δευτέρα που είχαμε πάει στην Πάρνηθα να τις συγκρίνουμε με αυτές που τράβηξε ο Γιάννης χθές απο τα καμένα...

Από το ΑΘΗΝΑ - ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Το προηγούμενο διήμερο...

2007-07-05T11:50:00.000+02:00

Ζητώ συγνώμη από όσους περίμεναν χθες να τους ενημερώσω για την εκδήλωση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Έτρεχαν πάρα πολλά πράγμα ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα ο χρόνος να είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτος. Σήμερα μπορώ να αναφέρω τα όσα συνέβησαν το τελευταίο διήμερο

Η διαδήλωση που διοργάνωσε το Φόρουμ ήταν μία σκέτη απογοήτευση. Πήγα έχοντας την εντύπωση ότι θα έβλεπα τον κόσμο να εκτείνεται από την Ομόνοια στο Σύνταγμα και παραπέρα. Δυστυχώς, αυτό που αντίκρισα ήταν μερικές εκατοντάδες ατόμων.Τα ίδια, δηλαδή, που, από όσο μπορώ να καταλάβω, "διαδηλώνουν επί παντός επιστητού."
Όταν ξεκίνησε η πορεία, πύκνωσε κάπως ο κόσμος, με αποτέλεσμα να φτάσουν πιθανόν τις δύο χιλιάδες. Αστεία πράγματα. Το συμπέρασμά μου, μετά από αυτό είναι κάτι που ξαναέγραψα, δυστυχώς όμως καταστρατήγησα ο ίδιος: ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ.

Χθες το βράδυ πήγα στην προσπάθεια συντονισμού των blogger στο Πεδίο του Άρεως. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι μαζεύτηκαν τελικά γύρω στα 70 άτομα. Περίμενα λιγότερα.
Έγιναν διάφορες αναφορές σε "διαδικαστικά" ζητήματα, όπως της δημιουργίας ενός portal για την καλύτερη συγκέντρωση και συντονισμό των διάφορων προσπαθειών, οι οποίες γενικά δεν με αφορούσαν. Ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση μου προκάλεσε η επιμονή κάποιων για συνεργασία με τους "αρμόδιους." Αυτούς ακριβώς που δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν την καταστροφή.

Στο ουσιαστικό μέρος, υπήρξε μια πραγματικά τεράστια, για εμένα, έκπληξη: Ενημερώθηκα για μία μέθοδο αναδάσωσης την ύπαρξη της οποίας δεν γνώριζα καθόλου.
Το όνομά της "υποβοηθούμενη αναδάσωση."
Με λίγα λόγια, αφορά στην δημιουργία "σβόλων" στους οποίους περιέχονται σπόροι, τους οποίους μπορεί να βρει κάποιος παντού, από το κοντινότερο παρκάκι της γειτονιάς, μέχρι το διπλανό του λουλουδάδικο.
Όταν διαμορφωθούν πηγαίνεις στο μέρος στο οποίο πρέπει να γίνει η αναδάσωση και απλά τους πετάς χάμω. Η φύση θα αναλάβει τα υπόλοιπα.
Αφού ζητήσω την αναγκαία άδεια, θα ανεβάσω τα στοιχεία του ανθρώπου ο οποίος μας σύστησε την συγκεκριμένη μέθοδο.
Είμαι σίγουρος ότι θα είναι παραπάνω από πρόθυμος να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί ώστε να ενημερωθεί οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται, τόσο για την συγκεκριμένη μέθοδο, όσο και για γενικότερα ζητήματα περιβάλλοντος, καθώς και να επιλύσει τυχόν απορίες.

Παρακαλώ όποιον γνωρίζει περί επεξεργασίας βίντεο και μετατροπής του ώστε να μπορεί να ανέβει στο youtube, να μου αφήσει εδώ ένα μήνυμα. Σκοπός να δημοσιεύσουμε ένα τέτοιο, το οποίο επεξηγεί με απλό και αναλυτικό τρόπο την συγκεκριμένη μέθοδο.

Ενημέρωση 1 (5 - 7):Μέχρι και ο Θανάσης ταλαιπωρείται από την πυρκαγιά!

Ενημέρωση 2 (5 - 7): Δεν το πιστεύω γαμώτο μου.

Εκδηλώσεις Διαμαρτυρίας

2007-07-03T15:05:00.000+02:00

Παραθέτω κάποιες από τις κινήσεις διαμαρτυρίας που θα γίνουν την σημερινή και τις επόμενες λίγες ημέρες.

Σήμερα, 3/7, ώρα 7 μετά μεσημβρία, διαμαρτυρία στην Βουλή. Διοργάνωση Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ. Η πορεία ξεκινά από τα Προπύλαια.

Πέμπτη 5 και Παρασκευή 6/7 και ώρα 12:οο το μεσημέρι, αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων σε όσο το δυνατόν περισσότερους "φορείς." Συνδιοργανωτής το μπλόγκ ΑΘΗΝΑ - ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Κυριακή, 8/7, Ποδηλατοπορεία που θα ξεκινά στις 8:00 το πρωί από το Τελεφερίκ.

Κυριακή, 8/7, Διαμαρτυρία - προπόνηση των δρομέων. Διοργάνωση του Running News. gr

8/7 BΟΥΛΗ 7 μ.μ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΑΖΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ !!

Πέμπτη, 12/7, Τελεφερίκ Απόγευμα Συναυλία Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ

Καθημερινή

2007-07-03T10:11:00.000+02:00

Εκκληση για τα ζωντανά που σώθηκαν

Δραματική έκκληση απευθύνουν οι κάτοικοι της Πάρνηθας για την προστασία των ζώων που επέζησαν της μεγάλης καταστροφής. Όπως τονίζουν με mail που απέστειλαν στην «Κ», υπήρχε κάλυψη για τροφή και νερό μόνο για 48 ώρες και ζητούν να ειδοποιηθούν κτηνίατροι και δασολόγοι προκειμένου τα ζώα της Πάρνηθας να τύχουν της κατάλληλης περίθαλψης και βοήθειας. Τελευταία, οι εκτιμήσεις για τον πληθυσμό του κόκκινου ελαφιού στην Πάρνηθα ανέβαζαν τον πληθυσμό σε 400. Μάλιστα τα περισσότερα φαίνεται ότι είχαν καταφύγει στα υψηλότερα σημεία -αυτά που κάηκαν- λόγω της ζέστης. Πολλά από αυτά είχαν μικρά και δεν γνωρίζουμε πόσα σώθηκαν. Τέλος, άγνωστη παραμένει και η τύχη των ελάχιστων ζαρκαδιών που είχαν παρατηρηθεί στην περιοχή.

Αυτό είναι γραμμένο στην σημερινή - ηλεκτρονική - έκδοση της Καθημερινή. Επικοινώνησα στις 11:30 με το Δασαρχείο, το οποίο διαψεύδει κατηγορηματικά το δημοσίευμα, τονίζοντας μου ότι ανέλαβαν "προσωπικά" την σίτιση των ζωντανών σε ολόκληρη την περιοχή της Πάρνηθας.

Συμπέρασμα κάποιος;

Ενημέρωση 1 (3 - 7): Σήμερα, στις 7 μμ, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ διοργανώνει εκδήλωση διαμαρτυρίας.

"Για να διεκδικήσουμε την εναπομείνασα ζωή της Γης μας, απαιτώντας από τους 300 αδιάφορους να κάνουν το καθήκον τους."

Επεξήγηση

2007-07-02T12:37:00.001+02:00

Αυτό εδώ το άρθρο των Νέων εξηγεί επακριβώς το γιατί δεν πρέπει να τα παρατήσουμε.

Ψάχνουν στις στάχτες για ίχνη από ελάφια

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χρήστος Μανωλάς

Ελάφια της Πάρνηθας. Πόσα κατάφεραν να ξεφύγουν από τις φλόγες είναι το μεγάλο ερωτηματικό που απασχολεί τους ειδικούς. Ο βασικός βιότοπος στον οποίο περνούν το καλοκαίρι τους καταστράφηκε.

«ΕΙΤΕ ΤΑ ελάφια κατέβηκαν χαμηλότερα προς Θρακομακεδόνες, Τατόι, Βαρυμπόμπη, είτε κινήθηκαν βόρεια του εθνικού δρυμού προς τη Βοιωτία. Όπως και να έχει, ακόμα δεν γνωρίζουμε τον αριθμό των ελαφιών που έχασαν την ζωή τους στην καταστροφή της Πάρνηθας», λέει στα ΝΕΑ ο κ. Παναγιώτης Λατσούδης, υπεύθυνος προγράμματος προστασίας ελαφιών του WWF Ελλάς.

Συμπληρώνει ότι «ακόμα και αν υιοθετήσουμε το θετικό σενάριο που θέλει τα περισσότερα από τα 400 έως 500 ελάφια της Πάρνηθας να κατάφεραν να ξεφύγουν από τις φλόγες, το μεγάλο ερωτηματικό είναι η επόμενη ημέρα. Ο βασικός βιότοπος στον οποίο περνούν το καλοκαίρι τους καταστράφηκε. Ό,τι έχει απομείνει από πράσινο επαρκεί για την επιβίωση τόσων ελαφιών; Υπάρχει αρκετή τροφή; Εάν ξαφνικά εμφανιστούν τα ελάφια σε περιοχές με σπίτια τι θα γίνει; Ζητήματα που θα μας απασχολήσουν τις επόμενες ημέρες».

Όπως αναφέρει ο κ. Λατσούδης, «ήδη το δασαρχείο έχει ρίξει τροφή για τα ελάφια στον χώρο του εκτροφείου που λειτουργούσε εντός του εθνικού δρυμού και το οποίο δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Επίσης, έχει υπάρξει ήδη επαφή με επιστημονική επιτροπή από το εξωτερικό, τα μέλη της οποίας έχουν την τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων. Οι επιστήμονες αυτοί αναμένονται ίσως και σήμερα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι έως και την περασμένη Πέμπτη πραγματοποιούνταν καταγραφή των κόκκινων ελαφιών της Πάρνηθας, από εθελοντές της περιβαλλοντικής οργάνωσης WWF.

«Το πανέμορφο αυτό θηλαστικό το συναντούσε κανείς σε όλη την έκταση του δρυμού», αναφέρει ο κ. Λατσούδης. «Τον χειμώνα κατέβαινε σε περιοχές με μικρότερο υψόμετρο για αναζήτηση τροφής. Το φθινόπωρο, που είναι και η περίοδος αναπαραγωγής του, οι φωνές των ενήλικων αρσενικών που καλούν τα θηλυκά ακούγονταν σε όλο το βουνό».

Μάλιστα, είχαν διατυπωθεί θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο αριθμός του πληθυσμού των ελαφιών (400 έως 500 άτομα) ήταν υπερδιπλάσιος από εκείνον που θεωρητικά μπορούσε να φιλοξενήσει ο δρυμός.

Οργή

2007-06-30T22:58:00.000+02:00

Αυτό το mail το αλίευσα από το Running News.

"Δεν πέρασαν ούτε 4 μήνες από την τελευταία εκδρομή στην Πάρνηθα.
Ούτε 4 μήνες από την τελευταία ξάπλα κάτω από τα έλατα...
Ούτε 4 μήνες από εκείνο το μεσημέρι που μάζευα τις γόπες μου στο σελοφάν του πακέτου μου, για να μη μαγαρίσω την ομορφιά που έβλεπα. Τι μαλακας!
Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη.
Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα...
Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις έπιασε το βοριαδάκι.
Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου.
Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι.
Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»...

Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως της αρέσει.
Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές.
Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων που θα φυτρώνουν.
Δεν είναι δύσκολο...

Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης...
Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι;
Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...

Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες.

Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των νέων οικιστών.
Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια.

Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα δικά μου.
Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μαλάκες εκεί πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του.

Τι λες; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;"

ΕΣΕΙΣ, ΤΙ ΛΕΤΕ;

Ενημέρωση 1 (1-7): Καλό μήνα σε όλους. Η προσπάθεια συνεχίζεται. Απάντηση επίσημη δεν υπήρξε μέχρι τώρα. Επικοινώνησα και πάλι με τον Μελωδία. Και εκεί τα ίδια. Ούτε καν σε αυτούς δεν βγαίνει κάποιος να ενημερώσει "επίσημα" τι συμβαίνει! Σκέφτομαι ότι πλέον δεν υπάρχει λόγος να επιμένουμε με τις 'αρχές'. Ήδη υπάρχει κάποια κίνηση. Όταν θα λάβει το τελικό της σχήμα θα επανέλθω.

Μου το θύμισε η krotkar. Την ευχαριστώ.

Ενημέρωση 2 (2 - 7): Πρίν λίγο λάβαμε το παρακάτω mail

Είμαστε σε επαφή εδώ και δύο ημέρες με την Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή, τα
μέλη της οποίας είναι οι μόνοι εκτός από τα κανάλια και τους
πυροσβέστες, που έχουν δικαίωμα πρόσβασης στο χώρο. Έχουμε τη
διαβεβαίωση ότι ρίχνονται συνεχώς τροφές (τριφύλλι) όπου βρίσκονται
κοπαδάκια μέσα στα καμένα. Τα περισσότερα ζώα έχουν κατέβει προς την
περιοχή της Αυλώνας που είναι άκαυτη. Το πρόβλημα είναι ότι η περιοχή
έχει εξαιρετικά δύσβατες χαράδρες και είναι δύσκολος ο εντοπισμός των
ζωντανών αλλά και η καταμέτρηση των νεκρών. Σε κάθε περίπτωση είμαστε
σε επιφυλακή .

Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής - ΑΝΙΜΑ

ΕΚΚΛΗΣΗ

2007-06-30T14:50:00.000+02:00

ΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ - ΔΑΣΟΛΟΓΟΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ:

ΟΣΑ ΕΛΑΦΙΑ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟΥ.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ.

Ενημέρωση 1: Σύμφωνα με το Δασαρχείο, τα ζώα είναι καλυμμένα για σήμερα και αύριο. Από Δευτέρας, κανένας δεν ξέρει.

Ενημέρωση 2: Έστειλα μόλις το παρακάτω mail σε μερικές από τις φιλοζωικές οργανώσεις:

Κύριοι,

Όπως ενημερώνουν κάτοικοι της Πάρνηθας, τα εναπομείναντα ζώα έχουν ανάγκη τροφής και νερού.
Σύμφωνα με το δασαρχείο, υπάρχει κάλυψη μόνο για τις πρώτες 48 ώρες (Σάββατο - Κυριακή).
Από την Δευτέρα και μετά, κανένας δεν μπορεί να πει μα σαφήνεια τι θα γίνει.

Παρακαλώ όπως με ενημερώσετε για τις ενέργειες στις οποίες θα προβείτε και για την βοήθεια που μπορώ να παράσχω.

Μετά τιμής

Οι οργανώσεις βρίσκονται σε αυτή την διεύθυνση

Ενημέρωση 3: Επικοινώνησα μόλις με το δασαρχείο Πάρνηθας.
Με ενημέρωσαν ότι ανέβασαν επάνω συνεργεία για να ξεκινήσουν καταμέτρηση των εναπομεινάντων ελαφιών. Επίσης ότι τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη μπορούν να υποστηρίξουν τα ζώα.
Σε ερώτησή μου αν χρειάζονται βοήθεια, μου είπαν ότι δεν είναι άμεσα αναγκαία, ωστόσο να τους τηλεφωνήσω και πάλι την Τρίτη το πρωί.
Τα τηλέφωνα του δασαρχείου είναι τα ακόλουθα: 210 2434061-2-3.

Ενημέρωση 4: Σε επικοινωνία με το δασαρχείο Πάρνηθας ζητήθηκε το όνομα και το τηλέφωνο κάποιου υπεύθυνου για να υπάρχει αμεσότερη επαφή. Αρνήθηκαν να το δώσουν. Εφησυχασμός δεν χωράει. Συνεχίστε να τους τηλεφωνάτε. Σίγουρα η πίεση θα αποδώσει, έτσι κι'αλλιώς.

Ενημέρωση 5: Στο forum του Running News, γίνεται συζήτηση για την διοργάνωση μιας εξόρμησης στην Πάρνηθα.

Pan
Shades
Menios
Οίκος Αντοχής
Ελαφίνι
Ιον
Million Dollar Hotel
Patsiouti

Fight fire with fire

2007-06-29T18:48:00.000+02:00

Κάψτε τα όλα. Κτίστε τα όλα. Να τελειώνουμε επιτέλους.

Ενημέρωση 1 (30-6): H m13 το περιέγραψε ως έχει.

Ενημέρωση 2 (30 - 6): Αν διαβάζει κάποιος κτηνίατρος - δασολόγος ή κάποιος που να έχει σχέση: όσα ελάφια απέμειναν στην Πάρνηθα έχουν άμεση ανάγκη τροφής και νερού. Σας παρακαλώ, κάντε κάτι.

"...αυτοί που ασχημαίνουν την ζωή μας"

2007-06-28T00:06:00.000+02:00

Κάποιοι που θέλουν να λέγονται άνθρωποι πέταξαν τον ζωντανό θρύλο των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων Κανέλο στο δρόμο.
Αφού πρώτα προσπάθησαν να του κάνουν ευθανασία.
Ο λόγος;
Είναι άρρωστος και αρκετά μεγάλης ηλικίας πλέον!
Οι σύντροφοί του τον φιλοξενούν προσωρινά κάπου μέχρι να επανέλθει στο Πολυτεχνείο. Τον φυσικό του χώρο.
Εκεί που εύχομαι να θάψει εκείνους που δεν ντράπηκαν να κάνουν τέτοιο πράγμα.

Όσοι θα ήθελαν, μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στο μπλόγκ που βρίσκεται στο πλάι.

Κυριακή πρωί

2007-06-26T00:31:00.000+02:00

"Πως σου φαίνεται;"
"Καλή ιδέα, δεν λέω, αλλά..."
"Τι αλλά;"
"Να, την ημέρα των γενεθλίων σου δεν θα μπορέσουμε να βρεθούμε ούτε δύο λεπτά μόνοι."
"Αχ μωράκι μου, έχεις δίκαιο. Τι λες να κάνουμε;"
"Νομίζω να το ξεκινήσουμε ψιλονωρίς ώστε να φύγει και νωρίς ο κόσμος, και μετά να βγούμε μια βολτίτσα μαζί."
"Τι ώρα δηλαδή;"
"Εννιά - εννιάμισι καλά είναι;"
"Ναι..."
"Τι;"
"Σκέφτομαι ότι θα πρέπει να αρχίσω μαγειρεύω από το πρωί για να είμαι έτοιμη στις εννιά."
"Κούκλα μου, ότι φτιάχνεις εσύ είναι απίστευτο! Δεν σε φοβάμαι, μια χαρά θα τα καταφέρεις. Άλλωστε, τι λένε; Η γυναίκα είναι δούλα και κυρά!"
Σκαμπίλι στην πλάτη.
"Α να χαθείς αχρείε."
Χαμογελώ, την αρπάζω από την μέση και την τραβάω κατά πάνω μου.
Φιλί.
"Κι'εγώ σ'αγαπάω κούκλα μου!"
Με σπρώχνει.
"Άσε με τώρα, πρέπει να φύγω."
Κοιτάω το ρολόι, κρατώντας την ακόμη από την μέση.
"Τι, από τώρα; Ακόμη έξι είναι η ώρα."
"Μου είπε η μάνα μου να πάω στο σουπερμάρκετ."
Το χαμόγελο μου εξαφανίζεται.
"Στις εννιά δεν κλείνει το σουπερμάρκετ; Από τώρα θα ψωνίσεις;"
Με κοιτάει, απλώνει το δεξί της χέρι και χαϊδεύει το μάγουλό μου.
"Μωρό μου, πρέπει να ψωνίσω και μετά να πάω σπίτι για να προλάβει η μάνα μου να μαγειρέψει. "
Τα χέρια μου χαλαρώνουν.
"Όπως νομίζεις."
Πιάνει το αριστερό μου χέρι.
"Έλα, μην κάνεις σαν μωρό. Θα μιλήσουμε αργότερα, έτσι;"
"Έγινε."
"Έλαα."
"Έγινε παιδί μου σου λέω. Όταν ξεμπερδέψεις πάρε με τηλέφωνο. Ελπίζω τουλάχιστον να μην μεσανυχτήσετε, μπας και καταφέρουμε να βρεθούμε κιόλας."
Χαμόγελο.
"Μήν ανησυχείς, σίγουρα θα βρεθούμε. Φεύγω τώρα."
"Περιμένω."
Φιλί.

Δέκα μέρες μετά.
Προχωράω προς το σταθμό του τρένου.
Στα χέρια μια σακούλα με δύο κρασιά, γλυκά και το πακεταρισμένο δώρο.

Πάλι με τα κρασιά στα χέρια! Άμα μας χώσει και δύο χαστούκια θα ολοκληρωθεί το deja vu! Ναι, αλλά δεν πρέπει να την τιμωρήσω με κάποιο τρόπο;
Το βήμα μου χαλαρώνει κάπως. Βάζω το κεφάλι κάτω.

Για να δούμε, τι να κάνω; Σίγουρα, πάντως πρέπει να γίνει απόψε το βράδυ που θα βγούμε οι δυο μας. Τώρα που το λες που θα πάμε...;
Σταματάω απότομα. Νιώθω τα μάτια μου να στενεύουν, τα φρύδια μου να μαζεύονται και ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο στόμα μου.

Δεν μου είπε ότι θέλει να...Χεχεχε, το βρήκα!

Σηκώνω το κεφάλι και αρχίζω να περπατάω με μεγάλες δρασκελιές.
Φτάνω στον σταθμό. Μπαίνω στο τρένο.
Μετά από ένα τέταρτο είμαι στο Νέο Ηράκλειο.

Φτάνω σπίτι. Τα φώτα του κήπου είναι αναμμένα.
Ανοίγω το εξωτερικό κάγκελο, μπαίνω στην αυλή, προχωράω στην πόρτα.
Χτυπάω, υποχωρεί. Την σπρώχνω, μπαίνω, ανεβαίνω τα σκαλιά μέχρι το δεύτερο όροφο.
Θόρυβος, φωνές ανάμεικτες με μουσική και γέλια.
Μπαίνω μέσα.

Η αχώνευτη με τον φλούφλη.
Ο μαλάκας με την δικιά του.
Ωραία γκόμενα ρε γαμώτο, τι στα κομμάτια του βρήκε;
Τέσσερις πέντε που δεν γνωρίζω.
Καλά, θα μας συστήσει αργότερα.
Α, να και ο εξωγήινος. Καλό παιδάκι, δεν λέω, πολύ παράξενο όμως.
Σίγουρα, πάντως, το καλύτερο από όλους εδώ μέσα.

"Καλησπέρα, παιδιά, τι κάνετε;"
"Γεια! Καλά είμαστε, εσύ;"
"Μια χαρά! Η οικοδέσποινα φαντάζομαι στην κουζίνα ε;"
"Ακριβώς!"
"Πάω δυο λεπτάκια μέσα και επανέρχομαι."
"Κάνε δουλειά σου!"

Μπαίνω στην κουζίνα. Πιάτα, πιατέλες, πιατάκια, πιρούνια, πιρουνάκια, μαχαίρια, μαχαιράκια, κουτάλια, κουταλάκια, ποτήρια, ποτηράκια.
Αυτή σκυμμένη μπροστά στον φούρνο επιθεωρεί ένα ταψί.
Πλησιάζω.
"Γεια σου κούκλα μου, όλα καλά;"
Πετάγεται επάνω, σπρώχνει το ταψί.
"Άουχ, κάηκα, με τρόμαξες γαμώτο μου."
Βάζει το σημείο ανάμεσα στον δείχτη και τον αντίχειρα στο στόμα της.
Αφήνω την σακούλα σε μια ακρούλα του πάγκου.

Την πλησιάζω, πιάνω το χέρι της, το τραβάει πίσω.
"Άσε με!"
"Άσε να του ρίξω μια ματιά."
"Άσε με σου λέω."
"Ρε'συ, ηρέμησε. Συγνώμη, δεν ήθελα να σε τρομάξω."
Με το αριστερό πιάνει το μέτωπό της.
"Συγνώμη μωρό μου, είμαι πολύ αγχωμένη. Αυτό το κωλόγλυκο μου έπρηξε τα συκώτια.
"Γιατί;"
"Που να στα λέω τώρα..."

Πιάνω το καμένο χέρι της, το φέρνω στα χείλη μου.
Το φιλάω με κάπως περισσότερο σάλιο στα χείλη μου.
"Τώρα είναι καλύτερα;"
"Αχ ναι, δρόσισε κάπως, να'σαι καλά αγάπη μου."
"Θα μου πεις τουλάχιστον τι γλυκό είναι;"
"Σαβαρέν με ρούμι."
"Μμμμ, μου τρέχουν τα σάλια μόνο που το ακούω!"

Τραβάει το χέρι της.
"Ναί, μόνο που καταλήγουν επάνω στο χέρι μου! Έξω γρήγορα! Πήγαινε στο σαλόνι με τα παιδιά και έρχομαι."
"Καλά ντε, μην βαράς. Φεύγω!"
"Καλά ξεκουμπίδια."
"Μες την ευγένεια σήμερα."
"Έξω!"

Πηγαίνω πίσω στο σαλόνι.
Κάθομαι απέναντι από τον εξωγήινο.
"Τι γίνεται ρε συ; Όλα καλά;"
"Μια χαρά, εσύ;"
"Κι'εγώ μια χαρά είμαι. Πως πάει η σχολή;"
"Πως να πάει, πάλι καταλήψεις έχουμε."
"Πω, πακέτο, ε;"
"Πακέτο δεν λες τίποτα.
Ούτε την προηγούμενη εξεταστική κάναμε, ούτε αυτήν προβλέπεται ότι θα την κάνουμε. Να δούμε που θα πάει το πράγμα."
"Τι να πω, υπομονή."
"Κάνουμε και τίποτα άλλο;"

Μπαίνει μέσα κουβαλώντας μια πιατέλα.
"Παιδιά ελάτε να σερβιριστείτε."
Μου κάνει νόημα με το κεφάλι.
"Έλα πρώτος, για να ακολουθήσουν και οι άλλοι"

Σηκώνομαι, κάνω νόημα στους άλλους.
"Δεν φαντάζομαι να ντρέπεστε; Βλέπω πολύ πράγμα!"
Προχωράω προς το τραπέζι. Τακτοποιεί τα πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα.
Την πιάνω από την μέση, της σκάω ένα φιλί στο μάγουλο.
"Μωρό μου είσαι απίστευτη! Πότε πρόλαβες να τα φτιάξεις όλα αυτά;"
"Από τις δύο το μεσημέρι μαγειρεύω!"
"Η μάνα σου;"
"Τρελός είσαι; Να σκοτωθούμε ήθελες;"
"...."
Προχωράω στο επόμενο.
Στο πιάτο σχηματίζεται λόφος και ακόμη στην μέση είμαι.

"Δεν τα βγάζω πέρα με ένα κολάι! Κάτσε να τελειώσω αυτά και ξανάρχομαι."
"Έχω και γλυκά ε;"
"Ω ρε πανωλεθρία πάλι σήμερα!"

Γεμίζω ένα ποτήρι λευκό κρασί, φορτώνομαι πιάτο, χαρτοπετσέτα και σερβίτσιο και πάω πίσω στην θέση μου.
Σιγά σιγά αρχίζουν να σηκώνονται και οι υπόλοιποι. Ο άσχετος μπαστακωμένος στην θέση του.
"Τράβα ρε να φας, το τραπέζι θα καταρρεύσει από το βάρος!"
Με κοιτάει λίγο, χαμογελάει, κουνάει το κεφάλι και σηκώνεται.

Η ώρα πάει μιάμιση. Ο περισσότερος κόσμος έχει φύγει. Οι τελευταίοι είναι στην πόρτα και χαιρετιούνται με την εορτάζουσα.
Τελειώνουν, έρχεται μέσα, καταρρέει δίπλα μου στον καναπέ.
"Τι ήταν πάλι το σημερινό;! Είμαι λιώμα!"
"Ξεπέρασες τον εαυτό σου σήμερα. Νιώθω σαν πύθωνας που καταβρόχθισε ελέφαντα και ούτε ρούπι δεν μπορεί να κουνήσει!"

Γυρνάει το σώμα της προς το μέρος μου, βάζει τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου.
"Αλήθεια το λες αγάπη μου;"
Φιλί.
"Σε ευχαριστώ! Ήταν το καλύτερο κομπλιμέντο!"
Κατεβάζει τα χέρια της και σωριάζεται πάλι στον καναπέ.
"Ρε'συ, πτώμα είμαι."
"Δηλαδή δεν θα βγούμε;"
"Αγάπη μου πολύ θα το ήθελα, αλλά..."
"Ακόμη και αν πάμε σε στριπτιζάδικο;"

Πετάγεται ολόκληρη επάνω, τα μάτια της αστράφτουν.
"Αλήθεια λες;"
"Τι, τέτοια ώρα λες να έχω όρεξη για ψέματα;"
"Πάμε."
"Νόμιζα ότι ήσουν κ..."
"Άσε τα τώρα αυτά, δυο λεπτά να κλείσω τα φώτα και πάμε!"
Χεχεχεχε!
Σε χρόνο dt κλείνει φώτα, πόρτες, παντζούρια, αρπάζει κλειδιά, πορτοφόλι και παλτό, με σηκώνει όρθιο, κατεβαίνουνε την σκάλα, μπαίνουμε στο αμάξι της και ξεκινάμε.

Φτάνουμε Συγγρού. Παρκάρουμε δίπλα από το Τέσσερα.
Κατεβαίνουμε. Κοντοστέκομαι.
"Είσαι βέβαιη ότι θες να μπούμε μέσα;"
"Τι ρωτάς τώρα παιδί μου; Κάναμε ολόκληρο ταξίδι μέχρι εδώ και τώρα το θυμήθηκες;"
"Ρε'συ, δεν σημαίνει κάτι. Αν είναι μπορούμε να πάμε κάπου αλλού για το ποτό μας. Ξαναρωτάω, θες σίγουρα να μπούμε μέσα;"
Με κοιτάει δυο-τρία δευτερόλεπτα.
"Τόσο καιρό σε πρήζω να έρθουμε, μην το χαλάς τώρα."
"Καλάαα."

Κατεβαίνουμε τα σκαλιά. Περνάμε τον προθάλαμο.
Οι δυο κοπέλες που είναι αγκαλιασμένες με τον στύλο ανάμεσά τους σταματάνε και μας κοιτάνε. Νιώθω όλα τα μάτια του μαγαζιού στραμμένα επάνω μας.

Ωχ, μαλακία, δεν το σκέφτηκα αυτό. Τι να γίνει, μπήκες στο χορό και θα χορέψεις.
Μας πλησιάζει ο μετρ.
"Καλησπέρα! Τι γίνεται ρε, πολύ καιρό έχεις να φανείς."
"Δουλειές...Να σας συστήσω, η Μαργαρίτα, ο Τάκης."
Υπόκλιση, χειροφίλημα.
"Γοητευμένος."
Κλείσιμο του ματιού.
"Μήπως θα ήθελε η κυρία να κανονίσουμε ένα δικό της νούμερο; Θα είναι μια θαυμάσια προσθήκη στα πανέμορφα κορίτσια μας."
Την νιώθω να σφίγγει το κορμί της επάνω μου. Χαμογελάω.
"Άσε τις μαλακίες ρε Τάκη και βρες μας ένα καλό τραπέζι."
"Κρίμα...Κάπως δύσκολη η ώρα, αλλά κάτι θα κανονίσουμε. Ακολουθήστε με."
Μπροστά ο Τάκης, πίσω του εγώ, με το χέρι της κλειδωμένο επάνω στο δικό μου.
Βρίσκει ένα τραπέζι στο αριστερό πλευρό του μαγαζιού, σχεδόν επάνω στη σκηνή.
Καθόμαστε.
Τα κορίτσια συνεχίζουν το νούμερο τους, με τα μάτια τους κολλημένα πάνω μας.
Έρχεται το γκαρσόνι.
"Καλησπέρα, τι θα πάρετε;"
"Καλησπέρα, μια Absolut πορτοκάλι και ένα Jack Daniels με πάγο."
Φεύγει.

Σκύβω προς το μέρος της.
Πως σου φαίνεται;"
Ρίχνει μια ματιά τριγύρω.
"Πολύ...ενδιαφέρον. Να σου πω, επειδή φύγαμε πολύ βιαστικά, η τουαλέτα που είναι;"
Της δείχνω, σηκώνεται φεύγει.

Καταφτάνει η Νατάσια, ουκρανικό καταδρομικό με κίονες για πόδια, στήθος οβίδα, κώλο γρανίτη. Το κοντοκουρεμένο κόκκινο μαλλί της έρχεται σε τέλεια αρμονία με τα κόκκινα εσώρουχά της. Βάζει το ένα πόδι ανάμεσα στο παντελόνι, ανοίγει τα πόδια μου, κάθεται στο δεξί.
" Που χάθηκες εσύ;"
"Έπεσε πολλή δουλειά τελευταία, γι'αυτό. Να σου πω, είμαι εδώ με την φίλη μου, θέλω να της κάνω μια πλάκα, είναι τα γενέθλιά της. Χοντρή πλάκα."
Καρφώνει τα γαλαζοπράσινα μάτια της στα δικά μου. Χαμογελάει.
"Την είδα. Πολύ ωραία γυναίκα."
Κοιτάει τριγύρω. Σκύβοντας προς το αυτί μου, σηκώνει το χέρι της .
"Βλέπεις εκεί δίπλα από το μπαρ την σκάλα; Καταλήγει σε ένα πατάρι που στοιβάζει τα τραπέζια. Θα την πας επάνω και θα φροντίσω εγώ τα υπόλοιπα."
Χαϊδεύω το τατουάζ χαμηλά στην πλάτη της.
"Ευχαριστώ, σου χρωστάω."
Αρπάζει το πρόσωπό μου από τα μάγουλα, με φιλάει, μισοσηκώνεται και ακουμπάει τα χείλη της στο αυτί μου. Το φερμουάρ του παντελονιού μου ετοιμάζεται να εκραγεί.
"Να το θυμάσαι αυτό."
Σηκώνεται, μου γυρνάει την πλάτη και φεύγει.

Μετά από λίγο έρχεται η Μαργαρίτα.
Κάθεται, πίνει μια γουλιά από την βότκα της.
Ρίχνει μια ματιά τριγύρω.
"Δεν φανταζόμουν τέτοια πείνα."
"Κοίτα, κάποιοι έρχονται για τον χαβαλέ, οι περισσότεροι όμως σίγουρα είναι πεινασμένοι."
Χαμογελάει.
"Εσύ σε ποια κατηγορία ανήκεις;"
"Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβεις;"
"Πως, πως, τα βλέπω τα σάλια να τρέχουν. Πάλι!"
"Ναι, μόνο που ξεχνάς κάτι σημαντικό: Εσύ είσαι υπεύθυνη γι'αυτό!"

Χαστούκι.
"Α να χαθείς αχρείε που θα με πεις εμένα ανέραστη!"
"Ξεκινήσαμε τα χαστούκια πάλι βλέπω ε; Όταν δεν έχουμε να αντιλέξουμε, το γυρνάμε στο ξύλο!"
"Αφού με βγάζεις από τα ρούχα μου με τις μαλακίες που ξεφουρνίζεις!"
"Μήπως έχω άλλο τρόπο να σε βγάλω από αυτά;"

Σηκώνω το ποτήρι, μου αρπάζει τον καρπό. Μέσα στο σκοτάδι τα μάτια της πετάν σπίθες.
"Τι είπες ρε; Μήπως θες να σου απόδειξη αυτή την στιγμή;"
"Μπα, θα κωλώσεις πάλι."
"ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΩΛΩΣΕΙ ΡΕ; Πάμε σπίτι. Τώρα."

Αρπάζει το παλτό της ενώ ταυτόχρονα με τραβάει να σηκωθώ.
"Κάτσε παιδί μου να το συζητήσουμε..."
"Δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα. Θα πάμε αυτή..."
Στυλώνω τα πόδια μου. Σταματάει. Με κοιτάει
"Αν όντως έχεις κότσια, μπορεί να γίνει και εδώ."
"Τι εδώ;"
"Γιατί, τι έχει εδώ;"
Με κοιτάει για λίγο.
"Εντάξει. Τι έχεις υπόψη σου;"
"Βλέπεις εκείνη την σκάλα δίπλα στο μπάρ; Οδηγεί σε μία αποθήκη. Πάμε;"

Με κοιτάει για λίγο, αρπάζει το χέρι μου και προχωράει προς το μπαρ.
Ο μπάρμαν κοιτάει απορημένος καθώς ανεβαίνουμε την σκάλα. Χαμογελάω κουνώντας το κεφάλι μου.
Φτάνουμε επάνω. Ανοίγει την πόρτα. Σωριασμένα τραπέζια και καρέκλες.
Βρίσκω τον διακόπτη, ανοίγω το φως που μόλις και φωτίζει το δωμάτιο, κλείνω την πόρτα.
Κολλάει επάνω μου. Με φιλάει. Νιώθω τον αέρα στα πνευμόνια μου να λιγοστεύει.
Τραβάει το μπουφάν με το από μέσα φανελάκι επάνω από το κεφάλι μου.

Καθώς συνηθίζω και πάλι το ημίφως, βλέπω την Νατάσια με την Λίνα με τα μεγάλα βυζιά να την πλησιάζουν από πίσω. Στο δεξί χέρι της Νατάσια κρέμεται ένα ζευγάρι χειροπέδες επενδυμένες με ροζ πούπουλα.

Φιλώντας την την σπρώχνω προς μια καρέκλα που βρίσκεται ένα-δυο βήματα παραπέρα.
Την αναγκάζω να κάτσει. Χώνω το πρόσωπό μου στο ντεκολτέ της. Φιλάω την σχισμή ανάμεσα στο στήθος της. Ανεβαίνω προς τα επάνω. Γλύφω το λαιμό της, ενώ το στήθος της ανεβοκατεβαίνει γρήγορα και ακανόνιστα.

Τραβάω τις τιράντες του μαύρου, ολόσωμου, ασύμμετρου φορέματος της. Πέφτει το μπούστο. Οι ρώγες είναι κατακόκκινες.

Πιάνω τα χέρια της και τα σπρώχνω προς τα πίσω. Βάζω τα χείλη μου επάνω στην αριστερή της ρώγα. Την χτυπάω απαλά με την γλώσσα μου. Η ανάσα της βαραίνει.

Νιώθω ένα χέρι να πιάνει τον καρπό της λίγο επάνω από το σημείο που την κρατάω εγώ, ενώ αυτή τραντάζεται.

Αφήνω την ρώγα, κοιτάω επάνω. Την βλέπω να κοιτάει μια την Νατάσια μια την Λίνα.

Σηκώνω το χέρι μου, ξεκινάω να την χαϊδεύω από το μέτωπο, κατεβαίνω στην μύτη, πιάνω τα χείλη της. Γέρνω, τα φιλάω, τραβάω το κάτω χείλος και το δαγκώνω ελαφρά.

"Κούκλα μου χρόνια πολλά. Χαλάρωσε και απόλαυσε το δώρο και την τιμωρία σου για τα περσινά χαστούκια."

Τα τεράστια πράσινα μάτια της ανοίγουν διάπλατα και καρφώνονται στα δικά μου. Ανεβοκατεβάζει το κεφάλι της.
Μισοσηκώνομαι, χαϊδεύω την δεξιά ρώγα της.

"Δική σας, κορίτσια."

Η Νατάσια με την βοήθεια της άλλης κοπέλας περνάει τις ροζ χειροπέδες.
Σηκώνονται, έρχονται μπροστά της. Πιάνουν τις δύο τιράντες του φορέματος και τις τραβάν προς τα κάτω, παρασύροντας και το μαύρο δαντελωτό στρίγκ.

Στο - ανυπόμονο! - Παπί.

Δώστε βάση

2007-06-20T23:12:00.000+02:00

Είμαι ένας καλός σκύλος που με βρήκαν χτυπημένο πριν από δύο μήνες, κάπου στην λεωφόρο Μεσογείων, ανήμπορο να περπατήσω.

Με είχε χτυπήσει αυτοκίνητο και μου έσπασε τα μπροστινά μου πόδια. Με περιμάζεψε ο Δήμος και με έκανε καλά. Είμαι τώρα γερός, εμβολιασμένος, στειρωμένος και απoπαρασιτωμένος.

Θέλω να βρω ένα σπίτι και κάποιον να με φροντίζει και να μ'αγαπάει και εγώ θα του είμαι πάντα πιστός. Είμαι πολύ ήρεμος, έξυπνος και μαθημένος στην τουαλέτα μου.

Δεν έχω που να μείνω τώρα γι αυτό επικοινωνήστε το συντομότερο δυνατόν με τη Μαρία στο 6944286905 για περισσότερες πληροφορίες.

Hey You

2007-06-20T00:19:00.000+02:00

Ξεχαστήκαμε μου φαίνεται

Κωστής Γκιμοσούλης

2007-06-17T15:25:00.001+02:00

Μάνος Χατζιδάκις

2007-06-15T00:07:00.000+02:00

Το κινητό μου μέσα...

2007-06-12T00:19:00.000+02:00

"Στις 9:00 στο Καφεκούτι είναι εντάξει;"
"Μια χαρά! Έχω και κινητό, γράψε τον αριθμό."
"Μισό λεπτό να βρω χαρτί και στυλό."

Κατεβάζω το τηλέφωνο.
Ανακατεύω τα χαρτιά στο γραφείο, ανοίγω το επάνω συρτάρι, τίποτα.
Ανοίγω το κάτω, βρίσκω χαρτί, βρίσκω και στυλό.

"Έλα, για πες το μου."
"097238..."
"Κάτσε να σου το πω και εγώ, μπας και έκανα κανένα λάθος. 097238..."
"Σωστός!"
"Πολύ ωραία, στις εννιά στο Καφεκούτι, έτσι;"
"Ναι!"
"Τα λέμε τότε."
"Εντάξει, γεια."
"Γεια!"

Κλείνω το τηλέφωνο και ξαναπιάνω το βιβλίο. Κοιτάω το ξυπνητήρι στο κομοδίνο, 5:00.
Γυρνάω την καρέκλα, σηκώνομαι, βγάζω παπούτσια και κάλτσες, ξαπλώνομαι στο κρεβάτι.

Σηκώνω τα μάτια μου στο ξυπνητήρι, οκτώ η ώρα.
Κλείνω το βιβλίο, ανακάθομαι, αρπάζω τις κάλτσες. Φοράω την αριστερή και το αριστερό μποτάκι. Η δεξιά και το άλλο μποτάκι. Δένω τα κορδόνια, σηκώνομαι, αρπάζω το πορτοφόλι από το γραφείο, τρέχω στην πόρτα, ανοίγω, βγαίνω, κλειδώνω και κατρακυλάω τα σκαλιά.

Ωραία η Αθήνα ρε πούστη μου τα καλοκαιρινά βράδια. Ακόμη και η Βασιλίσσης Σοφίας δείχνει αλλιώς. Πιο...όμορφη. Να περπατάς απέναντι από τον Δρομέα και...

Κελάηδημα πουλιών. Σταματάω, κοιτάω επάνω. Δυναμώνει.
Προχωράω κοιτώντας ψηλά και χαμογελώντας.

Καθώς απομακρύνομαι κατεβάζω το κεφάλι και επιταχύνω.

Φτάνω στο Καφεκούτι.
Ανοίγω την πόρτα, μπαίνω μέσα, κοιτάω τριγύρω.
Βρίσκω ένα τραπεζάκι κολλητά στον τοίχο.
Κάθομαι με πρόσωπο στην πόρτα.

Κοιτάω τις αφίσες στον τοίχο.
Τρύπες στο Ρόδον. Διάφανα Κρίνα στο Αν. Ω ρε μανά μου τι έχει να γίνει.

Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Μελίνα Κανά στο Θέατρο της Πέτρας.
Καλός μου φαίνεται αυτός ο Μάλαμας. Η Κωνσταντίνα δεν ρώταγε γι'αυτόν;
Και ο Παπακωνσταντίνου, ψιλοπαράξενος μου φέρνει. Λες; Θα γουστάρει να πάμε μαζί η Γιούλη; Να έχω να μείνω κάπου μετά. Θα δούμε.

"Καλησπέρα!"
Γυρνάω και την βλέπω να μου χαμογελάει.
"Καλησπέρα! Δεν σε είδα να μπαίνεις!"
"Ήσουν καρφωμένος στις αφίσες, γι'αυτό!"
"Σωστό. Κάθισε, μην στέκεσαι."

Τραβάει την καρέκλα. Η τσάντα της κουδουνίζει.
"Με συγχωρείς μισό λεπτό."
"Ελεύθερα."

Κάθεται, κατεβάζει την τσάντα από τον ώμο της, την αφήνει στο τραπέζι και βγάζει μια παντόφλα που κουδουνίζει και κουνιέται δαιμονισμένα.

"Έλα χρυσή μου, τι κάνεις; Καλά είμαι και εγώ. Για καφέ στα Εξάρχεια."

Κοιτάω τριγύρω για να βρω κάποιον να παραγγείλω.

Τι κοιτάν όλοι αυτοί;

Κάνω νόημα στην γκαρσόνα πίσω από τον πάγκο.

"...θα σε πάρω εγώ αργότερα να τα πούμε. Ναι, ναι, ναι, το βράδυ. Γεια σου χρυσή μου, φιλιά!"

Ακουμπάει την παντόφλα στο τραπέζι, τραβάει κοντά της την τσάντα και αρχίζει να την ψάχνει.

"Τι θα πάρεις;"
"Ε, ένα καπουτσίνο."
"Πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαίρι;"

Η παντόφλα κουδουνίζει και πάλι.

"Με συγχωρείς έτσι;"
"Κάνε δουλειά σου."

Αφήνει την τσάντα και χουφτώνει πάλι την παντόφλα.
Ξανακάνω νόημα στην γκαρσόνα.

"Ρε μαμά, σου είπα, είμαι για καφέ στα Εξάρχεια. Αύριο. Αφού...Εντάξει, μόλις τελειώσω θα έρθω. Ναι, ναι. Ναι σου είπα. Έλα, γεια, γεια, γεια."

"Τι θα πάρετε;"

Γυρνάω και κοιτάω την γκαρσόνα στημένη ακριβώς από πάνω μου.
"Εεε, ένα καπουτσίνο και...ένα καπουτσίνο φρέντο γλυκό."

Η γκαρσόνα χαμογελάει και φεύγει.

Την κοιτάω καθώς αφήνει και πάλι κάτω την παντόφλα και ξαναπιάνει την τσάντα.

Στρογγυλό προσωπάκι, πεταχτά μήλα του προσώπου, μακριά ξανθά μαλλιά, καστανά μάτια.

Αφήνει κάτω την τσάντα και μου χαμογελάει.

"Τι σκέφτεσαι για το καλοκαίρι; "
"Ακόμη τίποτα. Λέω πρώτα να εξαντλήσω τις συναυλίες στην Αθήνα και βλέπουμε! Εσύ;"
"Θα πάμε με τις φίλες μου στην Σαντορίνη στο τέλος του μήνα, μέσα του Ιούλη μάλλον θα πάμε στην Μύκονο και τον Αύγουστο στο εξοχικό, στην Ναύπακτο."
"Αμάν ρε παιδί μου, κάθισε και εδώ λίγο!"
"Καλοκαίρι είναι ρε συ..."

Η παντόφλα κουδουνίζει και έρπει προς την άκρη του τραπεζιού.

"Συγνώμη μισό λεπτό."

Αρπάζει πάλι το ματζαφλάρι.

"Έλα Τζοάνα μου, τι κάνεις; Εγώ καλά είμαι, στα Εξάρχεια για καφέ."

Γυρνάω στον τοίχο. Για να δούμε, Τρύπες, Διάφανα, Μάλαμας, τι άλλο; Α, τα Υπόγεια Ρεύματα! Που παίζουν; Στους βράχους; Πάρα πολύ καλό. Και οι Κατσιμίχες; Την επόμενη, εκεί πάλι; Πάει το μηνιάτικο. Δεν γαμιέται, πότε θα τους ξαναδούμε;

Βαρέθηκα γαμώτο μου.

Άγγιγμα στον βραχίονα. Γυρνάω και την κοιτάω. Το άλλο της χέρι μπροστά στο μικρόφωνο.
"Πάω στην τουαλέτα, έτσι;"
"Έγινε."

Σηκώνεται, ξαναβάζει το ακουστικό στο αυτί της.
"...που λες χρυσή μου..."

Α, καλά, αυτή δεν έχει σωτηρία.

Γνέφω στην γκαρσόνα για τον λογαριασμό.
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα έρχεται.
Βγάζω το χαρτάκι από το σφηνοπότηρο, το κοιτάω, βγάζω το πορτοφόλι. Βάζω δύο χιλιάρικα και ένα εκατοστάρικο στο σφηνοπότηρο και το δίνω στην γκαρσόνα.

"Ευχαριστώ."
"Εγώ σε ευχαριστώ!"

Φεύγει. Τραβάω δυο-τρεις γουλιές από το καλαμάκι κοιτάζοντας προς τα έξω. Με την άκρη του ματιού μου την βλέπω να περνάει δίπλα μου. Κάθεται.

"...ώστε στην Φολέγανδρο εσείς; Ωραία ιδέα! Λες να το πω και στις άλλες.."

Κουνάω την παλάμη του αριστερού μου χεριού.

"...μισό λεπτό χρυσή μου."
Βάζει την αριστερή της παλάμη επάνω στο μικρόφωνο.
"Έλα μου;"
"Επειδή προφανώς έχεις σημαντικότερα πράγματα να πεις, όταν τελειώσεις το τηλεφώνημά σου φεύγεις, έτσι δεν είναι; Μην ανησυχείς, πλήρωσα. Γεια σου τώρα."

Καθώς σηκώνομαι βλέπω το στόμα της να μισανοίγει, τα φρύδια της σμίγουν, τα μάτια της ακολουθούν την κίνηση του σώματός μου με τα χέρια της κολλημένα στην παντόφλα.

Ενημέρωση 1 (14- 6): Αν ο Ρ. Βρανάς έχει δίκαιο, παρ'όλη την ενίσχυση των Αμερικάνων, δεν τους βλέπω καθόλου καλά τους Ισραηλίτες.

Σάββατο βράδυ

2007-06-10T00:18:00.000+02:00

Νομίζω είναι ώρα για το μπάνιο. Κοιτάω το ρολόι του κινητού, 9:30.
Μια χαρά, έχουμε χρόνο.

Κάτσε να ρυθμίσω την ειδοποίηση στις δέκα, για καλό και για κακό.

Πάω στην κρεβατοκάμαρα, ανοίγω το ντουλάπι.
Για να δούμε...Μαύρο πουκάμισο, μαύρο, μαλακό τζιν, μαύρες κάλτσες, μαύρη φανέλα, μαύρο σώβρακο, πετσέτα για το μπάνιο.

Απλώνω τα ρούχα στο κρεβάτι, γδύνομαι στα γρήγορα, αρπάζω την πετσέτα και χώνομαι στο μπάνιο.

Looking for some hot stuff baby this evening
I need some hot stuff baby tonight.

You're just too good to be true
Can't take my eyes off of you

This is a man's world
But it would be nothing, nothing
Without a woman or a girl

But now i wanna be your dog
But now i wanna be your dog
Well come one

Thursday i don't care about you
It's Friday i'm in love

Everybody knows you been discrete
With so many people you had to meet
Without your clothes

Τι θόρυβος είναι αυτός;
Βγάζω λίγη σαπουνάδα από το αριστερό μου αυτί.

Το κινητό.
Βαράει η ειδοποίηση του κινητού, άργησα γαμώτη μου.

Ξεπλένω τις τελευταίες σαπουνάδες, κλείνω την βρύση, αρπάζω την πετσέτα και αρχίζω να τρίβομαι.
Βάζω την πετσέτα ανάμεσα στις παλάμες, την φέρνω στο κεφάλι και τρίβω τα μαλλιά μου, ενώ ταυτόχρονα δρασκελώ την μπανιέρα, ψάχνοντας τις παντόφλες. Φοράω την πρώτη.
Με την πετσέτα ακόμη στο κεφάλι μου βρίσκω και την δεύτερη, την φοράω και προχωράω προς την ανοικτή πόρτα.

Το πόμολο χώνεται στο πλευρό μου.
Διπλώνομαι στα δύο, χωρίς να σταματήσω.

Επιτέλους φτάνω στην κρεβατοκάμαρα.
Κάθομαι στο κρεβάτι, αρπάζω το κινητό και κλείνω τον θόρυβο.

Σε λίγο ο πόνος αρχίζει να υποχωρεί.
Φοράω το σώβρακο και τις κάλτσες.
Σηκώνομαι, βάζω το παντελόνι και τα παπούτσια.

Πάλι η πετσέτα στο κεφάλι.
Γρήγορο τρίψιμο.
Νομίζω είναι εντάξει.

Την αφήνω στο κρεβάτι, αρπάζω την φανέλα, την φοράω, την βάζω μέσα από το παντελόνι, αρπάζω το πουκάμισο, το φοράω.
Σφίγγω την ζώνη, κάθομαι στο κρεβάτι, δένω τα κορδόνια, αρπάζω κινητό, πορτοφόλι και κλειδιά.
Σηκώνομαι, ξεκινάω από το κάτω κουμπί του πουκαμίσου προχωρώντας προς την κουζίνα.

Αρπάζω την σακούλα από το τραπέζι, φτάνω στην εξώπορτα, βγαίνω, κλειδώνω και πατάω το κουμπί του ασανσέρ.

"Τελείωνε, τελείωνε.."

Σταματάει μπροστά μου, ανοίγει η πόρτα, μπαίνω και πατάω ισόγειο.

Σχεδόν τρέχοντας φτάνω στον σταθμό, βγάζω εισιτήριο και στέκομαι στην αποβάθρα.

Μετά από δύο λεπτά φτάνει το τραίνο.
Μπαίνω, λίγος κόσμος, βλέπω αδειανό κάθισμα, κάθομαι.
"Επόμενη στάση Νέο Ηράκλειο."

Βγαίνω από την ονειροπόληση μου, αρπάζω την σακούλα, σηκώνομαι και στέκομαι στην πόρτα.
Σταματάει, κατεβαίνω.

Κοιτάω δεξιά, τίποτα, αριστερά, πάλι τίποτα.
Βγάζω το κινητό, ψάχνω τα μηνύματα.
"Στις έντεκα στον σταθμό του τραίνου. Να ανέβεις στην γέφυρα".
Μάλιστα.
Τι ώρα πήγε; 11:10.
Όχι γαμώτο μου, θα με βρίσει.

Με μεγάλα βήματα αρχίζω να ανεβαίνω την σκάλα.
Ακουμπισμένη στο κάγκελο κοιτάει προς τα κάτω.
Φτάνω δίπλα της. "Καλησπέ..."
"Πάλι άργησες. Δύο χρόνια στην Αθήνα και δεν έμαθες ακόμη να είσαι στην ώρα σου;"
Κατεβάζω το κεφάλι.
"Συγνώ.."
"Για πόσο ακόμη;"

Ανοίγω βιαστικά την σακούλα, βγάζω τα ρόζ τριαντάφυλλα, σηκώνω το κεφάλι, απλώνω το χέρι χαμογελώντας.
"Αυτά είναι για εσένα!"

Με κοιτάει.
Σηκώνει το δεξί της χέρι, μου χώνει μπάτσο στο αριστερό μάγουλο.
Παγώνω, παγώνει μαζί μου ο χρόνος, χάνονται οι φωνές των ανθρώπων. Ξανασηκώνει το χέρι της, με την ανάστροφη της παλάμης της μου χώνει μπάτσο στο δεξί μάγουλο.

"Δεν μου αρέσουν τα κομμένα λουλούδια."

Γυρνάει και περπατά προς την σκάλα.
Αρχίζει να κατεβαίνει.
Συνέρχομαι κάπως.
Τρέχω προς την σκάλα, κατεβαίνω δυο δυο τα σκαλιά.
Φτάνω δίπλα της.

Την αρπάζω από το μπράτσο, την στρίβω προς εμένα.
Τσιρίζει "σταμάτα, με πονάς."
"Και εγώ πού ήθελες να το ξέρω;"
Τα τεράστια πράσινα μάτια της καρφώνονται στα δικά μου.
Αρχίζει να κατεβάζει το κεφάλι.
Το χέρι της χαλαρώνει.
"Έχεις δίκαιο."

Την αφήνω.
Κάνει δύο βήματα προς τα αριστερά, σηκώνει τα μάτια της, μισοκλείνει τα βλέφαρα. Κατεβάζει πάλι το κεφάλι.
"Συγνώμη που σε χτύπησα."
"Και όχι μία φορά μόνο, αλλά δύο."
Σηκώνει το κεφάλι της.
Ρυτίδα στο μέτωπο.
"Συγνώμη..."

Την κοιτάω κατάματα.
"Κανονικά έπρεπε να ανταποδώσω, αλλά δεν βαριέσαι. Άλλη φορά."

Φτάνω δίπλα της.
Ανοίγω την σακούλα.
Βγάζω το τυλιγμένο κουτί.
Της το προτείνω.
"Χρόνια πολλά!"

"Αχ, ευχαριστώ! Να σε φιλήσω."

Φιλί στα μάγουλα.

"Πάμε τώρα; Έφτασαν οι υπόλοιποι και μας περιμένουν σπίτι."
"Πάμε."

"Πέταξε την σακούλα. δεν την χρειάζεσαι άλλο."
"Έχω και δύο κρασιά μέσα."
"Όλα αυτά για εμένα; Ρε'συ, δεν έπρεπε. Καταξοδεύτηκες!"
"Σιγά μωρέ, δεν ήταν τίποτα. Πάμε τώρα;"
"Πάμε!"

Αυτό είναι το πρώτο μισό της ιστορίας. Το επόμενο προσεχώς!
Στην Εννιά-με-zillionmiles-δύο-away, που μου την ζήτησε.

Δυστυχώς

2007-06-08T12:30:00.000+02:00

Δυστυχώς το Θέατρο των Βράχων δεν έχει παράδρομους, όπως ο Λυκαβηττός...

The return of Jimi Hendrix

Μακρυά

2007-06-05T15:13:00.000+02:00

Μιλτιάδης Βέρρας- Βουλευτής Αχαϊας said...: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΕΘΕΣΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ, Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ Κ. ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΕΡΡΑΣ

ΟΝΟΜΑ-ΕΠΩΝΥΜΟ: ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΕΡΡΑΣ
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: ΠΑΣΟΚ
ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: ΑΧΑΪΑ

4 Ιουνίου 2007

ΕΡΩΤΗΣΗ

ΘΕΜΑ: Η παθογένεια του Εθνικού Συστήματος Υγείας

Προς τους Υπουργούς:
-Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και
-Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας

Με αφορμή τη μεγάλη κινητοποίηση που εκδηλώθηκε μετά τον πρόσφατο θάνατο (Παρασκευή 25 Μαϊου 2007) της 30χρονης Αμαλίας Καλυβίνου, που είχε το κουράγιο να καταγράψει την προσωπική της «οδύσσεια» στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, επανέρχεται για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα, το θέμα της παθογένειας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που εθελοτυφλεί σε σημαντικότατα προβλήματα.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Όρκο του Ιπποκράτη. Στόχος της ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις, για να σταματήσει κάποια στιγμή η αυθαιρεσία και η εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.
Πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ.: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας».

Ερωτώνται οι κοι Υπουργοί:

1. Με ποιον ουσιαστικό τρόπο σκοπεύουν να καταπολεμήσουν τη δωροληψία και τη λήψη αμοιβής και αποδοχής οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας από γιατρούς και ιδιωτικές κλινικές;
2. Πως θα καταπολεμηθούν οι παράλογες και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες που καθυστερούν υπερβολικά τους ασθενείς, αλλά και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα;
3. Προβλέπεται και αν ναι, με ποιον τρόπο αυστηρότερος έλεγχος στη διαπλοκή των φαρμακευτικών εταιρειών και του ιατρικού κατεστημένου;
4. Πότε θα αξιοποιηθούν οι ανεκμετάλλευτες νοσοκομειακές υποδομές;
5. Θα υπάρξει συνεχής και άρτια επιστημονική κατάρτιση για όλους τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του Ε.Σ.Υ.;
6. Υπάρχει πρόθεση και αν ναι πότε, για ψηφιοποίηση του ιατρικού φακέλου του ασθενούς πανελληνίως, ώστε να επισπεύδεται η σωστή διάγνωση και θεραπεία;

Ο ερωτών βουλευτής

Μιλτιάδης Βέρρας- Βουλευτής Αχαϊας

ΜΑΚΡΥΑ
ΑΠΟ
ΤΟΥΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

ΑΚΟΥΤΕ
ΟΛΟΙ;

ΜΑΚΡΥΑ

Ενημέρωση 1 (5 - 6): Επειδή αν στείλω εγώ μήνυμα στον βουλευτή - όρνιο, θα επέμβει εισαγγελέας, παρακαλώ κάποιο ή κάποιους πιο ψύχραιμους να τον συνετίσουν...

Της Industrial Daisies

Εγώ ήθελα να γίνω δέντρο

Schooligans

2007-06-04T11:17:00.001+02:00

Την Παρασκευή το βράδυ έλαβα ένα mail από τους Schooligans με το οποίο με πληροφορούσαν ότι η Ελευθεροτυπία αποφάσισε τον 'αποκεφαλισμό' τους. Παρακάτω παραθέτω το mail που έστειλα την ίδια στιγμή στην εφημερίδα.

"Κύριοι,

Μόλις έλαβα το ενημερωτικό mail των Schooligans σχετικά με την αποχώρησή τους από την εφημερίδα σας. Σας γράφω εν θερμώ, αλλά αυτό ακριβώς ήθελα. Δεν ήθελα να 'καταλαγιάσει' ο θυμός μου, ώστε να μετριάσω τις εκφράσεις μου.

Πίστευα πάντοτε ότι η Ελευθεροτυπία είναι η μόνη εφημερίδα η οποία διακρινόταν από πραγματικά προοδευτικό χαρακτήρα. Μία εφημερίδα η οποία ήθελε και εννοούσε να υπερασπίζεται το διαφορετικό, εκείνο που υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες δεν θα έβρισκε διέξοδο, κάποιο μέσο για να το εκφράσει.

Αυτή την στιγμή μου αποδεικνύεται με τον χειρότερο τρόπο ότι εξαπατήθηκα. Ότι δηλαδή και εσείς δεν είστε άλλο παρά μέρος εκείνου του συστήματος το οποίο 'πολεμούσατε' πέρσι, στην μορφή του τηλεδικαστηρίου. Δεν ήταν άλλο παρά στάχτη στα μάτια τόσο εμένα όσο και πολλών άλλων, γνωστών και φίλων μου, οι οποίοι σας ευλογούσαν κυριολεκτικά, επειδή κάποιος είχε επιτέλους τα κότσια να αντιταχτεί σε αυτό το αίσχος.

Η απόφασή σας να αποκεφαλίσετε τους Schooligans θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τραγική. Στερείτε με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα σε χιλιάδες - όπως έδειξαν τα προηγούμενα δύο Schoolwave - μαθητές του πίσω θρανίου την δυνατότητα να αναγνωρίσουν μέσω των σελίδων του περιοδικού τους όμοιούς τους και να νιώσουν την χαρά ότι δεν είναι μόνοι τους. Αλλά, ξέχασα, δεν προσθέτουν στην αναγνωσιμότητα σας. Δεν είναι καταναλωτές. Είναι πολύ μικροί σε ηλικία. Και δεν είναι και πολιτικοποιημένοι.

Ε λοιπόν, εγώ είμαι αρκετά μεγαλύτερος από αυτούς. Αγοράζω σε σχεδόν καθημερινή βάση την εφημερίδα, είτε την διαβάζω στο διαδίκτυο. Και, σε αντίθεση με τα παιδιά, είμαι πολιτικοποιημένος. Γι'αυτό, σας δηλώνω ευθαρσώς ότι σταματάω να διαβάζω την εφημερίδα σας. Και ξεκινάω εκστρατεία, πρώτα στο άμεσο περιβάλλον μου και στην συνέχεια στο ευρύτερο, ώστε να νιώσετε στο πετσί - δες αναγνωσιμότητα -σας τις συνέπειες του συγκεκριμένου αποκεφαλισμού.

Με βαθιά θλίψη και θυμό"

Στην αρχή σκέφτηκα να σβήσω την Ελευθεροτυπία από τον κατάλογο με τα link. Μετά από 'ώριμη' σκέψη, όμως, αποφάσισα να της αποδώσω το όνομα που πραγματικά της αξίζει.

Υ.γ.: δεν ξεκίνησε καθόλου καλά αυτό το καλοκαίρι...

Αφιερωμένο σε όσους στηρίζουν τους Schooligans

Rockin'in the free world

Ενημέρωση 1 (4-6): Χαίρομαι γιατί τα ηλεκτρονικά Νέα έχουν το banner του Για την Αμαλία στην προμετωπίδα τους!
Συνεχίζουμε!

Ενημέρωση 2 (2 - 6 παρά κάτι): Την γαμημένη την βροχή στα διάλα το @#$^^&*#@ μου το #@$%^&*^% μέσα .

THIS ONE IS FOR AMALIA…

2007-05-31T23:32:00.000+02:00

"Every patient has the right to being respected and maintaining his dignity."
(Greek law, article 47, L.2071/1992)

"Quacks should be the exception, you guys, not the norm…"
(Amalia Kalyvinou , 1977-2007)

Since the age of 8, Amalia Kalyvinou started having pains. Despite her numerous visits to doctors and several admissions to hospitals, no-one managed to diagnose her in time with the benign neurinoma of her lower extremity, which was the actual diagnosis at that point. 17 years later, Amalia was told that the neurinoma had transformed by then into a malignant tumour.

For the next 5 years, Amalia not only had to fight with the cancerous disease and amputation, but also with a corrupt Greek National Health System: it ignores (by choice) the ongoing patient-to-doctor bribery and insists on time-consuming bureaucratic methods and practices. Besides radiotherapy and chemotherapy, Amalia had to face the financial exploitation by doctors that stood opposite to rather than by her side. On top of her pain, she had to endure the greediness of private clinics and the exhaustingly long waiting queues of the health insurance system, in order to get legal approval for some ridiculously low financial compensation.

Amalia passed away on Friday, May the 25th, 2007. She was just 30 years old.

Before dying, she managed to document her experience and share it with us in her blog http://fakellaki.blogspot.com. The promising literature graduate named in there each and every one of the doctors she had to bribe, praising at the same time the ones that honoured the Hippocratic Oath. Her testimony moved thousands of people that stood by her side all the way to the end.

"Amalia's main aim was to tell her story, so that she could awaken as many people and as many consciences as possible. She mainly wanted to show that there are ways to resist not only the self-regulation and authority of dishonest and heartless doctors, but also the bureaucrats of the Health System."

(Dikaia Tsavari & Georgia Kalyvinou – Amalia's mother & sister)

According to the Greek law, it is considered a major disciplinary offence for the doctors of the Greek National Health System to:

"Accept bonus and especially any compensation or property grant, for any medical service provided.”

Amalia Kalyvinou fought for things that are taken for granted in a modern European country. Unfortunately, this is not the case for Greece. Continuing Amalia’s effort where she left off, we protest in public and we demand:

* THE STATE TO TAKE IMMEDIATE ACTION TO STOP BRIBERY AND THE INEQUALITY BROUGHT IN THE TREATMENT OF PATIENTS.

* THE NATIONAL HEALTH COMMITTEE TO BE MORE FLEXIBLE SO AS PATIENTS STOP FALLING VICTIMS TO TIME-CONSUMING BUREAUCRATIC PROCESSES.

* THE DEPARTMENT OF HEALTH TO ENSURE STRICTER CONTROL ON THE RELATION OF DRUG COMPANIES – MEDICAL SERVICE.
* FULL UTILISIZATION OF CURRENTLY ABANDONED HOSPITAL INFRASTRUCTURE. CONTINUOUS AND COMPLETE SCIENTIFIC TRAINING & DEVELOPMENT FOR DOCTORS AND NURSES.

* CREATION OF A NATION-WIDE ELECTRONIC MEDICAL RECORD SYSTEM, TO SPEED UP PROMPT DIAGNOSIS AND TREATMENT

LET’S END THE HYPOCRISY OF THE ONES THAT GOVERN, WHO PREFER TO ALLOW DOCTORS TO BE BRIBED BY THEIR PATIENTS, INSTEAD OF PROVIDING THEM WITH A DECENT SALARY.

* NO MORE BRIBERY
* NO MORE BUREAUCRACY
* NO MORE LIES

WE DEMAND FREE AND EFFICACIOUS HEALTHCARE SERVICES FOR ALL.

Next time you’ll have to bribe a doctor, just don’t. Choose instead to make a donation. Amalia’s last wish was to contribute to the -under construction- Oncological Centre for Children. (Elpida foundation, tel no 0030210-7757153, email: info@elpida.org, Bank accounts: National bank of Greece, account no 080/480898-36, Alphabank account no 152-002-002-000-515. Please remember to quote that your donation is “for Amalia”)

Per Amalia

2007-05-31T23:13:00.000+02:00

"Il paziente ha il diritto del rispetto della propria
persona e della sua dignità umana"

(secondo l'articolo 47 della legge greca 2071/1992)

"Che siano i medici ciarlatani
l'eccezione, non la regola..."

(Amalia Kalyvinou, 1977-2007)

Dall'età di 8 Amalia Kalyvinou, una giovane insegnante
greca, ha iniziato ad avere dolori. Nonostante le sue
continue visite a vari medici ed ospedali, nessuno fu
in grado di diagnosticare in tempo il neurinoma
benigno nel suo arto inferiore. 17 anni dopo, Amalia
viene a sapere che il neurinoma era ormai degenerato
in tumore maligno.

Per i 5 anni successivi doveva lottare non soltanto
contro il cancro e l'amputazione del arto, ma anche
contro un sistema nazionale della salute (ESY) malato.
Un ESY che chiude un occhio ai continui casi di
corruzione del personale ospedaliero medico e
paramedico ed è inoltre affetto dalle interminamibili
ed assurde procedure burocratiche. Come se non
bastassero le radio e chemioterapie, Amalia doveva
affrontare lo sfruttamento economico da parte di
medici che sono stati di fronte anziché a fianco a
lei. Come se non bastasse il dolore, doveva subire
l'avidità delle cliniche private e le lunghe attese
nelle file dei vari uffici assicurativi statali, a
caccia di un bollo.

Amalia se ne è andata il Venerdì 25 Maggio 2007. Aveva
soltanto 30 anni.

Prima di lasciarci, ha avuto il tempo di ricostruire
la sua avventura e condividerla con noi attraverso il
suo blog (http://fakellaki.blogspot.com). Tramite
questo blog, la giovane insegnante ha denunciato con
nome e cognome i medici che fu costretta a corrompere,
eloggiando dall'altra parte tutti i medici rimasti
fedeli al giuramento di Ippocrate. La sua
testimonianza ha commosso migliaia di persone che sono
state al suo fianco fino alla fine.

"Lo scopo di Amalia fu quello di raccontare la sua
storia, scuotendo così il maggior numero di persone e
di coscienze. Voleva sopratutto dimostrare che ci
sarebbero dei modi di resistenza contro lo strapotere
dei medici insensibili e avidi e dei burocrati del
sistema nazionale di salute.

(Dikaia Tsavari e Georgia Kalyvinou, madre e sorella
di Amalia)

Secondo l'articolo 77 della legge 2071/1992, è
considerato reato disciplinare da parte dei medici del
ESY:

"Qualsiasi tipo di corruzione sotto forma di denaro o
di bene patrimoniale al cambio di servizio sanitario
di qualsiasi tipo."

Amalia Kalyvinou ha lottato per cose che vengono
considerate ovvie in uno Stato civile europeo. Pare
però che non siano così ovvie in Grecia. Volendo
proseguire sulla strada di Amalia, protestiamo
pubblicamente e chiediamo:

1) MISURE DA PARTE DELLO STATO CONTRO IL FENOMENO
DELLA CORRUZIONE IN CAMPO MEDICO, CORRUZIONE CHE
PROVOCA ANCHE UNA DISEGUAGLIAZA DI TRATTAMENTO DEI
PAZIENTI.

2) MENO BUROCRAZIA NEL CAMPO MEDICO. NON VOGLIAMO
ALTRE VITTIME PER LA PERDITA DI TEMPO DOVUTA ALLE
INTERMINABILI PROCEDURE BUROCRATICHE.

3)CONTROLLI PIU SEVERI DEI RAPPORTI OSCURI FRA
MEDICI-COMPAGNIE FARMACEUTICHE.

4)BENEFICIARE DELLE STRUTTURE OSPEDALIERE ORMAI
ABBANDONATE. CONTINUA E COMPLETA ISTRUZIONE PER TUTTO
IL PERSONALE DEL ESY.

5)SCHEDA DIGITALE DEL PAZIENTE VALIDA A LIVELLO
NAZIONALE PER OTTENERE UNA IMMEDIATA DIAGNOSI E CURA.

BASTA CON L'IPOCRISIA DEI GOVERNANTI, CHE PREFERISCONO
LA CORRUZIONE DEI MEDICI DA PARTE DEI PAZIENTI INVECE
CHE GARANTIRE UNA RIMUNERAZIONE DIGNITOSA DEL
PERSONALE!

MAI PIU FAKELLAKI*
MAI PIU BUROCRAZIA
MAI PIU PRESA IN GIRO

ABBIAMO DIRITTO AD UN SERVIZIO SANITARIO GRATUITO ED
EFFICACE. PER TUTTI.

*fakellaki: piccola busta di tipo postale usata da
parte del paziente come contenitore dei soldi
destinati al medico da corrompere sotto forma di
"mancia". Il termine "fakellaki" viene largamente
usato nel greco moderno e può essere considerato
sinonimo della parola "corruzione".

POUR AMALIA

2007-05-31T23:12:00.000+02:00

«Le patient a droit au respect de sa personne et de sa dignité humaine»

(d’après l’article 47 de la loi Ν. 2071/ 1992)

«Que les charlatans deviennent l’exception et non pas la règle, enfin!...»

(Amalia Kalivinou, 1977-2007)

Dès l’âge de huit ans, Amalia a commencé à avoir mal. Malgrès ses visites continuelles à des docteurs et des hôpitaux, personne n’a su faire la diagnose du neurinôme bénin de sa cuisse. Dix-sept ans plus tard, Amalia a su que le neurinôme avait muté en néoplasme malin.

Durant les prochaines cinq années Amalia a non seulement dû combattre le cancer mais aussi la réalité pathogène d’un Système National de la Santé (SNS) qui opte de fermer les yeux aux « fakellaki» (enveloppe*) et persiste à s’empêtrir dans des procédés bureaucratiques insensés. Au delà des radiations et de la chimiomothérapie, Amalia devait égalament faire face à son exploitation financière de la part de docteurs qui se sont opposés à elle plutôt que de se mettre à son côté. Au delà de la douleur, elle devait supporter l’avidité des cliniques privées et l’épreuve épuisante des queues des Caisses d’Assurance Sociale pour un tampon.

Amalia a laissé son dernier souffle le vendredi 25 mai 2007. Elle avait à peine 30 ans.

Avant de nous quitter elle a tout de même eu le temps de documenter son expérience et de nous en faire part au travers de son journal éléctronique. Sur http://fakellaki.blogspot.com, la jeune philologue a dénoncé les docteurs dont elle a dû graisser la patte tout en faisant le louange de ceux qui ont opter d’honorer le sermon d’Hippocrate. Son témoignage a ému des milliers de gens qui lui ont porté soutien durant sa lutte inégale, jusqu’au bout.

«Le but d’Amalia était de raconter son histoire afin d’éveiller autant plus de personnes et de consciences que possible. Surtout elle voulait montrer qu’il y a des moyens de résister à l’arbitraire et au pouvoir de docteurs sans scrupules et insensibles ainsi qu’aux employés bureaucrates du système de la Santé.»

(Dikea Tsavari et Georgia Kalivinou – mère et soeur d’Amalia)

D’après les décrets de l’article 77 de la loi Ν. 2071/ 1992, il est considéré comme infraction disciplinaire que les docteurs du SNS accèptent des paiements ou des cadeaux de la part de patients ou de leurs familles:

«L’acceptation de subornations et en particulier de rémunérations ou de tout autre prestation en échange de tout service medical constitue une infraction disciplinaire»

Amalia Kqlivinou s’est battue pour des choses considérées comme évidentes dans un Etat européen contemporain. Malheureusement, elles ne sont pas si évidentes que ça en Grèce. En prenant la relève de l’effort entamé par Amalia, nous protestons publiquement et nous exigeons:

QUE L’ETAT PRENNE DES MESURES IMMEDIATES AFIN D’ABOLIR LA PRATIQUE DU FAKELLAKI ET EFFACER L’ INEGALITE QUI S’EN SUIT, AU NIVEAU DU TRAITEMENT DES PATIENTS

DE RENDRE LES MECANISMES DE L’ETAT PLUS FLEXIBLES AFIN DE NE PAS LAMENTER ENCORE PLUS DE VICTIMES DES PROCEDES BUREAUCRATIQUES INTERMINABLES

D’IMPOSER DE PLUS STRICTES CONTROLES DE L’ ENTRECROISEMENT DES INTERETS DES COMPAGNIES PHARMACEUTIQUES ET DE CEUX DE L’ETABLISSEMENT MEDICAL

DE METTRE EN VALEUR LES INFRASTRUCTURES MEDICALES RESTEES INEXPLOITEES ET D’ INSTITUER LA FORMATION CONTINUE DU PERSONEL DU SNS

L’ADOPTION DU DOSSIER MEDICAL DIGITAL AFIN DE PRECIPITER LA DIAGNOSE, LE TRAITEMENT ET LA GUERISON

QUE L’HYPOCRISIE DU GOUVERNEMENT QUI PREFERE LA SUBORNATION DES DOCTEURS PAR LES PATIENTS A LEUR REMUNERATION CORRECTE PAR L ETAT, CESSE!

NON AU FAKELLAKI !

NON A LA BUREAUCRATIE!

NON A LA MOQUERIE!

NOUS AVONS DROIT AU SOIN MEDICAL GRATUIT ET EFFICACE. POUR TOUS.

La prochaine fois que vous serrez contraints à offrir le fakellaki, ne le faites pas. Vous ferez mieux d’opter pour une donation. La dernière volonté d’Amalia était le soutien de la construction de la Station Oncologique pour Enfants.

(Association Elpida, tel: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, compte auprès de la Banque Nationale de Grèce: 080/480898-36, compte auprès de la Alpha Bank: 152-002-002-000-515. Rappelez-vous de mentionner que votre donation est « pour Amalia »).

MOUVEMENT INTERNETIQUE DES AMIS D’AMALIA

*fakellaki: En Grec, proprement dit, « petite enveloppe ». Le terme sous-entend la pratique largement répandue de l’offre d’une petite enveloppe (aux dimensions d’une carte de visite) contenant une somme d’argent, souvent loin de négligeable, à un docteur du secteur publique pour assurer ses bons services. Dans certains cas le fakellaki est carrément demandé par le docteur.

Das ist für Amalia

2007-05-31T23:09:00.000+02:00

«Der Patient hat das Recht auf Achtung seiner Person und seiner menschlichen Würde”.
(Nach Paragraph 47, Gesetz 2071 / 1992)

«Damit die Scharlatane die Ausnahme werden, und nicht mehr die Regel sind…»
(Amalia Kalyvinou, 1977-2007)

Im Alter von acht Jahren haben bei Amalia die Schmerzen eingesetzt. Obwohl sie wiederholt viele Ärzte aufgesucht hat und in verschiedenen Krankenhäusern behandelt wurde, hat niemand das gutartige Neurinom an ihrem Bein diagnostizieren können. Siebzehn Jahre später hat Amalia erfahren, dass sie an Krebs leidet.

Die nächsten fünf Jahre hat Amalia nicht nur gegen den Krebs kämpfen müssen, sondern auch gegen ein pathogenes Gesundheitswesen, das vorzieht die Augen in Anbetracht des “Umschlägchens” (Geld, das viele Ärzte in öffentlichen Krankenhäusern direkt oder indirekt vom Patienten oder dessen Angehörigen verlangen) zu schließen und darauf besteht, mit bürokratischen Verfahren zu obstruiren. Außer der Strahlen –und Chemotherapie, musste Amalia auch die finanzielle Ausbeutung durch Ärzte erdulden, die nicht an ihrer Seite standen. Außer den Schmerzen, musste sie auch die Habgier der Privatkliniken und die Strapaze bei den Krankenkassen um einen Stempel erdulden.

Amalia ist am 25. Mai 2007 aus dem Leben geschieden. Sie war erst 30 Jahre alt.

Bevor sie uns verließ, ist sie noch dazugekommen, ihre Erfahrungen durch ihren blog mit uns zu teilen. Unter der Internet-Adresse http://fakellaki.blogspot.com, hat die junge Philologin namentlich die Ärzte angezeigt, die sie hat bestechen müssen, und gleichzeitig diejenigen gelobt, die sich dafür entschieden haben, den von ihnen geleisteten Hippokrates-Eid zu ehren. Ihre Aussage hat tausende von Menschen bewegt, die ihr bis zum Schluss Beistand geleistet haben in ihrem ungleichen Kampf.

«Amalias Ziel war es, ihre Geschichte zu erzählen, um dadurch soviele Menschen wie möglich zu sensibilisieren und deren Gewissen zu wecken. Vor allem wollte sie zeigen, dass es Arten des Widerstands gibt gegenüber der Willkür und der Macht der gewissenlosen und rücksichtslosen Ärzte, aber auch gegenüber den Bürokraten des Gesundheitswesens».
(Dikaia Tsavari und Georgia Kalyvinou)

Nach Paragraph 77, Gesetz 2071 / 1992, gilt, was die Ärzte des Nationalen Gesundheitswesens betrifft, folgendes als Disziplinarvergehen:

«Die Bestechlichkeit und vor allem die Annahme von Geldbeträgen sowie die Annahme jeglicher anderer Vermögensleistungen für ärztliche Leistung jeglicher Art».

Amalia Kalyvinou hat für Belange gekämpft, die in einem modernen europäischen Staat als selbstverständlich gelten. Leider sind diese Belange in Griechenland nicht so selbstverständlich. Amalias Bemühen fortsetzend, protestieren wir öffentlich und verlangen:

· Dass unmittelbar Maßnahmen vom Staat getroffen werden, damit die “Umschlägchen” und die Ungerechtigkeit die sie beim Umgang mit den Patienten verursachen ein Ende nehmen
· Dass der Staatsmechanismus flexibler wird, damit wir nicht wieder Opfer zu beklagen haben wegen zeitaufwendigen bürokratischen Verfahren.
· Dass schärfere Kontrollen bezüglich der Verstrickung der Pharmaindustrie und dem ärztlichem Establishment stattfinden.
· Dass die vorhandene, nicht genutzte Infrastruktur der Krankenhäuser genutzt wird und dass es eine dauerhafte und umfassende wissenschaftliche Weiterbildung für alle Ärzte und Pfleger des Nationalen Gesundheitswesens gibt.

Schluss mit der Heuchelei der Regierenden, die es hinnehmen, dass die Ärzte von den Patienten bestochen werden, statt dass sie angemessen vom Staat entlohnt werden.

· Schluss mit den “Umschlägchen”
· Schluss mit der Bürokratie
· Schluss mit der Verspottung

Wir haben ein Recht auf kostenlose und wirkunsvolle Gesundheitsfürsorge. Für alle.

Για την Αμαλία

2007-05-31T12:16:00.001+02:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515).

Ενημέρωση 1 (1 - 6): Το Βίντεο. Διαδώστε το

Ερώτηση

2007-05-30T01:07:00.000+02:00

Περπατάς στου Ζωγράφου. Σε βλέπει ένας αδέσποτος σκυλάκος και αποφασίζει να σε υιοθετήσει. Σε ακολουθεί καθώς ανεβαίνεις προς το σπίτι. Φτάνεις έξω από την πόρτα. Ο μόνος τρόπος για να φύγει είναι να μην τον αφήσεις να μπει μέσα. Αυτό κάνεις. Καθώς ανεβαίνεις τα σκαλιά τον βλέπεις κολλημένο στο τζάμι και ακούς το γρύλισμα της απογοήτευσής του.

Περπατάς στην Αλεξάνδρας. Ένας αδέσποτος έρχεται κατά πάνω σου και σε υποχρεώνει να σταματήσεις. Σταματάς. Βάζει τα δύο μπροστινά πόδια του επάνω στο στήθος σου. Τον χαϊδεύεις και τα κατεβάζει. Ξέρεις ότι τον εαυτό σου δεν μπορείς να συντηρήσεις, όχι άλλη μία ψυχή. Σε ακολουθεί. Παίζεις κρυφτό μπας και σε χάσει. Αλλάζεις πεζοδρόμιο. Εκεί που προχωράς βρίσκεται δίπλα σου. Μένει κάπως πίσω. Επιταχύνεις. Περπατάς- σχεδόν τρέχεις - και κοιτάς με άγχος πίσω σου. Κάποτε καταλαβαίνεις ότι σε έχασε.

Την τρίτη φορά καίγεσαι;

Ενημέρωση 1 (30 - 5) Θα θερίσουν ό,τι έσπειραν;

Ενημέρωση 2 (31 - 5): Στην Εννιά με Δύο

Ενημέρωση 3 (31 - 5): Σιγά μην αντισταθούν

Καλό Ταξίδι

2007-05-25T18:16:00.000+02:00

Καλό Ταξίδι Αμαλία

Αν υπάρχει το Αλλού, ελπίζω να συναντηθούμε και να τα πούμε από κοντά.

Σπάω δυο μέρες τώρα το κεφάλι μου ποιο τραγούδι να της αφιερώσω.

Νομίζω το βρήκα.

Philadelphia Neil Young

Τεράστια παράληψη, οι στίχοι.

Χαρούμενο

2007-05-23T16:55:00.000+02:00

Όταν βλέπεις την αποτυχία να σε πλησιάζει από παντού, πως αντιδράς;

Όταν η αυτοεκτίμησή σου βουτάει κάτω από το ναδίρ τι γίνεται;

Όταν δεν βλέπεις καμιά λύση, ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη;

Ενημέρωση 1 (24 - 5): Τι λένε, ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι;

Αυτό ακριβώς.

Σε όλους εσάς, λοιπόν που αφήσατε ή θα αφήσετε το σχόλιό σας σε αυτό το παρανοϊκό ρημαδιό αφιερώνω το παρακάτω

Μια άλλη φωνή

Και φυσικά δεν γίνεται να λείπουν οι στίχοι.

Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε.

Η Δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

2007-05-22T16:30:00.001+02:00

Μια πραγματικά εμπεριστατωμένη μελέτη για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στη σύγχρονη Ελλάδα.

Σπύρο ευχαριστούμε.

Το δύσκολο

2007-05-20T12:18:00.000+02:00

Η Σουζάν Βέγκα έδωσε αυτή την συνέντευξη. Και, φυσικά, μία από τις ερωτήσεις αφορούσε στο My name is Luca, πιθανόν το γνωστότερο τραγούδι της. Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει ένα κάπως μελαγχολικό τραγουδάκι χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Οι στίχοι του όμως...

Το μυαλό μου πήγε αμέσως στο ελληνικό αντίστοιχό του: Το Τελευταίο (Αμοργός) του Βασίλη Καζούλλη. Πρόκειται για ένα χαρούμενο σκοπό με ταξιδιάρικη διάθεση. Τα δύο κομμάτια παρουσιάζουν ομοιότητες οι οποίες δεν είναι άμεσα αντιληπτές, οι οποίες, όμως, είναι περισσότερες από τις διαφορές. Και πάλι, η επιφάνεια ξεγελά, όπως αποκαλύπτεται από τους στίχους. Εδώ, το θέμα αφορά στην έκτρωση. Ο Καζούλλης χρησιμοποιεί το ταξίδι μόνο ως την αφορμή για να αναφερθεί στο ουσιαστικό.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι το πως και τα δύο αυτά κομμάτια έγιναν τόσο μεγάλες επιτυχίες. Μου φαίνεται απελπιστικά μαζοχιστικό να 'χαίρεσαι' και να χαμογελάς ανέμελα ακούγοντας ιστορίες βίας και θανάτου. Αδυνατώ, επίσης, να καταλάβω το πως είναι δυνατό να περνάν μέσα σου οι στίχοι των συγκεκριμένων κομματιών χωρίς ο εγκέφαλος να τους επεξεργάζεται εξάγοντας τα ανάλογα συμπεράσματα.

Υ.γ.: Υπάρχουν πολλά τρομακτικά για τα οποία θα μπορούσα να γράψω σήμερα. Όπως αυτό που αφορά στις πλαστικές σφαίρες που ο αδαής ετοιμάζεται να δώσει στους άσχετους. Δεν θέλω. Παρακαλώ, όμως, προσέξτε τα.

Περαστικά...

2007-05-18T23:02:00.000+02:00

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ. ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ...

Ενημέρωση 1 (19 - 5): Διαβάστε την Ψιλικατζού!

Ενημέρωση 2 (19 - 5): Αφιερωμένο στην Lucy

Συμπαράσταση

2007-05-18T18:15:00.000+02:00

Στο blog του Παναγιώτη Βρυώνη ξεκίνησε προσπάθεια συμπαράστασης στον Αντώνη Τσιπρόπουλο, ο οποίος συνελήφθη με την κατηγορία της δυσφήμισης του Λιακόπουλου.

Όσοι θέλετε, ενημερωθείτε και υπογράψτε την πρωτοβουλία συμπαράστασης.

Και για τους πιο τολμηρούς, η δίκη διεξάγεται στις 21 Ιουνίου...

Η καλή μέρα από το μεσημέρι φαίνεται

2007-05-17T00:56:00.000+02:00

Σήμερα κατά το μεσημέρι, ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι μου, εκτυλίχθηκε μια τελείως τρελή σκηνή: Ένας μαύρος (μαύρος ήταν, τι να τον πω; Πορτοκαλί;), ο οποίος περπάταγε στο απέναντι πεζοδρόμιο με την γυναίκα του, την κτύπησε τόσο δυνατά που αυτή έσκασε επάνω στο καπό ενός αυτοκινήτου. Η γυναίκα μετά έπεσε χάμω και άρχισε να βογκάει.

Εκείνη την στιγμή ερχόντουσαν από κάποια παράδοση δύο πιτσαδόροι που δουλεύουν στην απέναντι πιτσαρία. Αντί να προχωρήσουν ευθεία έστριψαν, ο ένας μετά τον άλλο και πάρκαραν μπροστά στον τύπο. Από την πιτσαρία πετάχτηκε έξω και ένας άλλος και ήρθε κατά πάνω του. Δυο-τρεις άλλοι που είδαν την γυναίκα χάμω άρχισαν να προχωράν κατά τον τύπο με ιδιαίτερα 'φιλικές' διαθέσεις.

Και το κερασάκι: ένα καλόπαιδο, γύρω στο 1.85 - 1.90, με διαστάσεις δίφυλλης ντουλάπας, χέρια σαν στυλιάρια, τατουάζ στους καρπούς, κόκκινη βερμούδα και κόκκινο μπλουζάκι ξεπρόβαλε από την γωνία του δρόμου. Στάθηκε και κοίταγε τον κόσμο που μαζεύτηκε και άρχισε να σπρώχνει τον τύπο. Μόλις κατάλαβε - προφανώς - τι συνέβηκε έστριψε στο στενό. Προσπάθησε να ανέβει στο πεζοδρόμιο αλλά μάλλον δεν τον χώραγε να περάσει! Κατέβηκε και προχώρησε προς το πλήθος. Με μια κίνηση το χώρισε στα δύο και άρπαξε τον τύπο από τον λαιμό. Αμέσως κρεμάστηκαν κάποιοι από τα χέρια του προσπαθώντας να τον σταματήσουν. Ο τύπος του άρχισε 'γυναίκα μου είναι, εσένα τι σε νοιάζει';

'Ωχ', σκέφτηκα, 'δεν το γλιτώνει το μπουνίδι'.

Εκείνη την στιγμή σηκώθηκε η γυναίκα και στάθηκε μπροστά στον τύπο. Άπλωσε τα χέρια της και με τις παλάμες της ανοιγμένες προς τα εμπρός έκανε στον κόσμο να σταματήσει. Η ντουλάπα έμεινε να την κοιτάει μερικά δευτερόλεπτα και μετά άφησε τον τύπο. Αμέσως κάποιοι τον άρπαξαν και τον έσπρωξαν προς την πιτσαρία. 'Εδώ θα περιμένεις μέχρι να έρθει η αστυνομία'. Μετά από αυτό το πλήθος σιγά σιγά διαλύθηκε.

Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν ακούστηκε ούτε ένα βρισίδι σχετικά με το χρώμα του. Οι χριστοπαναγίες, τα πουστριλίκια και τα 'τι άντρας είσαι που δέρνεις γυναίκες; Βάλε τα αρχίδια στον κώλο σου ρε'! έδιναν και έπαιρναν. Ούτε ένα σχόλιο όμως για το ότι ήταν μαύρος! Το ευκολότερο δηλαδή.

Ένιωσα περήφανος. Και μάλιστα διπλά. Από την μια έσπευσαν να υπερασπιστούν την γυναίκα. Και από την άλλη έβρισαν πατόκορφα τον τύπο χωρίς να καταφύγουν σε 'ευκολίες'. Να πω ότι θα με χάλαγε αν έτρωγε και μερικές ψιλές; Καθόλου δεν θα με χάλαγε. Όχι φυσικά από το ντουλάπι. Οι ψιλές του σίγουρα με καρεκλοπόδαρα θα έμοιαζαν.

Όποιος μπορεί και έχει διάθεση, ας κατηφορίσει την Πειραιώς.
Στην Ακάδημου, στο 14, απέναντι από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού βρίσκεται το Θέατρο Μεταξουργείο.

Εκεί, η Άννα Βαγενά διηγείται την ιστορία της δημιουργίας του Θεσσαλικού Θεάτρου, που μετεξελίχθηκε στο αντίστοιχο ΔΗΠΕΘΕ.
Δεν χωράει κανενός είδους 'κριτική'. Μόνο πολύ συναίσθημα.
Και μία αίσθηση τέλους.

Ενημέρωση 1 (17 - 5): Μας γάνωσαν τα αυτιά όλη μέρα σήμερα με την 'Επιχείρηση Καθαρά Εξάρχεια'... ΔΕΝ ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ...Στο τέλος θα αρχίσω να ρίχνω και εγώ μολότοφ και γκαζάκια.

Άτιτλο

2007-05-15T19:38:00.000+02:00

Μουσική και πάλι Μουσική

2007-05-11T11:39:00.000+02:00

Ο αγαπητός Γιώργος Μανουσάκης με προσκάλεσε να γράψω μερικά πράγματα για τα πέντε τραγούδια που σημάδεψαν - κατά κάποιο τρόπο - την μέχρι τώρα ζωή μου.
Όσοι περνάτε έστω και σποραδικά από εδώ, θα έχετε καταλάβει την ιδιαίτερη σχέση που έχω με την μουσική.
Αυτό δυσκολεύει αφάνταστα τα πράγματα.
Πως γίνονται οι απολογισμοί σε αυτή την περίπτωση;
Θα προσπαθήσω.

1. 1991 (σημαδιακή χρονιά, έτσι Γιώργο;). Για τον Σταυρό του Νότου δεν είχα ιδέα.
Βγήκε, όμως η δεύτερη - κατά κάποιο τρόπο - ανάγνωσή του, οι Γραμμές των Οριζόντων.
Ο Μικρούτσικος τραγουδάει το Οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia και εγώ παθαίνω παραλήρημα.
Ο λόγος;
Κάποια χρόνια πριν, ο πατέρας μου εξαφανίστηκε, μαζί με το καράβι και τους υπόλοιπους ναυτικούς.
Η μάνα μου τρελαίνεται όποτε ακούει το κομμάτι κι'εγώ το έχω μονίμως στην διαπασών.
Το πράγμα είχε αρχίσει να γέρνει άσκημα.
Σαν το Sea Diamond ένα πράγμα.

2. Και πάλι 1991. Οι Savatage βγάζουν πιθανότατα ένα από τους καλύτερους concept δίσκους στην ιστορία της rock μουσικής: Streets: A Rock Opera.
Μέσα, ένα κομμάτι για το οποίο ξαναέγραψα.
Το διπλό Somewhere in Time/Believe.
Ειδικά το δεύτερο, όπως ακριβώς δηλώνει και ο τίτλος του, κουβαλάει μέσα του φως, άπλετο φως.
Και πίστη.
Όχι σε κάποια ανώτερη - δήθεν - ευφυΐα, αλλά στον συνάνθρωπο.
Το πράγμα ισορροπεί κάπως.
Σε αντίθεση με το Sea Diamond, δεν επέρχεται η βύθιση.

3. 97 ή 98 (έχουμε και μία κάποια ηλικία!) Σε ένα τεύχος του Δίφωνου περιλαμβάνεται το Στερεο Νοβα, ο πρώτος και ομώνυμος δίσκος τους.
Είχα ήδη ακούσει κάποια πράγματα, αλλά ως σκληρός ροκάς (λέμε και καμιά μλκ να περάσει η ώρα) δεν τους είχα περί πολλού.
Ωστόσο, από περιέργεια κυρίως, αγόρασα το περιοδικό.
Και έβαλα το CD να παίζει.
Την πρώτη φορά το άκουσα ολόκληρο.
Την δεύτερη, σταμάτησα στο δεύτερο κομμάτι!
Και για πολύ καιρό έμεινα εκεί.
Όποτε μια καινούρια αγάπη 'χυνόταν σαν μέλι', το Ένα κλεμμένο ποδήλατο βούιζε μόνιμα στο μυαλό μου.
Φυσικά, όταν ξεκίναγα να τραγουδάω, άρχιζε να έχει αμφιβολίες για την πνευματική μου διαύγεια, αλλά δεν βαριέσαι...

4. 2006. Το τέταρτο κομμάτι αφορά σε αυτό που έδωσε τον τίτλο του συγκεκριμένου μισό- πλέον-ερειπιώνα. The Pan Within
Καταρχήν, δεν υπήρχε περίπτωση να χρησιμοποιήσω ο,τιδήποτε άλλο πλην μουσικής για να τον ονομάσω.
Ξέρω, στερεότυπο, κοινό, κ.τ.λ., κ.τ.λ.
Ωστόσο, για εμένα ήταν αυτονόητο.
Με την εξαίρεση - ίσως - κάποιου μυθιστορήματος, κάτι άλλο δεν θα αφορούσε εμένα.
Ζορίστηκα αρκετά. Υπάρχει κυριολεκτικά στρατός άλλων κομματιών, συγκροτημάτων και καλλιτεχνών που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω.
Βλέποντας το ζήτημα κάπως πιο ψύχραιμα, διαπίστωσα ότι τα περισσότερα από αυτά που περνούσαν από το μυαλό μου ήταν σφόδρα καταθλιπτικά.
Επειδή ήξερα προτού ξεκινήσω περίπου πως θα πήγαινε το πράγμα, δεν ήθελα να είναι τόσο προβλέψιμο, ήδη, δηλαδή από τον τίτλο.
Επέλεξα, λοιπόν, κάτι που εκπέμπει αν όχι αισιοδοξία, θετική διάθεση.

5. Το πέμπτο κομμάτι είναι φρέσκο, κυριολεκτικά μόλις φώλιασε στον υπολογιστή μου.
Πολύ απλά, κόλλησα πάνω του από την πρώτη φορά που το άκουσα.
Από την πρώτη μέχρι την τελευταία του λέξη και νότα το νιώθω να κυκλοφορεί κάτω από το δέρμα και μέσα στο κεφάλι μου.
Οπωσδήποτε να κατεβάσετε τους στίχους από την πιο κάτω δημοσίευση.

Δεν μπορώ να ευχαριστήσω αρκετά το Χνούδι γι'αυτό.

Λάμπα θυέλλης

Θερμή παράκληση: Κάποια πράγματα που είναι γραμμένα εδώ είναι δύσκολα, ίσως και τραγικά. Παρακαλώ δεχτείτε τα ως έχουν. Επίσης, δεν υπάρχει κανένας λόγος για συλλυπητήρια και άλλα τέτοια. Έχουν προ πολλού παρέλθει.

Υστερόγραφο: Αγαπητέ Ηλία, συγχώρα με που δεν λαμβάνω μέρος στην Προυστιάδα (πω ρε π(ρ)ούστη μου και λεξιπλάστης!). Κατά πρώτο, δεν έχω σχέση με τον Προύστ. Κατά δεύτερο, μου είναι πολύ ευκολότερο να εκφραστώ διαμέσου της μουσικής 'μου'. Ελπίζω εσύ να θελήσεις να συμμετάσχεις σε αυτό εδώ. Θα ακολουθήσουν και άλλες ονομαστικές προσκλήσεις.

Ενημέρωση 1 (11 - 5): Ένας τετράποδος (με ουρά, ε, μην ξεχνιόμαστε) και ένα ρομπότ μου ζήτησαν το The Pan Within. Μαζί του ένα τραγουδάκι της σειράς που ο Mike Scott, ψυχη, καρδιά και μυαλό των Waterboys μετέτρεψε σε ύμνο: Song for the life. Και τα δύο από το ζωντανό Karma to Burn.

Ενημέρωση 2 (12 - 5): Αύριο, κυκλοφορούν με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία οι Μάγκες

Παράκληση ΙΙ

2007-05-11T11:11:00.000+02:00

Αν σε κάποιον βρίσκεται πρόχειρη η Λάμπα Θυέλλης και θα ήθελε να την μοιραστεί...

Μια Χαρά

2007-05-10T12:32:00.000+02:00

Η χθεσινή ημέρα κύλησε ευχάριστα.

Το πρωί άκουσα τρία τραγούδια στην σειρά, από αυτά που αγαπώ ιδιαίτερα.

Το απόγευμα πήγα στην παρουσίαση του βιβλίου της πρώην Ψιλικατζούς.

Γνώρισα αρκετούς μπλόγκερς, βεβαιώθηκα ότι ούτε αυτοί έχουν ουρά, τα είπαμε, γελάσαμε και συμφωνήσαμε να βρεθούμε ξανά.

Το κάτωθι τραγουδάκι αφιερωμένο εξαιρετικά στην κωλόγρια!!!

We Are Young Pat Benatar

Ενημέρωση 1 (11 - 5): Ακούστε το φοβερό Gas των Matisse.

Both Sides of the Story

2007-05-08T00:05:00.000+02:00

Σκηνή πρώτη: Σουπερμάρκετ. Μπαίνει μέσα τύπος με βερμούδα και σανδάλια.
Ακολουθεί ο ορισμός της φράσης "έκπαγλου καλλονής".
Ψηλή, λεπτή αλλά όχι κοκαλιάρα, μακριά, κατσαρά, μαύρα μαλλιά, μπλε μάτια, ντεκολτέ που τυφλώνει, στήθος που σπρώχνει το μπλουζάκι στην προσπάθειά του να ξεχυθεί ελεύθερο, διακριτική καρφιτσούλα στην μύτη.
Τα μοτέρ των ψυγείων σταματούν να λειτουργούν.
Οι γυναίκες προσπαθούν να δείξουν ότι κοιτάν οπουδήποτε αλλού.
Τα σαγόνια των αντρών ακουμπάν το πάτωμα.
Η γαζέλα απτόητη προχωράει.
Η κίνηση...αχ η κίνηση...
Καθώς στρίβουν στον διάδρομο καταφέρνω να συνέλθω, τα μοτέρ να λειτουργήσουν, οι υπόλοιποι άντρες να κλείσουν τις μασέλες και οι πωλήτριες να επιστρέψουν στην δουλειά τους.
Πέντε λεπτά μετά, ξεπροβάλλουν από τον διάδρομο κατευθυνόμενοι προς τα ταμεία. Προχωρούν στο ταμείο.
Ο γκόμενος αφήνει το καλάθι και πάει από την έξω πλευρά για να βάλει τα πράγματα σε σακούλια.
Η γαζέλα σκύβει προς την πωλήτρια.
Σηκώνεται.
Το βλέμμα της πωλήτριας θυμίζει πεντάωρο σεξ.

Σκηνή δεύτερη: Αρχή της Αλεξάνδρας, απέναντι από το Κέντρο Κοινωνικής Υποστήριξης ή κάπως έτσι.
Προτομή.
Μία γυναίκα γυρισμένη προς αυτήν κλαίει.
Με την ανάστροφη της παλάμης της σφουγγίζει τα κατακόκκινα μάτια της.
Κατεβάζω το κεφάλι μου
Τα νιώθω να με κοιτάν.
Μπορεί να είναι και η ιδέα μου.
Καθώς την προσπερνώ, ρίχνω κλεφτή ματιά.
Το δεξί χέρι πιέζει το μέτωπο, η πλάτη τραντάζεται από λυγμούς.
Απομακρύνομαι σχεδόν τρέχοντας.

Both Sides of the Story Phil Collins

Διάλογος

2007-05-07T01:25:00.000+02:00

- Πως σου φάνηκε η Αγέλαστος Πέτρα;

- Ήταν απίστευτη! Είχε όλα όσα κάνουν ένα πραγματικό έργο τέχνης: βαθύ ανθρωπισμό, λυρισμό, έλεγε σκληρές αλήθειες με ένα τρόπο που δεν πλήγωνε, χρησιμοποιούσε το παρελθόν και το παρόν με υποδειγματικό τρόπο για να δείξει πάνω κάτω τι θα γίνει στο μέλλον και...

- Αλήθεια; Πολύ όμορφα. Κι'εσύ; Τι κάνεις εσύ;

-....

- Μίλα ρε, γιατί δεν μιλάς;

- Τι να πω;

- Να μου απαντήσεις. Τι κάνεις εσύ;

- Τι να κάνω μωρέ, αφού τα ξέρεις...

- Τι ξέρω δηλαδή;

- Εδώ δεν ξέρω αν θα έχω αύριο δουλειά, τι μπορώ να κάνω;

- Το ξέρεις ότι λες μαλακίες τώρα, έτσι;

- Γιατί λέω μαλακίες;

- Ρε, ο σκηνοθέτης έδωσε δέκα, ψέματα, δώδεκα χρόνια από την ζωή του για να φτιάξει την ταινία, εσύ τι βλακείες μου τσαμπτουνάς;

-....

- Πάλι δεν μιλάς; Σιγά, σάμπως έχεις να πεις κάτι;

- Αν δεν εξασφαλίσεις την επιβίωσή σου, πως θα μπορέσεις να κάνεις τέχνη;

- Αγοράκι μου τα έχεις τελείως χαμένα; Ποιά επιβίωση και παπαριές μου λες; Μόνο για να τον παίζεις είσαι, μου φαίνεται.

- Τι είναι αυτά που λες;

- Μωρέ εγώ ξέρω τι λέω, εσύ ξέρεις τι κάνεις;

-......

- Να'τα μας πάλι...Γιατί δεν μιλάς ρε; Το αμίλητο νερό ήπιες ρε παλιομαλάκα;

- Μην βρίζεις ρε.

- Γιατί; Ποιος θα με σταματήσει; Εσύ;

-....

- Είπα κι'εγώ...Θα μου απαντήσεις επιτέλους;

- Σε τι να σου απαντήσω;

- Στην ερώτηση που σου έκανα ρε, που αλλου; Τι κάνεις εσύ;

- Τίποτα δεν κάνω.

- Επιτέλους, κάπου φτάνουμε. Και γιατί παρακαλώ δεν κάνεις τίποτα;

- Γιατί έχω άλλα στο μυαλό μου. Να πληρώσω το νοίκι, να φάω κάτι για να μην ψοφήσουμε, αυτά. Άλλωστε, όπως έλεγαν και οι Ρωμαίοι primum vivere, deinde filosophare.

- Κοίτα που θα μας βγει και φιλόσοφος τώρα. Θα κόψεις τις αηδίες και θα πεις δυο σοβαρές κουβέντες;

- Αφού σου είπα. Έχω άλλα πράγματα στο μυαλό μου.

- Αγοράκι, θα στο ξαναπώ. Λες μαλακιές και το ξέρεις.

- Γιατί μαλακίες, εγώ...

- ΓΙΑΤΙ ΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Και το ξέρεις.

- Εντάξει ντε, μην φωνάζεις.

- Τσαντίζομαι με τις μαλακίες που ακούω. Και άμα τσαντίζομαι φωνάζω.

-....

- Χρόνο ρε δεν έχεις;

- Έχω.

- Γιατί δεν τον χρησιμοποιείς σωστά τότε;

- Τι εννοείς σωστά;

- Γαμώ το κέρατό μου που μπλέξαμε. Ρε, την ίδια γλώσσα δεν μιλάμε; Τι εννοώ ρε μαλάκα, δεν καταλαβαίνεις;

- Εντάξει, μην τσαντίζεσαι.

- Ρε μαλάκα, ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΣΑΝΤΙΖΟΜΑΙ; ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΛΕΣ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΣΑΝΤΙΖΟΜΑΙ.

- Εντάξει, εντάξει, συγνώμη

- Άντε μην τα πάρω τελείως.

- Συγνώμη είπα.

- Λοιπόν, μαλάκα, θα μου απαντήσεις να τελειώνουμε; Τι θα κάνεις επιτέλους εσύ;

- Δεν ξέρω τι να κάνω. Αν ήξερα, λες να μην το έκανα;

- Να μάθεις. Κάποτε επιτέλους πρέπει να μάθεις. Τι στα κομμάτια, μια ζωή χαμένος στο διάστημα θα είσαι.

- Να μάθω...Και πως γίνεται αυτό;

- Τι μουρμουρίζεις εκεί;

- Τίποτα, τίποτα.

- Τι τίποτα ρε, αφού σε άκουσα. Κάτι μουρμούριζες.

- Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω.

- Να σκεφτείς και να μου πεις σύντομα μαλάκα, άκουσες; αλλιώς δεν θα τα πάμε καλά οι δυο μας.

- Μάλιστα, κατάλαβα.

- Άντε το καλό που σου θέλω.

Αυτομαστίγωμα. Κάποτε χρειάζεται. Μπας και ξυπνήσουμε επιτέλους.

Ενημέρωση 1 (7 - 5): Παπα-μάγκας

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ ΙΙ

2007-05-06T15:38:00.000+02:00

Τι λέγαμε προχθές για λογοκρισία;
Πάρτε τα τώρα και από ένα free (my ass) press.

Σκατά στα μούτρα τους.

My Dying Bride Live

2007-05-04T18:17:00.000+02:00

Testing 1-2,1-2...

Πολύ ωραία, το κατάφερα και αυτό. Όπως γράφω και στον τίτλο, αυτοί είναι οι My Dying Bride. Για τους μη γνωρίζοντες, είναι ένα Αγγλικό συγκρότημα το οποίο ηγείται - πρακτικά - ενός είδους μουσικής που ονομάζεται doom. Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερα, πατήστε το play.

Αγορά

2007-05-04T11:35:00.000+02:00

Από σήμερα μέχρι και την Κυριακή διοργανώνεται φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Αγορά της Κυψέλης. Η είσοδος είναι - φυσικά - δωρεάν.

Να δω επιτέλους την Αγέλαστο Πέτρα!

Το πρόγραμμα

Skyscraper Archive

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

2007-05-03T13:30:00.000+02:00

Διεθνής Αμνηστία

Επείγον

2007-05-02T12:47:00.000+02:00

Να διαβάσετε οπωσδήποτε ΑΥΤΟ

Ενημέρωση 1 (3 - 5): Η αφίσα της συναυλίας στην Αγορά της Κυψέλης

Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη

2007-04-29T02:57:00.000+02:00

Η ώρα είναι 03:58. Πριν μισή περίπου ώρα επέστρεψα από το After Dark.

Ο Πουλικάκος μας εξήγησε ότι μια φορά ρεμάλι, πάντοτε ρεμάλι.

Ότι υπάρχει. Και όσο υπάρχουμε θα υπάρχει.

Ότι ροκ δεν είναι πόζα, στυλάκι και άλλα παρόμοια.

Με ένα πανταλόνι αστικής παραλλαγής και ένα μπλουζάκι Joe Weider ήταν περισσότερο ροκάς από όλους όσοι διεκδικούν τον τίτλο με κάθε είδους αλχημείες.

Ότι τα τραγούδια του Παύλου λίγοι - ελάχιστοι στην πραγματικότητα - δικαιούνται να τραγουδούν.

Και πως ό,τι κι'αν κάνεις, ακόμη και αν θες, όσο και αν θες, δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτά που σε ορίζουν, που συνθέτουν αυτό που ονομάζεις ζωή σου.

Και ο Χατζιδάκις, ο Μάλαμας, ο Θανάσης, ο Πανούσης, η Λιζέτα, η Νατάσα και οι υπόλοιποι το επιβεβαιώνουν.

Έχω την αίσθηση ότι κάποτε ξαναέγραψα περίπου τα ίδια πράγματα αλλά δεν με κόφτει καθόλου.

Υποκλίνομαι.

Η Σφιγξ ήταν Άντρας (με ένα κοκτέιλ στο χέρι)

Επανόρθωση

2007-04-26T18:52:00.000+02:00

Πρέπει να ζητήσω συγνώμη από πολλούς ανθρώπους: κατά πρώτον από τον Κώστα Ονισένκο, συγγραφέα του συγκεκριμένου άρθρου επειδή παρανόησα τα γραφόμενά του.
Κατά δεύτερο από τους χνούδι και σκύλο της Βάλια Κάλντα, επειδή τους παρέσυρα να εκφράσουν απόψεις στην βάση του δικού μου λάθους.
Τέλος, από τον Μανώλη Ανδριωτάκη για την υποτιμητική δημοσίευσή μου.

Ενημέρωση 1 (27 - 4): Να γελάσω ή να κλάψω;

Δημόσιο foreva

2007-04-25T11:52:00.000+02:00

- Καλημέρα. Για κάρτα ανεργίας ήρθα.

- Καλημέρα. Δώστε μου τα χαρτιά σας.

...εξετάζει, εξετάζει, εξετάζει...

- Δεν χρειάζεστε πράσινο βιβλιάριο;

Το βλέμμα της συγχυσμένης αγελάδας

-Όχι, τι είναι αυτό; Πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο.

- Αυτό καλέ, το πράσινο βιβλιάριο. Για τους κοινοτικούς...Η Κύπρος δεν μπήκε ακόμη πλήρως.

- Εεεε όχι, δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο.

Σηκώνει το τηλέφωνο. Πατά τρία κουμπιά με την ταχύτητα αστραπής και την ευκινησία κόμπρας.

-Κρατημένο είναι. Πηγαίνετε στο διπλανό κτίριο, στην διευθύντρια. Θα σας εξηγήσει αυτή.

Βγαίνω έξω. Μπαίνω στο διπλανό κτίριο. Πληροφορίες.

- Καλημέρα. Την διευθύντρια θα ήθελα.

- Η κυρία στο απέναντι γραφείο είναι. Περιμένετε.

Μετά από δύο λεπτά βγαίνει η ταλαίπωρη που μίλαγε μέσα.

- Ελάτε.

Μπαίνω.

- Καλημέρα. Πήγα για κάρτα ανεργίας και η κυρία δίπλα μου ανέφερε κάτι για πράσινο βιβλιάριο.

Πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο.

- Από πού είστε;

- Κύπρο.

- Ναί, χρειάζεται.

- Μάλιστα, και από που...

Μου γυρνάει την πλάτη. Αρπάζει το τηλέφωνο από το διπλανό τραπεζάκι. Άλλοι τρεις αριθμοί.

- Έλα Βαγγελίτσα μου. Είναι ένας κύριος από την Κύπρο εδώ που ήρθε για να βγάλει κάρτα ανεργίας και του ζήτησαν πράσινο βιβλιάριο. Βγάλτε την στο παιδί να μην ταλαιπωρείται...

Γυρνάει και με κοιτάει.

- Εντάξει, θα την βγάλουν.

- Ευχαριστώ.

Και αφού η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, επέστρεψα σπίτι.

Μπροστά στο δρόμο είναι δύο τύποι που σπρώχνουν εκείνο το μηχάνημα που κόβει το οδόστρωμα.

Ο θόρυβος είναι απίστευτος.

Αυτή την φορά είναι για το φυσικό αέριο.

Πριν είκοσι ημέρες ήταν για την ΔΕΗ.

Άμα καταφέρω εγώ να δουλέψω σήμερα, να...Τι να, δεν υπάρχει περίπτωση.

Την @#$%^&*()*&amp;^%$#@!$%^&*()*&^%$$#@$%^&*()*^&^%$##@#$%^&*) μου μέσα.

Άντε να ευθυμήσουμε και λίγο

Σεξ Ημισκούμπρια

Ενημέρωση 1 (26 - 4): Σκεφτόμουν να μεταφέρω το καρτοκινητό μου (μετά από 10 χρόνια!) στο καινούριο πρόγραμμα της Vodafone το οποίο δεν περιλαμβάνει πάγιο. Μέχρι που διάβασα αυτό και μου έπεσαν κυριολεκτικά τα αυτιά. Σίγουρα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες, γι'αυτό λέω να περιμένω.

Έκπληξη

2007-04-23T14:35:00.000+02:00

Ένα από τα σπάνια κείμενα που συνδυάζουν σαφήνεια, καθαρότητα και ευθύτητα

Μπατίρηδες (όπως εμένα) βιβλιόφιλοι σπεύσατε!

Ενημέρωση 1 (24 - 4): Το ανανεωμένο πρόγραμμα της Αγοράς

Πρόκληση

2007-04-19T19:51:00.000+02:00

Αφορμή της συγκεκριμένης δημοσίευσης ήταν ένα κείμενο του σκαντζόχοιρου.
Και συγκεκριμένα αυτή του η γραμμή: "...στις πρόσφατες απόπειρες των "αναθεωρητών ιστορικών" να κατασυκοφαντήσουν τον εθνικό-απελευθερωτικό- αντί-αποικιακό αγώνα της ΕΟΚΑ ως "εθνικιστικό"."
Δυστυχώς δεν είναι μόνο των ιστορικών.
Παρακολούθησα μόλις την προηγούμενη εβδομάδα την ταινία Ακάμας, για την οποία είχε γίνει πολύς θόρυβος στην Κύπρο. Και ο κύριος λόγος που έγινε αυτό ήταν μία σκηνή στην οποία ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ με το ψευδώνυμο Ευαγόρας εκτελεί μέσα σε μία εκκλησία ένα υποτιθέμενο προδότη, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί στην συνέχεια ότι ο πραγματικός προδότης ήταν ο πληροφοριοδότης που τον υπέδειξε.
Θα πρέπει προτού προχωρήσω να διευκρινίσω ότι είμαι εναντίον της οποιουδήποτε είδους λογοκρισίας. Συνεπώς πιστεύω ότι ήταν αδικαιολόγητος ο ντόρος. Και ακόμη πιο αδικαιολόγητη μία προσπάθεια που έγινε να πάψουν οι- ελάχιστες αίθουσες που το επιχείρησαν -να την προβάλλουν.
Δεν με ενόχλησε καθόλου η συγκεκριμένη σκηνή. Ακόμη και δεδομένου του ιστορικού και συναισθηματικού φόρτου που το συγκεκριμένο όνομα φέρει (πβ. Ευαγόρας Παλληκαρίδης). Πιστεύω ότι ακόμη και στατιστικά αν το αναλύσουμε, η πιθανότητα λανθασμένων εκτελέσεων ήταν αρκετά μεγάλη.
Αυτό που πραγματικά με εξόργισε ήταν η εναγώνια προσπάθεια δαιμονοποίησης της ΕΟΚΑ με καταλογισμό σε αυτήν όλων των δεινών που επέπεσαν επί του τόπου στην συνέχεια. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αναφέρομαι στην ΕΟΚΑ η οποία διεξήγε τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955 - 59.
Εξόφθαλμη ένδειξη αυτού και ταυτόχρονα μέγιστο ατόπημα - για να χρησιμοποιήσω μία μετριοπαθή έκφραση - του σκηνοθέτη ήταν ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζει τους αγωνιστές να συμπεριφέρονται στους Τουρκοκυπρίους. Η περιφρόνηση και η καχυποψία που επιδεικνύουν οι αγωνιστές και κατά προέκταση η ίδια η οργάνωση έναντι των Τ/Κ δεν αποδεικνύεται από καμία ιστορική ή άλλη πηγή.
Αντίθετα, όλα τα εγχειρίδια στρατηγικής του ανταρτοπόλεμου, τα οποία κατά γενική ομολογία η οργάνωση γνώριζε άριστα, σε σημείο που να δημιουργεί βασισμένη σε αυτά καινούριες τακτικές, οι οποίες χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα, δίνουν έμφαση στην συνεργασία με τον πληθυσμό.
Συνεπώς, είναι εύλογο να συμπεράνουμε ότι η ΕΟΚΑ, ακόμη και αν δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να συνεργαστεί με το τουρκοκυπριακό στοιχείο, σίγουρα δεν θα το προκαλούσε να συνεργαστεί με τον αντίπαλο. Σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό θα ίσχυσε αυτό για την Αριστερά, η οποία πρωτοστατεί, ή τουλάχιστον μέρος αυτής, στην συγκεκριμένη προσπάθεια σπίλωσης. Κάτι, φυσικά, που στην περίπτωση των Τ/Κ έγινε, αν αναλογιστούμε τους πολλούς αστυνομικούς που επιστράτευσαν οι Εγγλέζοι στην προσπάθειά τους να καταστείλουν τον αγώνα. Μία ξεκάθαρη εφαρμογή του 'διαίρει και βασίλευε'.
Επανερχόμενος στις γραμμές που έγιναν η αφορμή του παρόντος, είναι λυπηρό που ως όχημα αυτής ακριβώς της προσπάθειας γίνεται όχι κάποια Ρεπούση αλλά ένας σκηνοθέτης.

Ενημέρωση 1 (20 - 4): Το πρόγραμμα της Αγοράς της Κυψέλης για την παρούσα, την επόμενη και την μεθεπόμενη εβδομάδα.

Ενημέρωση 2 (20 - 4): Παρακαλώ όποια/ο βρεθεί εδώ να επισκεφτεί την Αμαλία και να σκεφτεί κάποιο τρόπο με τον οποίο μπορούμε να βοηθήσουμε. Κωλόγρια, ένα τεράστιο φιλί στο στόμα, και ας παρεξηγηθεί ο καλός σου.

Ενημέρωση 3 (20 - 4): ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ!

Βάλτε να Πιούμε...

2007-04-17T10:08:00.000+02:00

Τα γενέθλιά μου σήμερα. Κερνάω.

Τα Ξωτικά Λιζέτα Καλημέρη

Forever Young (live) Neil Young & Grateful Dead

Εν Λευκώ Νατάσα Μποφίλιου

Twenty Four Hours Joy Division

Και ένα bonus

Creep (accoustic) Radiohead

Ευχαριστώ την tinkerbell για την υπενθύμηση:

I don't want to grow up Ramones

Δείτε οπωσδήποτε και το βίντεο!!!

Ενημέρωση 1 (18 - 4): Χθες το βράδυ πήρα ένα πολύ σημαντικό μάθημα: όταν είσαι τόσο μυστικοπαθής ώστε να μην αναφέρεις στους ένα - δύο καλούς φίλους που καταφέρνεις να αποκτήσεις κάποια πολύ σημαντικά πράγματα που συμβαίνουν στην ζωή σου, θα το πληρώσεις. Κάποτε.

Γεια σας ωρε πρεζάκηδες

2007-04-15T23:44:00.000+02:00

Από ποιο ναρκωτικό προσπαθεί να απεξαρτηθεί ο κύριος Μανώλης Ανδριωτάκης και ως υποκατάστατο χρησιμοποιεί το blogging;

Και το σημαντικότερο: Εμάς γιατί δεν μας δίνει;;;

Το κατάστημα δεν διαθέτει χασικλίδικα, συνεπώς θα βολευτείτε με αυτό

I fought the law The Clash

Ενημέρωση 1 (16 - 4): Το πρόγραμμα της Αγοράς της Κυψέλης για το επόμενο χρονικό διάστημα. Στις 21 - 4 και ώρα 6:30 θα διεξαχθεί συζήτηση σχετικά με τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Την ίδια ημέρα, στις 8:00, αποσπερίδα παραμυθιού.

Ενημέρωση 2 (16 - 4): Στην υγειά σου Ρουμελιώτη μεγάλε!

Respect

2007-04-12T17:34:00.000+02:00

Όταν ο Κραουνάκης γράφει ένα τέτοιο κομμάτι για αυτή εδώ την φωνή εσύ ο υπεράνω- και καλά -μουσικόφιλος σκάς και μαζεύεσαι στ'αυγά σου.

Ο Καινούριος Χειμώνας

Ενημέρωση 1 (13 - 4): Απόψε η Αγορά της Κυψέλης διοργανώνει ανοιχτή συγκέντρωση τoυ Παναττικού Συναγερμού για το Πράσινο. Εδώ το πρόγραμμα του διημέρου.

Ενημέρωση 2 (14 - 4): Αυτό για το αλαφροπάτητο, ευαίσθητο Χνούδι

Άρτεμις

Ευχαριστώ

2007-04-06T01:56:00.000+02:00

Κάθεσαι στον υπολογιστή μανουριασμένος. Απογοητευμένος, τσαντισμένος.
Και στο μυαλό σου μια θύελλα που ετοιμάζεται να ξεσπάσει.
Να ισοπεδώσει τα πάντα, εσένα, τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες που έχεις ή νομίζεις ότι έχεις.
Προτού όμως την απελευθερώσεις ανοίγεις το mail.
Και τότε βλέπεις ένα μήνυμα. Και κατεβάζεις δύο αρχεία.
Δύο τραγούδια.
Και αλλάζουν τα πάντα. Πατάς τα πλήκτρα χαμογελώντας.
Αυτά που πριν φαινόντουσαν τεράστια, τώρα σχεδόν δεν υπάρχουν.
Μέσα σου και τριγύρω νηνεμία. Χαρά.
Οι ήττες, οι λύπες είναι αλλού. Μακρυά.

Σελάνα σε ευχαριστώ. Μου έδωσες πολλά περισσότερα από δύο τραγούδια.

Πεδίο του Άρεως: Η Συνέχεια

2007-04-05T14:09:00.000+02:00

Αυτό είναι το Δελτίο Τύπου σχετικά με τα επόμενα βήματα που θα γίνουν σχετικά με τα συμβάντα στο Πεδίο του Άρεως.

Ο Πάνας, παρότι θεός του γέλιου και της χαράς , δυσκολεύεται κάπως να προσαρμοστεί στο 'εορταστικό' κλίμα των ημερών. Ωστόσο, ελπίζει ότι όλοι θα τις περάσουν όπως ακριβώς επιθυμούν. Και ένα δωράκι για το καλό.

All of my love Led Zeppelin

Συνέλευση

2007-04-03T12:09:00.000+02:00

Απόψε στις 7:30 θα διεξαχθεί Συνέλευση στην Παλιά Αγορά της Κυψέλης. Είναι το πρώτο μέτρο αντίδρασης στα όσα σχιζοφρενικά συνέβηκαν προχθές στο Πεδίο του Άρεως .

Αυτό είναι το κείμενο διαμαρτυρίας που διανεμήθηκε έξω από το δικαστήριο κατά την προσαγωγή των 'φερόμενων ως...'

Ενημέρωση 1 (3 - 4): Ο αγαπητός σκύλος της Βάλια Κάλντα ανέβασε ένα φοβερό σκίτσο στο σκυλόσπιτό του. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το προσθέσω στην δημοσίευση. Μπορώ όμως να το διαδώσω σε Word.

Απορία

2007-04-02T17:44:00.000+02:00

Έδωσαν ραντεβού.
Κύριοι.
Βρέθηκαν.
Κύριοι.
Πλακώθηκαν.
Κύριοι.
Σκοτώθηκε ένας.
Γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει;

"Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά..."

2007-03-28T18:02:00.000+02:00

Ο φίλος Ηλίας με προσκάλεσε να απαριθμήσω τα πέντε κιθαριστικά σόλα που μου αρέσουν ιδιαίτερα. Ήταν πολύ μεγάλη η πρόκληση και δεν θα μπορούσα με τίποτα να την απορρίψω.
Αποκλείεται πάντως να τα βάλω σε οποιουδήποτε είδους κατάταξη. Το κάθε ένα τους είναι τόσο βαθιά χαραγμένο μέσα μου που θα ήταν λες και το υποτιμούσα αν του έβαζα ένα αριθμό από δίπλα.

Για πάμε λοιπόν:

Οι Savatage έβγαλαν το 1991 ένα δίσκο που ονομαζόταν Streets. Ήταν μία ροκ όπερα που με ισοπέδωσε ήδη στο πρώτο άκουσμα. Την απέκτησα διαδοχικά σε κασέτα, βινύλιο και CD! Σε αυτό το τεράστιο έργο το καλύτερο βρίσκεται στο τέλος. Το 'διπλό' αριστούργημα με τον τίτλο Somewhere in Time /Believe

Somewhere in Time /Believe

Το Master of Puppets είναι ο πλέον ολοκληρωμένος δίσκος των Metallica. Στο φερώνυμο κομμάτι η κιθάρα βαράει. Αλύπητα.

Master of Puppets

Από την Ιρλανδέζικη Περιοδεία του '74 ο Rory Gallagher δίνει ένα ελάχιστο ψήγμα του απίστευτα τεράστιου ταλέντου του. Το αποτέλεσμα είναι το πλέον 'ανεβαστικό' σόλο που έχω ακούσει ποτέ. Είναι αδύνατο να μην ξεκινήσεις να χορεύεις ακούγοντάς το.

Tatoo'd Lady

Ερχόμενος να συμφωνήσω με τον Ηλία, προχωράω στον Neil. Και μάλιστα στο καλύτερο live που έχω ακούσει ποτέ, το Weld!
Παρότι δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να επιλέξω, νομίζω ότι η ορμή με την οποία ξεσπά επάνω μου η κιθάρα του Hey Hey, My My (Into the Black), με αφήνει πάντα παράλυτο.

Hey Hey, My My (Into the Black)

Τελειώνω με το καλύτερο συγκρότημα που δημιουργήθηκε για να δημιουργήσει μουσική. Και όχι απλά να δημιουργήσει, να προχωρήσει την μουσική που ονομάζεται rock πολλά βήματα πιο μπροστά. Pink Floyd. Επέλεξα το Absolutely Curtains από το Obsured By Clouds επειδή, τόσο ο Gilmour όσο και οι υπόλοιποι της παρέας, γίνονται το κατάλληλο υπόβαθρο για να ακουστεί και να αναδειχτεί το τραγούδι μίας ολόκληρης φυλής.

Absolutely Curtains

Ποιους θέλω εγώ τώρα να καλέσω; Αυτοί που τώρα μου έρχονται στο μυαλό είναι Η Loreley, σε ανταπόδοση της δικής της πρόσκληση. Η sorry_girl. Και η Iro. Και ελπίζω να δεχτούν. Τους υπόλοιπους στην συνέχεια.

Ενημέρωση 1 (30 - 3): Στην παρέα θέλω να προσθέσω την Εβελίνα, τον Μαντρόσκυλο της Βάλια Κάλντα και το Ναύαρχο - μπασταρδάκι του Βέλους.

Ενημέρωση 2 (31 - 3): Η αφίσα του θεατρικού Δος μοι τούτον τον ξένον, η οποία θα ανέβει για μία και μόνη παράσταση στην Αγορά της Κυψέλης αύριο, 1 - 4

Αγορά

2007-03-28T10:30:00.000+02:00

Σκέφτομαι αρκετές μέρες να γράψω κάποια πράγματα για την παλιά Αγορά της Κυψέλης. Ακόμη δεν έχω καταλήξει. Προς το παρόν ανεβάζω το πρόγραμμα εκδηλώσεων της επόμενης εβδομάδας.

Τα Ξωτικά

Ξέρω κάτι ξωτικά που είναι αληθινά μα λένε ψέματα

Και μια ξαστεριά υπέροχη κυρία, όμορφη, παλιά φωτογραφία

Ξέρω ένα πειρατή που με ένα ξύλινο καράβι, στο βυθό αρμενίζει

Και ένα γέρο αρπιστή που λένε πως τραβάει στα σκοτάδια

και γυρίζει

Βγήκαν στους δρόμους οι τρελοί, φωτιές ανάβουν στη βροχή

Τραγούδι κάνουν την ευχή, να σμίξουν σούρουπο και αυγή

Ξέρω μι’αγκαλιά που όταν σκέφτομαι να φύγω με κρατάει μα όταν μπαίνω

στο λιμάνι της να δέσω λέει φύγε πάλι τράβα το όπου βγάλει

Ξέρω ένα παιδί που όταν έρχεται ο ύπνος να με πάρει μ’ οδηγάει

σ’ αυτό το γέρο αρπιστή που λένε πως τα βάζει με το δράκο

και νικάει

Βγήκαν στους δρόμους οι τρελοί, φωτιές ανάβουν στη βροχή

Τραγούδι κάνουν την ευχή, να σμίξουν σούρουπο και αυγή

Κερασμένο στην Iro: The Pan Within / Because the Night (The Live Adventures of The Waterboys)

Ενημέρωση 1 (28 - 3) : Χαχαχαχαχα

Ενημέρωση 2 (29 - 3) : Μόλις συνειδητοποίησα το προφανές: Τι καλύπτεται πίσω από την άγνοιά μου η οποία δεν επιτρέπει την μετατροπή αυτού εδώ του σωρού ερειπίων σε κάτι όμορφο. Λοιπόν όσο η διάθεσή μου (ή η ψυχολογία μου επί το επιστημονικότερον) είναι στα μαύρα της τα χάλια δεν πρόκειται να φτιάξει αυτό εδώ το ευλόγ.

Το τραγικότερο ότι την στιγμή ακριβώς που σκεφτόμουν αυτά τα ευχάριστα, στο Μελωδία ο Σωκράτης τραγούδαγε

"Σα καραβάκια χάρτινα οι χαρές

βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές

Το φάρμακο που καίει τις πληγές

είναι γραμμένο σ'αυτοσχέδιες συνταγές

κι'εσυ πιές την υγρασία που στάζουν οι οροφές

την πίκρα που'χω μες το στόμα πιες"

Η Ψυχή στο Στόμα

2007-03-24T02:37:00.000+01:00

Η Ψυχή: Συγγρού, Μικρόκοσμος. Φτάνουμε νωρίς.
Αρκετός κόσμος στο φουαγιέ.
Ο Γιάννης Οικονομίδης. Ο Ερρίκος Λίτσης.
Ο φίλος με τον οποίο πήγα 'έχω αλλεργία στους κουλτουριάρηδες, πάμε μια βόλτα'.
Βγαίνουμε, περπατάμε σχεδόν μέχρι το έκτρωμα που ονομάζεται Starcity.
Επιστροφή. Ένας που απ'ότι μάθαμε θεωρείται 'καλλιτέχνης' αρχίζει να αγορεύει.
Δίπλα του κριτικός.
Συζητάν.
Ο 'καλλιτέχνης' υψώνει την φωνή του
Βγαίνουν οι θεατές της παράστασης των 10:30.
Ο καλλιτέχνης 'δεν θα ξεκινήσει η παράσταση αν δεν μιλήσουμε'.
Προχωράμε πέντε συνολικά άνθρωποι προς τα μέσα.
Περιμένουμε να ξεκινήσει η παράσταση.
Μπαίνει μια κοπελιά 'τα εισιτήρια σας';
'Πότε θα ξεκινήσει η παράσταση';
'Σε ένα λεπτό'.
Ξεκινάει η παράσταση.
Η φωνή του καλλιτέχνη δυναμώνει και πάλι.
Προχωράει η ταινία.
Ο 'καλλιτέχνης' ξεσκίζει τις φωνητικές του χορδές.
Τσαντίζομαι. Βγαίνω στην πόρτα.
'Μεγάλε, δεν ήρθαμε εδώ για να ακούμε εσένα.
Την ταινία θέμε να δούμε.'
Αυτός, προφανώς βαθύτατα επηρεασμένος από την ταινία, 'σιγά ρε, μιλάμε. Αφού είπα να μην ξεκινήσει η ταινία αν δεν μιλήσουμε...'
'Εμένα με ρώτησες; Την ταινία ήρθα να δω, όχι εσένα.'
'Άμα έχεις πρόβλημα πάμε έξω να το λύσουμε με τις μπουνιές μας'.
Οι υπόλοιποι 'Συγνώμη, δίκαιο έχεις, πήγαινε να δεις την ταινία και θα χαμηλώσουμε'.
Μπαίνω μέσα. Ο θόρυβος σταματάει για λίγο.
Μετά ξαναρχίζει. Δυνατή μουσική.
Μετά βίας συγκεντρώνομαι στην ταινία.
Τελειώνει. Τρέμω στο κάθισμά μου.
Ηρεμώ κάπως. Βγαίνουμε έξω. Ταξί.

Το Στόμα: Αφήνω τον φίλο στα Εξάρχεια
Περπατάω
Στουρνάρη και Πατησίων.
Ταξί. Δίπλα του σταματάει Ι.Χ.
Ο οδηγός του λέει κάτι στον συνοδηγό του ταξί.
Αυτός κατεβαίνει κάτω.
Με τα χέρια δείχνει το στήθος του.
'Ελα ρε κάτω. Εσύ κι'εγώ. Κωλώνεις;'
Ι.Χ. με δύο τύπους σταματημένο επάνω στην Πατησίων
'Δώσ'του. Χώσ'του. Πλάκωσ'τον'

Προχωράω.

Η Ψυχή στο Στόμα περιέχει την πιο συγκλονιστική σκηνή που είδα σε ελληνική ταινία.

Γιάννη Οικονομίδη είσαι Μάγκας.
Και ως τέτοιος είμαι βέβαιος ότι ούτε στην επόμενη θα κωλώσεις.
Γεια μας.

Το παρόν άθλιο πόνημα τελείωσε στις 04:04 συνοδεία του κύριου Bob Dylan, του κύριου Tom Waits, του κύριου Nick Cave και ενός μπουκαλιού λευκού κρασιού. Unfortunately, Jack doesn't live here anymore.

Δυστυχώς συνωμότησε- για να μην πω γαμήθηκε -το σύμπαν (δες zshare) και είναι αδύνατο να ανεβάσω το κομμάτι που ήθελα.

Ενημέρωση 1: (24 - 3) Όλα καλά ρε

The Piano Has Been Drinking Tom Waits

Η Ψυχή στο Στόμα Καμουφλάζ

Φτάνει

2007-03-21T22:27:00.000+01:00

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.

Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων:
Αμπελοφιλοσοφίες, ΑναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

Technorati tag: polydoras
| meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Ενημέρωση (23 - 3): Για διαβάστε αυτό

Έκκληση

2007-03-21T13:58:00.000+01:00

Παρακαλώ όποιο - όποια διαθέτει στην συλλογή του αυτά τα δύο τραγούδια και θα ήθελε να τα μοιραστεί μαζί μου να επικοινωνήσει.

Άρτεμις Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τα Ξωτικά Λιζέτα Καλημέρη

Ευχαριστώ

Μαθουσάλας

2007-03-19T13:54:00.000+01:00

Νομίζω ότι ο Κάστρο θα θάψει άλλο ένα Αμερικάνο πρόεδρο.

Ενημέρωση 1: Όσοι πιστοί ποδηλάτες προσέλθετε (ακούς Μαρία;)

Ενημέρωση 2: Πες τα χρυσόστομε!

Ενημέρωση 3: Προς Σκύλο της Βάλια Κάλντα: Αισίως έφτασε στους πέντε!!!

Τους: Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ

Λύντον Τζόνσον

Ρίτσαρντ Νίξον

Τζέραλντ Φόρντ

Ρόναλντ Ρήγκαν

Άλλοι τρεις παρέδωσαν την διακυβέρνηση και είναι ακόμη εν ζωή, που θα του πάνε όμως;!

Είναι οι: Τζίμμυ Κάρτερ

Τζώρτζ Μπους Πρεσβύτερος

Μπιλ Κλίντον

Στοίχημα γι αυτόν, πάντως, δεν πάω!

Την ομάδα του μπάσκετ την φτιάχνει. Και με τους αναπληρωματικούς μάλιστα!!!

Κι'ένα τραγουδάκι για το καλό:

Who wants to live forever (single version)

Εφημερίδα, Ιον αμυγδάλου και προφυλακτικά παρακαλώ

2007-03-16T19:48:00.000+01:00

Μου την βάρεσε μέσα σήμερα και βγήκα μία βόλτα. Ασυναίσθητα τα βήματά μου με έφεραν μπροστά από την Πολιτεία. Αλλού ήθελα να πάω αλλά...διαφορετικές οι βουλές του αφέντη εαυτού.

Κατέβηκα λοιπόν τα σκαλιά του υπόγειου και στο τραπέζι ακριβώς απέναντι από την είσοδο, στην μπροστινή δεξιά γωνιά, είδα το βιβλίο της Ψιλικατζούς. Και φυσικά ξεκίνησα να το διαβάζω.

Παρά τα δύσκολα θέματα με τα οποία καταπιάνεται και παρότι κάποια από τα κείμενά της τα είδα στο μπλογκ, επέμεινα να το ξεκινήσω από την αρχή και σε μισή ώρα είχα φτάσει σχεδόν στο μέσο του.

Περιττό να αναφέρω ότι όσο και να το παλεύει κάποιος με το μπλογκ, το βιβλίο είναι κάτι άλλο. Κάτι που η οθόνη του υπολογιστή δεν είχε, δεν έχει και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει. Ίσως φυσικά να είχε να κάνει και με το ότι είχα αρκετό καιρό να πιάσω καινούριο βιβλίο στα χέρια μου.

Τι μυθιστόρημα και κουροφέξαλα. Εδώ έχουμε μαζεμένη τόση πραγματικότητα και με τέτοιο τρόπο δοσμένη που οι περισσότεροι από τους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς θα πρέπει να κάψουν τα βιβλία τους στο Σύνταγμα.

Αν σκοπός ενός μυθιστορήματος είναι να δώσει μία όψη της πραγματικότητας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ευκολότερα κατανοητή και αποδεκτή από τον αναγνώστη, η Ψιλικατζού κάνει κάτι απείρως δυσκολότερο: κάνει μία πραγματικότητα που κυμαίνεται από ανεκτή έως σχιζοφρενικά δύσκολη να κυλάει μέσα στον αναγνώστη εύκολα και απλά.
Και τον καταλαμβάνει ήρεμα, γλυκά. Σαν δηλητήριο.

Συμπυκνωμένο ταλέντο, τίποτα άλλο.

Και έπεται η ερώτηση της ημέρας: Με τόσο ταλέντο τριγύρω, εγώ τι παριστάνω εδώ;

Χίλια πεντακόσια αντίτυπα το Φτηνή Ποπ για την Ελίτ; Μόνο;

Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου

Και μετά σου λεν γιατί επιμένεις με τους δεινόσαυρους.

Rare Birds Sympathy

Ενημέρωση 1 (18 - 3): Γούφ!

ΑΣΟΕΕ - Φωκίωνος Νέγρη

2007-03-14T18:08:00.000+01:00

Σε μία διαδρομή ενός περίπου χιλιομέτρου άκουσα τις παρακάτω φράσεις /λέξεις:
"...πολύ ξύλο ρε μαλάκα"
"ξύλο"
"...σου λέω ρε, ήταν χάμω μόνη της και την βάραγαν πέντε"
"ξύλο"
"φάγατε πολύ ξύλο;"
"ξύλο"
"ξύλο"
Φοβάμαι τα χειρότερα. Όπως αυτά που περιγράφει το παρακάτω τραγούδι.

Ohio

Ενημέρωση 1 (15 - 3): Αν δείτε αυτόν τον τύπο κάπου εκεί στο τέρμα της Ερμού, καλέστε τους δημοτομπάτσους! Από μακριά ε; Γυαλίζουν τα μάτια του!

Ενημέρωση 2 (15-3) Έτσι ακριβώς Ανδρέα, έτσι ακριβώς.

Ενημέρωση 3 (16 -3) Η συνέχεια του ξύλου (ευχαριστώ την Μαρία που μου το υπέδειξε)

Φόβος

2007-03-10T03:16:00.000+01:00

Πριν από μερικές εβδομάδες καθόμουν ένα βράδυ Παρασκευής μπροστά στον υπολογιστή και δούλευα ως συνήθως.
Η ώρα είχε πάει δωδεκάμισι - μία παρά, όταν κάποιος κτύπησε τη πόρτα.
"Ωχ", σκέφτομαι.
Κοιτάζω στο ματάκι της πόρτας και βλέπω τον διαχειριστή της πολυκατοικίας ο οποίος μένει απέναντί μου να κοιτάει την πόρτα μου και να στρέφεται αργά αργά προς την δικιά του - ανοικτή -πόρτα.
Ανοίγω.
"Έλα να με βοηθήσεις", μου λέει δείχνοντας προς την πόρτα του διαμερίσματός του, " η γυναίκα μου έπεσε".
Με τα σωληνάκια του υγρού οξυγόνου να σέρνονται πίσω του μπαίνουμε στο διαμέρισμά του.
Η γυναίκα είναι αναίσθητη, πεσμένη μπροστά στην πόρτα της τουαλέτας.
Γονατίζω δίπλα της και προσπαθώ να βρω κάποιο σφυγμό.
Τον κοιτάω.
"Βοήθα να την κουβαλήσουμε μέχρι το κρεβάτι".
Την σηκώνω από τις μασχάλες και αρχίζω να την τραβάω προς την κρεβατοκάμαρα στο τέρμα του διαδρόμου.
Αυτός το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την προσέχει για να μην κτυπήσει κάπου.
Τραβώντας και αγωνιώντας φτάσαμε επιτέλους στο κρεβάτι.
Και εκεί αρχίζει ο αγώνας να την ξαπλώσουμε.
Την πιάνω από την μέση ενώ ο παππούς κρατάει τα πόδια της.
Με τα πολλά καταφέρνουμε να την ξαπλώσουμε στο κρεβάτι.
Δοκιμάζω και πάλι να πάρω τον σφυγμό της.
Τίποτα.
Γυρνάω στον παππού. "Μπορείς να μου πεις τι φάρμακα πήρε;"
Μου δείχνει ένα κουτάκι στο κεφάλι του κρεβατιού. Το παίρνω, το κοιτάω λίγο, δεν βγάζω τίποτα.
Τότε μου κατεβαίνει ιδέα. "Μου δίνεις λίγο το τηλέφωνο;"
Το παίρνει από το τραπεζάκι δίπλα στο κρεβάτι και μου το δίνει.
Γρήγορα γρήγορα βγάζω το κινητό μου από την τσέπη, το ξεκλειδώνω και αρχίζω να ψάχνω στον κατάλογο.
Επιτέλους το τηλέφωνο του Π., ειδικευόμενου ακτινολόγου βγαίνει στην οθόνη.
Αρχίζω να πληκτρολογώ νευρικά τους αριθμούς στο σταθερό.
"Παρακαλώ;" Πίσω του φωνές και μουσικές.
"Έλα ρε, εγώ είμαι."
"Έλα, τι έγινε;"
Του εξηγώ συνοπτικά τι είχε συμβεί.
"Έψαξες το σφυγμό;"
Κοιτάω τον παππού. "Ναι, είναι πολύ ασταθής. Να σου πω, γνωρίζεις το φάρμακο Χ;"
"Όχι, τι είναι αυτό;"
Του διαβάζω ό,τι γράφει επάνω στο κουτάκι.
"Μα, αυτό αποκλείεται να προκάλεσε λιποθυμία."
Κοιτάω και πάλι τον παππού.
Τα μάτια του πηγαινοέρχονται ανάμεσα στην γυναίκα του και εμένα, το κάτω χείλος του τρέμει, τα χέρια του τρέμουν.
"Καλά," του λέω, "θα πάρω το 166".
Εκείνη την στιγμή ο παππούς στυλώνει το βλέμμα του πάνω μου. "Να πάρεις τον αδελφό της γυναίκας μου.
Σηκώνει ένα σημειωματάριο από το τραπεζάκι δίπλα του. " Να, πάρτο. Το όνομά του είναι..." Γυρνάω γρήγορα τις μισοσκισμένες σελίδες. Βρίσκω το όνομα.
Σηκώνω και πάλι το τηλέφωνο και πληκτρολογώ το νούμερο. Το τηλέφωνο κτυπάει. Περιμένω.
Το αριστερό μου πόδι τρέμει από την λεκάνη μέχρι την πατούσα.
"Ωραία," σκέφτομαι, "αυτό μας έλειπε τώρα".
Περιμένω λίγο ακόμη. Καμία απάντηση.
Κοιτάω τον παππού. "Δεν απαντάνε. Παίρνω το 166."
Διακόπτω την κλήση και πληκτρολογώ το 166.
Μετά από δύο δευτερόλεπτα μία γυναικεία φωνή ακούγεται.
"Παρακαλώ;"
"Γεια σας, χρειάζομαι ένα ασθενοφόρο στην οδό Ε., αριθμός 13. Μία ηλικιωμένη κυρία είναι αναίσθητη."
"Πόσων χρονών είναι η κυρία;"
Γυρνάω το μικρόφωνο του τηλεφώνου στο πλάι και κοιτάω τον παππού.
"Πόσων χρονών είναι η γιαγιά;"
"73"
Το λέω στην τηλεφωνήτρια.
"Από τι πάσχει;"
Ξαναγυρνάω στον παππού.
"Τι έχει η γιαγιά;"
"Χρόνια καρδιακή πάθηση."
Το λέω και αυτό στην τηλεφωνήτρια.
"Μάλιστα, σας στέλνω τώρα ένα ασθενοφόρο."
"Ευχαριστώ, γεια σας."
Κλείνω το τηλέφωνο και γυρνάω πάλι στον παππού. "'Ερχονται τώρα."
Αυτός κοιτάει την γυναίκα του. Το κάτω χείλος του τρέμει περισσότερο.
Οι φλέβες των λιπόσαρκων χεριών του είναι κατάμαυρες. Ανησυχώ.
Σηκώνομαι , πάω κοντά του και τον πιάνω από τους ώμους.
"Κάθισε, όπου να'ναι θα έρθουν"
Με κοιτάει. "Να τηλεφωνήσουμε πάλι στον αδελφό της."
"Κάθισε εσύ και θα του τηλεφωνήσω τώρα."
Οδηγώντας τον από τους ώμους τον βάζω να καθίσει σε μία καρέκλα που βρίσκεται απέναντι από το κρεβάτι. Τα μάτια του δεν φεύγουν στιγμή από πάνω μου.
Αφού βεβαιώνομαι ότι κάθισε γυρνάω και πάω πίσω στο τηλέφωνο.
Κάθομαι στο κρεβάτι και πιάνω και πάλι τον κατάλογο από το τραπεζάκι.
"Πως είπες το όνομά του;"
"Ε."
Φυλλομετρώ και πάλι τον κατάλογο, το βρίσκω και σηκώνω το τηλέφωνο.
Πληκτρολογώ το νούμερο και περιμένω.
Γίνεται η κλήση. Το τηλέφωνο κτυπάει.
Περιμένω. Τίποτα. Το κλείνω.
"Δεν απαντάει. Μήπως να τηλεφωνήσω κάπου αλλού;"
Τα μάτια του παππού μόνιμα καρφωμένα στο κορμάκι που κείται στο κρεβάτι.
"Όχι, δεν υπάρχει κάποιος άλλος. Αν μπορείς ξαναπάρε."
Αφήνω το τηλέφωνο και ξανασκύβω επάνω από την γιαγιά.
Ένας ελαφρύς θόρυβος εκπνοής από το στόμα που σιγά σιγά σβήνει.
Γυρνάω στον παππού. Προτού προλάβω να μιλήσω κτυπάει το κουδούνι.
Τρέχω στην πόρτα. Ψάχνω το κουδούνι, το χτυπάω και ανοίγω την πόρτα.
Βγαίνω έξω.
"Στον τρίτο είμαστε", φωνάζω.
Ακούω τα βήματα των τραυματιοφορέων που ανεβαίνουν την σκάλα και ξαναμπαίνω μέσα.
Τρέχω πίσω στην κρεβατοκάμαρα.
Ο παππούς είναι δίπλα από το τραπεζάκι και κοιτάει τον κατάλογο.
"Έφτασε το ασθενοφόρο."
"Να πάρω τον αδελφό της."
Διορθώνω λίγο την ζακέτα που γλίστρησε από τους ώμους του.
"Αν θες ξαναπαίρνω εγώ. "
Γυρνάει και με κοιτάει. Τα βλέφαρά του ανοιγοκλείνουν με δαιμονικό ρυθμό.
"Ναι, πάρε τους τώρα και πες τους ότι θα την πάνε στο νοσοκομείο και..."
Προλαβαίνω να αρπάξω τον κατάλογο πριν πέσει από τα χέρια του.
"Μην ανησυχείς, τους ξαναπαίρνω τώρα. Κάθισε εσύ και..."
"Μην μου λες να καθίσω, καλά είμαι."
Βρίσκω πάλι το όνομα και πλησιάζω στο τηλέφωνο. Ο παππούς παραμερίζει.
Πληκτρολογώ το νούμερο. Πάλι τίποτα.
Περιμένω λίγο.
"Που είστε;" ακούγεται η φωνή του τραυματιοφορέα.
"Εδώ, στο τέρμα του διαδρόμου," απαντάω με το τηλέφωνο στο αυτί.
Μπαίνουν στο δωμάτιο. Κλείνω το τηλέφωνο και παραμερίζω.
"Τι έχει η γιαγιά;"
Κοιτάω τον παππού. Τα μάτια του καρφωμένα επάνω στο κορμάκι που μόλις και φαίνεται στο κρεβάτι.
"Χρόνια καρδιακή πάθηση, " επαναλαμβάνω σαν σε ποίημα.
"Μάλιστα. Παραμέρισε για να κάνουμε την δουλειά μας. Παππού, σε παρακαλώ κάθισε για να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα."
Αυτός γυρνάει και με κοιτάει. Το πρόσωπό του ολόκληρο μία απορία.
Κλείνω το τηλέφωνο, τον πλησιάζω, τον πιάνω από το χέρι και μαλακά τον ξανακαθίζω στην καρέκλα.
"Ησύχασε, τώρα θα βοηθήσουν οι τραυματιοφορείς."
Ο ένας πάει επάνω από την γιαγιά. Της πιάνει τον σφυγμό.
Εγώ στέκομαι μπροστά από τον παππού με το σώμα μισογυρισμένο προς το κρεββάτι και τον κοιτάω.
Ο τραυματιοφορέας σηκώνεται. Τα φρύδια του σηκώνονται αρνητικά.
Ο άλλος τραυματιοφορέας που έφτασε κουβαλώντας το φορείο αρχίζει να το ξεδιπλώνει.
"Παππού, θα την πάμε στο νοσοκομείο την γιαγιά."
Εκείνη την στιγμή συνέρχεται. Κοιτάει τον τραυματιοφορέα.
"Ναι, ναι στο νοσοκομείο. "
"Ποιος θα έρθει μαζί μας;"
Ο παππούς κοιτάει πρώτα εμένα και ύστερα τον τραυματιοφορέα.
"Ο Πάνας θα έρθει." Κουνάω το κεφάλι μου.
"Καλώς."
Ο άλλος έχει ανοίξει τα πλαϊνά του φορείου. Πιάνουν μαζί την γιαγιά και την βάζουν στο φορείο. Το σηκώνουν και προχωράμε προς την είσοδο.
Καθώς οι τραυματιοφορείς αρχίζουν να κατεβαίνουν τα σκαλιά, γυρνάω στον παππού.
"Θα πάμε τώρα. Εσύ μπες μέσα και προσπάθησε να ηρεμήσεις."
Ξεκολλάει προς στιγμήν τα μάτια του από το φορείο, με κοιτάει και κουνάει το κεφάλι του. Κατεβαίνω τις σκάλες με τους τραυματιοφορείς.
Καθώς βγαίνουμε έξω ακούμε κόρνες.
"Τους ακούς;", μου κάνει ο τραυματιοφορέας, "κόρναραν ότι τους κλείνουμε τον δρόμο."
Πλησιάζουμε στο ασθενοφόρο. Το αυτοκίνητο πίσω του είναι ταξί.
Ο ταρίφας κορνάρει άλλη μία φορά.
Το βλέμμα μου πρέπει να είναι θανατηφόρο.
Το χέρι του αιωρείται ένα - δύο δευτερόλεπτα επάνω από την κόρνα και μετά τραβιέται στο πλάι.
Οι τραυματιοφορείς βάζουν μέσα το φορείο και κλείνουν την πίσω πόρτα.
Ο ένας μου δείχνει το κάθισμα δίπλα στο φορείο.
Κάθομαι.
Σε λίγο μπαίνει και αυτός μέσα, σκεπάζει την γιαγιά με ένα σεντόνι, κλείνει την πλαϊνή πόρτα και ξεκινάμε.
"Γρήγορα φτάσατε".
"Ήμασταν πολύ κοντά, στην Πατησίων."
"Μάλιστα. Σε ποιο νοσοκομείο θα πάμε;"
" Στο Ελπίς, πίσω από τη ΓΑΔΑ."
Κοιτάω την γιαγιά. Το λιπόσαρκο κορμάκι τραμπαλίζεται στις λακκούβες του δρόμου. Βάζω το χέρι μου στον ώμο της.
Ο τραυματιοφορέας μιλάει με τον οδηγό.
Από το μισκοκαλυμμένο παράθυρο απέναντί μου προσπαθώ να δω την διαδρομή.
Πατησίων, Αλεξάνδρας. Στο φανάρι πριν την ΓΑΔΑ πιάνουμε αριστερά και περιμένουμε. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι αυτή την διαδρομή που μία- τουλάχιστον -φορά την ημέρα ακολουθώ περπατώντας θα την έκανα με τέτοιο τρόπο.
Στρίβουμε. Φτάνουμε στην πύλη του νοσοκομείου. Μπαίνουμε μέσα.
Ο οδηγός σταματάει.
Ο τραυματιοφορέας ανοίγει την πλαϊνή πόρτα και κατεβαίνει.
Κατεβαίνω και εγώ.
Πάει στο πίσω μέρος και ανοίγει την πόρτα. Ο οδηγός έρχεται από την άλλη πλευρά.
Τραβάν έξω το φορείο. Ανοίγουν τα σκέλη με τους τροχούς.
Κλείνω την πίσω πόρτα.
Ο ένας τραβάει και ο άλλος σπρώχνει το φορείο. Ακολουθώ.
Μπαίνουμε στο καρδιολογικό. Ο κόσμος κοιτάζει πρώτα το φορείο με την σκεπασμένη γιαγιά και μετά εμένα. Νιώθω αλλού τα πόδια μου και αλλού το υπόλοιπο μέρος του σώματός μου. Φτάνουμε έξω από την πόρτα του καρδιολογικού.
Ο τραυματιοφορέας που τραβάει το φορείο την κτυπάει.
Η πόρτα ανοίγει και βγαίνει ένας γιατρός.
"Αυτή είναι;"
"Ναι."
"Ποιος ήρθε μαζί;"
Ο τραυματιοφορέας με δείχνει.
Ο γιατρός γυρνάει επάνω μου "Παρακαλώ καθίστε λίγο και θα σας ειδοποιήσουμε."
Κάθομαι. Δίπλα μου μία γιαγιά με σπασμένο χέρι. Η κόρη της προσπαθεί να την καθησυχάσει.
"Μα που είναι επιτέλους ο γιατρός; Τόση ώρα περιμένω. Έχουμε και δουλειές!"
"Ηρέμησε. Πρέπει να βγει η ακτινογραφία και μετά."
"Βαρέθηκα."
Η κόρη σηκώνεται και κτυπάει την πόρτα. Ανοίγει.
"Γιατρέ τί γίνεται;"
"Σας είπα, περιμένουμε την ακτινογραφία. Καθίστε και θα σας φωνάξουμε."
"Η μητέρα μου δυσανασχετεί."
"Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Περιμένετε."
Επιστρέφει, κάθεται.
"Τώρα όπου να'ναι περιμένουν την ακτινογραφία."
"Βαρέθηκα."
Στην άλλη πλευρά της αίθουσας, κοντά στην αυτόματη πόρτα, μία κοπέλα μιλάει στο κινητό. Τα μάτια της είναι κατακόκκινα. Ένα αγόρι προσπαθεί να την αγκαλιάσει αλλά αυτή τον σπρώχνει.
Μετά από μερικά λεπτά ανοίγει η πόρτα.
Βγαίνει ο τραυματιοφορέας και μου κάνει νόημα να περάσω μέσα.
Μπαίνω.
Τρία κρεβάτια.
Ένας άντρας που βογκάει σιγανά.
Μία γυναίκα μισοκαθισμένη στο κρεβάτι της με κοιτάει καθώς προχωρώ.
Άλλος ένας άντρας, ακίνητος.
Μπροστά από τα δύο τελευταία κρεβάτια το φορείο.
Τέσσερις άντρες, μία γυναίκα γυρνάν κατά πάνω μου.
Αυτός που μίλησε στην αρχή με τον τραυματιοφορέα μου κάνει νόημα.
Πλησιάζω κοντά στο γραφείο.
"Εσείς ήρθατε με το ασθενοφόρο;"
"Ναι."
"Τι σας είναι η νεκρή;"
"Απλά μένω στο απέναντι διαμέρισμα και μου ζήτησε βοήθεια ο άντρας της."
Μάλιστα."
Μου δείχνει την γυναίκα. "Δώστε τα στοιχεία σας στην υπεύθυνη."
Καθώς προχωράω προς το μέρος της βλέπω ότι έχει μπλε μάτια που μοιάζουν να χαμογελούν. "Όνομα;"
"Πάνας."
Οδός;"
"Ε."
"Αριθμός;"
"13"
"Ένα τηλέφωνο;"
"6972...Είναι εντάξει το κινητό;"
"Ναί, φυσικά. Το όνομα της νεκρής;"
Το μυαλό μου σταματάει. Τίποτα. Συσκότιση.
Προσπαθώ να σκεφτώ. Με τίποτα.
"Ξέρετε, μόλις μετακόμισα και...Μίλαγα λίγο με τον άντρα της, είναι ο διαχειριστής, για τα κοινόχρηστα, αλλά την ίδια δεν την είχα ξαναδεί."
Με κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα.
Τα χαμογελαστά μάτια σοβαρεύουν προς στιγμή αλλά μετά φωτίζονται και πάλι.
"Δεν πειράζει, μην ανησυχείτε."
"Συγνώμη,"
"Μην ανησυχείτε."
Γράφει κάτι για μερικά δευτερόλεπτα. Μετά σκίζει ένα κομμάτι χαρτί και με κοιτάει.
"Πείτε στον άντρα της να τηλεφωνήσει στο καρδιολογικό. Είναι και ένα δακτυλίδι, μία βέρα, να την παραλάβουν."
Κουνάω το κεφάλι. "Σας ευχαριστώ.
Τα μάτια φωτίζονται και άλλο. "Εμείς σας ευχαριστούμε."
Γυρνάω προς την εξώπορτα. Καθώς προχωρώ βλέπω ότι το σεντόνι έχει πέσει λίγο.
Τα μάτια της γιαγιάς ορθάνοιχτα κοιτάν επάνω. Το στόμα της επίσης ανοικτό.
Με γρήγορα αλλά ασταθή βήματα βγαίνω έξω. Σκέφτομαι να περπατήσω μέχρι το σπίτι.
Παρότι θα το ήθελα πάρα πολύ, θα μου πάρει πολύ χρόνο και...φοβάμαι ότι ο παππούς μπορεί να μην απαντήσει όταν χτυπήσω την πόρτα του.
Βγαίνω στην Αλεξάνδρας. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα σταματάει ένα ταξί.
"Καλησπέρα. Φωκίωνος, θα πάμε από Δροσοπούλου.
Καθώς επιταχύνει το ταξί νιώθω την αγωνία μου να εντείνεται.
Ο δρόμος άδειος. Σε μερικά λεπτά φτάνουμε στην Φωκίωνος.
"Εδώ είμαστε μια χαρά."
Πληρώνω και κατεβαίνω.
Καθώς διασχίζω την έρημη πλατεία νιώθω τους χτύπους της καρδιάς μου να αυξάνονται.
Φτάνω στην εξώπορτα, ανοίγω. Ανεβαίνω τρέχοντας την σκάλα.
Καθώς φτάνω μπροστά στην πόρτα προσπαθώ να ηρεμήσω. Χτυπάω την πόρτα.
Ανοίγει ένας νεαρός.
"Γεια σου, είμαι ο Τ, ξάδελφος. Πέρασε."
Μπαίνω μέσα και βλέπω τον παππού να κάθεται στο μικρό καθιστικό απέναντι από την πόρτα.
"Έλα, κάθισε. Τι έγινε;"
Κάθομαι δίπλα του. Δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.
"Πες μου παιδί μου, τι έγινε;"
Απλώνω το αριστερό μου χέρι και χαϊδεύω το λείο άτριχο κεφάλι.
"Δεν είμαι μωρό για να με χαϊδεύεις. Πες μου τι έγινε."
"Δεν τα κατάφερε η γιαγιά."
Παίζει αμίλητος με τα χέρια του για μερικά δευτερόλεπτα.
"Ω ρε γαμώτο. Τι σου είπαν οι γιατροί."
Βγάζω από την τσέπη του μπουφάν μου το χαρτί. "Να τους πάρεις τηλέφωνο. Ορίστε και το νούμερο."
Το παίρνει και το κοιτάει για μερικά δευτερόλεπτα. Ο εξάδελφός του κοιτάει μια εμένα και μια τον παππού.
Αυτός γυρνάει επάνω μου. "Σου είπαν από τι πέθανε;"
Κουνάω το κεφάλι μου. "Όχι. Δεν μπορούσαν να το ξέρουν αμέσως αυτό. Υποθέτω θα το πουν σ'εσένα."
Μου σφίγγει το χέρι. "Σε ευχαριστώ, έκανες πολλά."
Μην το συζητάς.
Μένουμε μερικά λεπτά σιωπηλοί.
Κτυπάει το τηλέφωνο του παιδιού.
Κοιτάει τον αριθμό. "Ο πατέρας μου."
"Ναί;"
.......
"Α, φτάσατε;"
......
"Είναι εδώ ο άνθρωπος που πήγε μαζί στο ασθενοφόρο."
......
"Ναι, ναι, περιμένουμε."
Κλείνει το τηλέφωνο, κοιτάει πρώτα εμένα και μετά τον παππού.
"Έφτασαν στο νοσοκομείο."
Και πάλι σιωπή.
Μετά από μερικά λεπτά σηκώνομαι. " Εμένα θα με συγχωρήσετε τώρα."
Ο παππούς με κοιτάει. "Ναι παιδί μου. Σε ευχαριστώ για όσα έκανες."
Διώχνω με το χέρι μου τα λόγια του. "Τι λέτε τώρα. Δεν έκανα κάτι. Μην το ξαναπείτε."
Σηκώνεται και ο ξάδελφος. Με συνοδεύει στην πόρτα. Την ανοίγει.
Καθώς βγαίνω θυμάμαι την βέρα. Γυρνάω. "Μου είπαν οι γιατροί ότι είναι και μία βέρα....Και να την ζητήσετε."
Με κτυπάει στον ώμο. "Σε ευχαριστώ για όσα..."
Τον κόβω. "Μην αρχίσεις. Δεν έκανα κάτι φοβερό."
Πιάνει την παλάμη μου. "Ευχαριστώ. Καληνύχτα"
"Καληνύχτα."

Δεν ήθελα να γράψω αυτό το περιστατικό. Ωστόσο, γυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου.
Νομίζω ότι είναι άδικο πλέον να το κρατάω μέσα μου.
Με έφερε αντιμέτωπο με τον μοναδικό ίσως φόβο που ένιωσα ποτέ στην ζωή μου.
Αυτόν που- πιστεύω ότι - κρατάει κάποιες φορές ξάγρυπνους όλους μας.
Δεν με νοιάζει το αν και πότε θα πεθάνω εγώ. Άρχισα να σκέφτομαι το συγκεκριμένο ζήτημα εδώ και πολλά χρόνια, οπότε πλέον νομίζω ότι το αποδέχτηκα.
Αλλά το ότι θα πεθάνει κάποτε η μάνα μου...με παραλύει από τα μαλλιά της κεφαλής μέχρι τις πατούσες.

Αυτό το τραγούδι περιέχει μέσα δύο δίστιχα που με βαράν κυριολεκτικά στο δόξα πατρί. Το πρώτο:

Γυναίκες με μαύρα, τσακισμένη αγκαλιά
Παντρεμένες με βία ή από αγάπη βαθιά

Και το δεύτερο:
Και τότε τις προσευχές τους τις πνίγουν τα κλάματα
Γιατί είναι οι ζωές τους του φθινόπωρου φύλλα που σκορπάνε στην θάλασσα

Οι γυναίκες με τα μαύρα

Update: Ωχ αμάν!

Ανατριχίλα

2007-03-08T18:36:00.000+01:00

Ακούω το Ραδιόφωνο των Καταλήψεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και ανατριχιάζω σύγκορμος. Τι γίνεται ρε γαμώτο; Θέλουν να σκοτώσουν κανένα άνθρωπο, κανένα παιδί; Πως θα τους σταματήσουμε;

Ενημέρωση: Επανερχόμενος στο πνεύμα των διασκευών - επανεκτελέσεων, από την Πρώτη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, η Μαρία Δημητρούλα διηγείται την ιστορία του Διάσημου Μπλε Αδιάβροχου.

Για εσένα τραγουδώ

2007-03-06T11:52:00.000+01:00

Σήμερα θέλω να μιλήσουν μόνο τα τραγούδια:

Το πρώτο είναι χρωστούμενο: Η Τάνια τραγουδάει για τους Δρόμους του Βερολίνου. Αυτούς που ευελπιστώ σύντομα να περπατήσω.

Το δεύτερο: Από το Schoolwave#1, οι Στίγμα όσα Ανταμώνουν τα κάνουν τραγούδια.

Τον Ζυγό λύσατε

2007-03-05T01:49:00.000+01:00

Πολλά χρόνια τώρα λέγαμε με την Δ. να πάμε να δούμε την Τσανακλίδου ζωντανά αλλά για κάποιο λόγο δεν συντονιζόμασταν. Σήμερα επιτέλους αποφασίσαμε να πάμε στην τελευταία παράσταση που έδινε με τους Μπουλά, Μαχαιρίτσα και Ζουγανέλη. στο Ζυγό.
Φτάσαμε εκεί γύρω στις εννιάμισι - δέκα παρά είκοσι ενώ η παράσταση ξεκινούσε- θεωρητικά πάντα - στις 10:30. Η ουρά έξω από το μαγαζί δεν προδιέθετε για τίποτα θετικό. Ωστόσο σε ελάχιστο χρόνο μπήκαμε μέσα και κατευθυνθήκαμε στο πάνω μέρος.

Ο χώρος πήχτρα στους όρθιους. Με τα πολλά βρήκαμε μία γωνίτσα στο τέρμα του μαγαζιού, πίσω από το μπαρ. Φυσικά δεν έβλεπες που να χτυπιέσαι. Το πράγμα άρχισε να βρωμάει και εμείς να ξενερώνουμε.

Κάποτε επιτέλους ξεκίνησε το πρόγραμμα. Και διαπιστώνουμε ότι εκεί που ήμασταν δεν υπήρχαν μεγάφωνα. Ως αποτέλεσμα αυτού, ακούγαμε μεν, η ένταση όμως ήταν σε οριακό επίπεδο. Εξίσου ανύπαρκτος και ο εξαερισμός, για τον οποίο τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι τα μαγαζιά τα οποία διαθέτουν αυτή την πολυτέλεια είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Όπως ήδη ανέφερα, εξαιτίας των πολλών όρθιων, η θέαση της σκηνής ήταν όνειρο ή αποτέλεσμα φιλότιμης προσπάθειας. Και εκεί έρχεται το δεύτερο χαστούκι: Στην οθόνη που βρισκόταν πίσω από τους μουσικούς προβλήθηκαν κάποια στιγμιότυπα στα οποία συνομιλούσαν ο Μπουλάς με τον Ζουγανέλη και τίποτα άλλο. Που ήταν ιδιαίτερα εύκολο να προβάλλονται τα διαδραματιζόμενα στην σκηνή ώστε να βλέπουμε και εμείς οι πληβείοι. Το ξενέρωμα άρχισε να λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις.

Και πάμε στο τρίτο και τελειωτικό χαστούκι: Παραγγέλνω δύο βότκες με πορτοκάλι και δίνω την μία στην Δ. Πίνω την πρώτη γουλιά και μου φαίνεται καλούτσικη. Στην δεύτερη γουλιά κάτι αρχίζει να μην μου πάει καλά. Στην τρίτη νιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται. Η τέταρτη δεν πήγε ποτέ κάτω.

Για να μην μακρηγορώ άλλο, ακούσαμε συνολικά τρία τραγούδια και φύγαμε. Αρχίσαμε να περπατάμε σε μία σχεδόν καλοκαιρινή Αθήνα. Καταλήξαμε σε ένα αφανές πλην πολύ συμπαθητικό μπαρ το Cashmere, σε μία στοά δίπλα στο Toy, στην Καρύτση. Κάπως κλασική, βαριά διακόσμηση, αλλά ωραίες οι μουσικές, φιλικά τα παιδιά πίσω από την μπάρα και λογικότατες τιμές. Αυτό μας έφτιαξε την διάθεση και 'έσωσε' όσο αυτό γινόταν την βραδιά.

Ξέρω ότι οι καλλιτέχνες φέρουν την μικρότερη ευθύνη για όλα αυτά τα ωραία. Και- φυσικά -δεν σκοπεύω να ρίξω την ευθύνη στην Τσανακλίδου. Ωστόσο κάποιος πρέπει λογοδοτήσει για το ότι χάλασε κάτι που είχε όλα τα φόντα να μετατραπεί σε μία εξαιρετική βραδιά, μετατρέποντάς το σε πίκρα για το χαμένο χρόνο και χρήμα. Και αυτό δεν συνέβαινε μόνο σε εμένα, αλλά- όπως άκουσα και σε πολλούς άλλους που βρίσκονταν εκεί.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι στον Ζυγό δεν πρόκειται να ξαναπατήσω το πόδι μου, όποιος και αν εμφανίζεται εκεί.

Για να ξορκίσουμε και να κατευνάσουμε κάπως τα συναισθήματα που προκάλεσε η αποψινή βραδιά, η Τάνια απαγγέλλει το τέταρτο απόσπασμα του ποιήματος της Κικής Δημουλά Πληθυντικός Αριθμός που φέρει τον υπότιτλο Η Νύχτα. Από την απίστευτη έως σπαρακτική παράσταση για φωνή και πιάνο Το Μαγικό Κουτί, με τον Τάκη Φαραζή.

Update: Ο Ρουμελιώτης στα καλύτερά του.

Woman

2007-03-02T17:38:00.000+01:00

Παρακάμπτω τον πειρασμό της - αυτονόητης - αφιέρωσης και περνάω κατευθείαν στην ανακήρυξη: Κυρίες προπάντων αλλά και κύριοι, ανακηρύσσω το Woman της Neneh Cherry μακράν το καλύτερο βίντεο κλιπ που έχω δει μέχρι τώρα. Και υποπτεύομαι και για πολύ καιρό ακόμη.

Κάποιος Άλλος

2007-03-01T10:29:00.000+01:00

Αυτό το πανέμορφο τραγούδι είναι της Μαρίας. Μία από εκείνες τις περιπτώσεις που σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς τη σχέση πρωτότυπου-διασκευής.

The Rocker Blogger

2007-02-27T19:22:00.000+01:00

Αυτό εδώ το τραγουδάκι το αφιερώνω στον Ροκά. Και σε όσους επιμένουν να θεωρούν εαυτούς νέους.

Φτού να πάρει

2007-02-27T13:01:00.000+01:00

Μα καλά, τόσες και τόσες επιτυχίες έχουν, ΕΔΩ βρήκαν να αποτύχουν;

Βγαίνω ΙΙ

2007-02-26T11:38:00.000+01:00

Χθες το βράδυ, σε μία περιπλάνηση δύο - δυόμιση ωρών με τα πόδια έβρισα δύο φορές αυτοκινούμενους.
Η πρώτη, στην Αλεξάνδρας, στο ύψος της Πανόρμου. Είμαι από την πλευρά της τράπεζας Κύπρου. Ανάβει το πράσινο στην διάβαση πεζών. Προχωράω για να περάσω απέναντι.
Ο τύπος στο οικογενειακό διαμαρτύρεται 'δεν μπορούσες να περιμένεις να περάσω'; 'Πράσινο είναι. Εγώ περνάω'. Κατεβάζει το παράθυρο και μου δείχνει τα πίσω από αυτόν αυτοκίνητα. 'Δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ'; Ας περίμενες να περάσουμε και μετά'. Σηκώνω τους ώμους μου ' Τι με ενδιαφέρει εμένα; Σειρά μου ήταν να περάσω, πέρασα'. Προχωράει. 'Άντε κουρέψου κακομοίρη'! 'Αντε γαμήσου ρε'! 'Στον κώλο σου ρε'!

Η δεύτερη, στην Πατησίων, πολύ κοντά στην ΑΣΟΕΕ. Καθώς προχωράω ακούω ένα τρομακτικό ήχο. 'Αμάν', σκέφτομαι, 'κατέβηκαν πάλι τα άρματα στους δρόμους; Πάει το κάγκελο της ΑΣΟΕΕ;' Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω την σκέψη μου και ο τύπος με την μηχανή περνάει και ο ήχος της εξάτμισης απαιτεί να ξεριζώσει τα τύμπανα των αυτιών μας. Τελείως ασυναίσθητα άλλο ένα 'άντε γαμήσου ρε'! βγήκε από το στόμα μου.

Στην κρίση σας.

Update: Αντώναρε, παρότι δεν θα το διαβάσεις αυτό, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτήν εδώ την Κωλόγρια. Μακριά, μην αγγίζετε, καίει! Τζιζζζ! Αααα!

Βγαίνω Ι

2007-02-24T23:23:00.000+01:00

Θα αιτηθώ επισήμως δίπλα στο λήμμα "από μακριά και αγαπημένοι" να μπουν οι φωτογραφίες της αδελφής μου και εμένα.

Υ.γ. Μετά από πολλούς μήνες επιτέλους θα βγω μόνος. Αν τύχει να σκοντάψει σε αυτές τις λέξεις κάποιος ο οποίος ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο ελπίζω να περάσει γαμάτα.

Εξομολόγηση σ'έναν Κολομβιανό σκύλο

2007-02-19T23:33:00.000+01:00

Αυτό το βιβλίο

να το διαβάσετε

Πάνας...αυτοσκιαγραφούμενος (λέμε τώρα)

2007-02-18T21:23:00.001+01:00

Μετά από παράκληση της Λορελέι ορίστε πέντε πράγματα που ισχύουν σε γενικές γραμμές για εμένα:

1. Γεννήθηκα στην Κύπρο, αλλά πιστεύω ότι ποτέ δεν την ένιωσα ως πραγματική μου πατρίδα. Στο μεγαλύτερο μέρος της παραμονής μου εκεί ήμουν μονίμως εκτός φάσης, στον κόσμο μου. Αυτό μεταφράζεται σε τρομερό κόστος, σε πολλούς τομείς. Οι στιγμές που ένιωσα πραγματικά όμορφα εκεί μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Είναι ειρωνικό, αλλά υποτίθεται ότι περνώντας τα χρόνια, εξιδανικεύουμε το παρελθόν, αφήνοντας πίσω όλα τα άσκημα. Για εμένα ήταν τόσο λίγες οι όμορφες στιγμές στην Κύπρο που διατηρούνται ατόφιες μέσα μου μόνο και μόνο επειδή ξεχωρίζουν σαν φάρος μες την ασκήμια.

2. Είμαι φύσει απαισιόδοξος. Αυτό δεν σημαίνει μονίμως μες την μαυρίλα. Απλά δυσκολεύομαι πολύ να συμβιβαστώ με όλη αυτή την 'χαρά' που βλέπω να κουβαλάν οι πάντες και τα πάντα γύρω μου. Σχεδόν με φοβίζει.

3. Διψάω, πεινάω, ιδρώνω, κρυώνω και ζεσταίνομαι για τέχνη. Είτε αυτή ονομάζεται βιβλίο, μουσική κινηματογράφος, θέατρο, προσφάτως ζωγραφική, είτε...κλακέτες (εντάξει, το τελευταίο δεν παίζει!). Η τέχνη είναι το μόνο που με γεμίζει και μου δίνει απόλυτη, άδολη και ανυστερόβουλη χαρά. Δηλαδή πραγματική.

4. Είμαι φύσει μοναχικός. Το συγκεκριμένο είδος λαχταράει για επαφή αλλά δυσκολεύεται να την επιτύχει. Όταν, ωστόσο, τα καταφέρει νομίζω ότι, εφόσον μιλάμε για φιλία, έχουμε να κάνουμε με τους πιστότερους φίλους που θα ήθελε κάποιος, και εφόσον μιλάμε για έρωτα, δινόμαστε μέχρι εκεί που μας επιτρέπει η- λυκίσια -φύση μας. Φυσικά, για πολλούς όλο αυτό δεν είναι παρά το προκάλυμμα ενός αχανούς εγωισμού. Ίσως.

5. Αυτό σίγουρα θα κουφάνει: Γουστάρω την Αθήνα! Αυτό φαίνεται ήδη από το προφίλ μου, αλλά το εννοώ σε όλες του τις διαστάσεις. Μου αρέσουν τα καλά, τα κακά, τα στραβά και τα ανάποδά της. Έκανα πραγματικό αγώνα για να επανέλθω και σκοπεύω να τον συνεχίσω για να παραμείνω.

Λυπάμαι που θα χαλάσω την πυραμίδα, αλλά είναι τόσοι αυτοί τους οποίους θα ήθελα να γνωρίσω προσωπικά, που δεν μπορώ να σκεφτώ και να προτείνω τώρα κάποιους. Ένα παρτάκι ίσως;

Θάνατος

2007-02-15T14:54:00.000+01:00

Νιώθω κάπου κοντά μου τον θάνατο.

Δεν είμαι βέβαιος

2007-02-12T23:44:00.000+01:00

Μετά από αυτό, πιστεύετε ακόμη ότι είμαστε άνθρωποι;
Δεν είμαι καθόλου βέβαιος.

Σύγκρουση

2007-02-09T12:14:00.000+01:00

Μέσα μου συγκρούονται δύο δυνάμεις: Από την μία ο πρωτοφανέρωτος σε εμένα μικροαστισμός, δηλαδή όμορφο σπιτάκι, ωραίο φαγάκι, ζεστασιά - κυριολεκτικά και μεταφορικά - και όλα τα υπόλοιπα.
Και από την άλλη ο πατέρας λύκος που ουρλιάζει. Τον νιώθω να ξεσκίζει το μέσα μου, να επιτίθεται με μανία και να θέλει να γκρεμίσει όλο αυτό που πάει να φτιαχτεί.

Πατέρα συγνώμη. Ξεστράτισα από τον δρόμο σου. Το έλαβα το μήνυμά σου. Να δικαιολογηθώ δεν πρόκειται. Συνέχισε εσύ. Αναλαμβάνω τις ευθύνες μου.

Αυτή εδώ η εκτέλεση τούτου του τραγουδιού είναι εξίσου "συγκρουσιακη"!
Jersey Girl
Και συγκλονιστική

Little Man

2007-02-04T00:27:00.000+01:00

Το καλύτερο τραγούδι της περσινής χρονιάς. Πιθανόν και της φετινής.
Και δεν σηκώνω αντιρρήσεις.

Little Man

Εις απόδειξη αυτού, οι στίχοι

Let's impeach the President

2007-01-29T13:06:00.000+01:00

Ο Neil πάντα στην πρωτοπορία!

Let's impeach the President

Οι καινούριοι τί κάνουν...

Update: Για όσους τυχόν δεν κατάλαβαν, το τραγούδι από το δίσκο του Neil Young Living with War. Ορίστε και οι στίχοι

Let's impeach the President

Δεν ξέρω

2007-01-26T14:18:00.000+01:00

Όταν από φίλο που θεωρείς καλό περιμένεις συμπαράσταση και εισπράττεις ανταγωνισμό και υποτίμηση τι κάνεις;

Αγιογραφία

2007-01-07T19:25:00.000+01:00

Ήθελα να το διαβάσω επιτόπου. Ολόκληρο. Ο φίλος που πήγαμε μαζί στον Ιανό πήρα τα διάφορα δήθεν που διαβάζει, μαζί με κάποια του Χένρι Τζέιμς. Αυτά εντάξει, αξίζουν. Μόλις τελείωσε, άρχισε την μουρμούρα να φύγουμε.

Πως, όμως, να απαγκιστρωθείς από ένα τόσο δα βιβλιαράκι που πρώτο σκιαγραφεί τον τραγουδιστή που κυριολεκτικά από τα μικράτα σου εισέβαλε Σαν Τυφώνας στην ψυχή και το μυαλό σου καθώς αναζητούσε μια Καρδιά από Χρυσάφι, σφράγισε την μοίρα σου να Ροκάρεις στον ‘Ελεύθερο Κόσμο’, ακόμη και αν μερικές φορές απιστείς, ενώ ταυτόχρονα σε προτρέπει, σε συμβουλεύει, σχεδόν σε υποχρεώνει να μείνεις Για Πάντα Νέος, και σου συστήνει το Πουλί του Κινδύνου;

Τελικά, για να ξεκολλήσουμε, πήγε και το πλήρωσε!

Στον δρόμο συνέχισα να διαβάζω, αδιαφορώντας για αυτοκίνητα, πεζούς, σκυλιά και ο,τιδήποτε άλλο κινούνταν γύρω μου. Φοβερό θέαμα, υποθέτω.

Η αγιογραφία συνεχιζόταν με Βαν ‘The Man’ Μορισον, Τζονι ‘The Man in Black’ Κάς, Μπόμπ Ντύλαν, Λέοναρντ Κοέν και τελείωνε με τον οσιομάρτυρα Λένον.

Παρότι η γραφή του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη βρίθει (ποιητικών;) υπερβολών, δεν με χάλασε καθόλου.

Άλλωστε, τα είδωλα έχουν ανάγκη της υπερβολής ώστε το εύρος και η σημασία του έργου τους να γίνουν πιο κατανοητά.

Rockin’in the Free World.wma

Forever Young (Live). Mp3 Neil Young & Grateful Dead

Like a Hurricane.wma

Υγ. Αποκόμισα, όλο αυτό τον καιρό, πολλές μουσικές και πολλές γνώσεις γύρω από την μουσική από πολλούς από εσάς. Νιώθω ότι έφτασε πλέον ο καιρός να αρχίσω να ανταποδίδω. Και επιτέλους άρχισα να ψάχνω κι’εγώ διάφορα που θα κάνουν κάπως καλύτερο αυτό το έρμο το βλόγ. Πιστεύω ότι σιγά σιγά θα μεταμορφωθεί προς το καλύτερο. Ευχαριστώ την μέντορά μου, Δανάη, γιατί με βοήθησε να ‘αρχίσω να κυλάω να κυλάω ξανά’